Λό-λα φά-ε μια μπου-νιά

Η συνήθεια της δικαιολογίας αποτελεί τη μήτρα της αποτυχίας.

Είναι θλιβερό αλλά όχι πρωτόγνωρο έφηβοι να δρουν σαν αγέλη και να επιτίθενται με πρωτόγονα ένστικτα στα θύματά τους. Πιο θλιβερή όμως είναι η προσπάθεια των ανθρώπων που φέρουν ευθύνη για την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου να προσπαθούν να απεκδυθούν τις ευθύνες τους.

Ο μαθητής θέλησε να υπερασπιστεί την αδερφή του που πέφτει συχνά θύμα μπούλινγκ. Οι νεαροί παλικαράδες ακολουθώντας πιστά τους κανόνες του κουτσαβακισμού, ένωσαν τις δυνάμεις τους και επιτέθηκαν στον μοναδικό αντίπαλό τους.

Το περιστατικό προκάλεσε θλίψη και ανησυχία στον διευθυντή και τους καθηγητές. Οχι μόνο γι’ αυτό καθαυτό το γεγονός αλλά και «επειδή συνέβη σε ένα σχολείο της Αθήνας το οποίο επί σειρά ετών έχει επιτύχει την αρμονική συνεργασία καθηγητών, μαθητών και γονέων, τη συνεχή παρουσία του στα πολιτιστικά δρώμενα του Δήμου μας και την ανάληψη πολλαπλών δράσεων κοινωνικής ευαισθητοποίησης». Μάλλον ανάλγητες έμειναν οι δύο τελευταίες λέξεις της ανακοίνωσης.

Αθώοι, αθώοι. Καμία ευθύνη στους καθηγητές και τον διευθυντή. Και όποιος πει πως είναι προφάσεις εν αμαρτίαις να πέσει φωτιά να τον κάψει.

Το σχολείο προανήγγειλε επίσης τον προγραμματισμό δράσεων για την αποτροπή παρόμοιων περιστατικών. Τι εννοεί «δράσεις»; Να μιλήσει στα παιδιά ο διευθυντής, να τους εξηγήσει πως πρέπει να κάθονται φρόνιμα γιατί την επόμενη φορά δεν θα ανεχτεί παρόμοια συμπεριφορά. Θα τους απειλήσει με τη γνωστή καραμέλα της κατάργησης των πενθήμερων εκδρομών και όλα μέλι γάλα.

Τα λήμματα «τιμωρία», «αυστηρότητα», «παραδειγματισμός», «πειθαρχία» είναι νάρκες στο λιβάδι. Χαρακτηρίζονται αντιπαιδαγωγικές. Οι δοκησίσοφοι της παιδείας μας που κρατούν σαν ιερά λείψανα το κύρος της αυθεντίας, λένε πως θα φέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα, χωρίς να αναφέρουν λέξη για την κουλτούρα της ατιμωρησίας που διαχέεται στη συνέχεια σαν δηλητήριο στην κοινωνία. Ασε που θα σκάσει μύτη στο σχολείο και ο νταής μπαμπάς, το πρότυπο του εφήβου-χούλιγκαν και θα απειλήσει θεούς και δαίμονες χτυπώντας πόρτες και γραφεία. «Τον γιο μου, ρε; Το καλύτερο παιδί; Με αυτόν βρήκατε να τα βάλετε; Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», θα φωνάξει κάνοντας τον διευθυντή να σκεφτεί: «Πού πάω τώρα να μπλέξω; Ας βγάλω μια ανακοίνωση για τα πολιτιστικά δρώμενα και το ένδοξο παρελθόν του σχολείου και καθαρίσαμε». Υπάρχουν βέβαια και οι μιξοκλάψες μαμάδες: «Τι να κάνω; Ολη μέρα δουλεύω, δεν μπορώ να τον ελέγξω, είναι ατίθασος αλλά κατά βάθος είναι καλό παιδί». Σε πόσο βάθος, δεν το έχουμε ανακαλύψει ακόμα.

Ελλάδαρα αθάνατη με τα – μόνιμα – άλλοθί σου…