Κατς

Το ξέρουν ακόμη και οι νεοσσοί της πολιτικής πια. Πάντα θα υπάρχει εύκαιρος ένας Γεωργιάδης ή ένας Βορίδης για να σηκώσει κανείς λίγη σκόνη. Πάντα θα είναι εύκολο να στήσει έναν καβγά με εκείνους που δεν θεωρούνται απλά απτές αποδείξεις της ακροδεξιάς στροφής της ΝΔ, αλλά λογίζονται ζωντανές ενσαρκώσεις. Ο,τι είναι εύκολο όμως είναι και παραγωγικό;

Τίποτε δεν είναι λιγότερο βέβαιο. Δεν είναι καθόλου βέβαιο πως αρκεί ένας αντιδεξιός τσαμπουκάς για να δώσει σε ένα κόμμα την αντιδεξιά αίγλη που ψάχνει – για αντιδεξιά ταυτότητα ούτε λόγος. Ισχύει ακόμη περισσότερο όταν ο καβγάς μοιάζει να είναι βγαλμένος από τα βάθη του κατς, εκείνης της αθλητικής κλωτσοπατινάδας όπου είναι τα πάντα χορογραφημένα.

Το κατς ως πολιτικό θέαμα δεν διασκεδάζει όμως κανέναν πια. Ή, αν διασκεδάζει κάποιον, διασκεδάζει μόνο τον Αδωνη Γεωργιάδη. Τον κάτσερ που μπορεί να ανεβαίνει στο ρινγκ για να στήνει καβγάδες εναλλάξ με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ. Αλλά αυτό ακριβώς μοιάζει να είναι το πρόβλημα και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ.