Οικονομία στην υγεία;

Τα στοιχεία από την πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ και του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τα Συστήματα και τις Πολιτικές Υγείας, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για την κατάσταση της υγείας στη χώρα μας, θυμίζουν μια από τις πιο οδυνηρές συνέπειες των πολιτικών που ασκήθηκαν την περασμένη δεκαετία. Οι κατά κεφαλή δαπάνες για την υγεία στην Ελλάδα είναι περίπου 45% χαμηλότερες από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, την ώρα που πάνω από 1/3 των δαπανών υγείας προέρχεται από τα ίδια τα νοικοκυριά και ενώ ένα στα δέκα νοικοκυριά ανέφερε το 2017 ότι δεν είχε δυνατότητα πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας. Την ίδια ώρα παρότι στατιστικά η χώρα φαίνεται να διαθέτει υψηλή αναλογία γιατρών στον πληθυσμό, η αναλογία των νοσηλευτών είναι χαμηλή. Παρότι οι γενικοί δείκτες υγείας παραμένουν σχετικά θετικοί, είναι αξιοσημείωτο ότι σε σχέση με το 2000 η αύξηση του προσδόκιμου ζωής έχει βραδύτερο ρυθμό σε σχέση με πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης, ενώ καταγράφεται συσχέτιση ανάμεσα στις κοινωνικές ανισότητες και το προσδόκιμο ζωής.

Είναι αλήθεια ότι οι παγκόσμιες στατιστικές υγείας δείχνουν ότι είναι σύνθετη η σχέση ανάμεσα στις δαπάνες υγείας και την ποιότητα της υγείας. Η Ισπανία, που είναι η πρωταθλήτρια Ευρώπης στο προσδόκιμο ζωής, δεν έχει και τις υψηλότερες δαπάνες υγείας, ενώ ρόλο παίζουν και παράγοντες όπως ο τρόπος ζωής. Ωστόσο, την ίδια στιγμή η Ελλάδα δεν τα πάει καλά ούτε στις κοινωνικές συνθήκες που επηρεάζουν τις στατιστικές υγείας. Στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια παράγοντες που γνωρίζουμε ότι έχουν αρνητική επίδραση μεσοπρόθεσμα και στους δείκτες υγείας επιδεινώθηκαν, κυρίως αυτοί που διαμορφώνουν έντονο κοινωνικοοικονομικό στρες, επισφάλεια και ανασφάλεια.

Αλλωστε, γνωρίζουμε ότι οι δαπάνες υγείας στην Ελλάδα δεν περικόπηκαν για να αξιοποιηθούν για την αναδιανομή εισοδήματος ή την ενίσχυση άλλων πτυχών του κοινωνικού κράτους. Ούτε οι περικοπές περιορίστηκαν στις όποιες «σπατάλες». Αυτό που επιλέχτηκε ήταν να γίνει – κυριολεκτικά – οικονομία στην υγεία.