Undercover

Η προβληματική σχέση του συλλογικού μας ασυνείδητου όχι με αυτόν καθαυτόν τον νόμο αλλά με την τήρησή του, η άποψη ότι η παράβασή του είναι ένα είδος λεβεντομαγκιάς, ξεβάφει και στο προφίλ του αστυνομικού. Δεν είναι μόνο ο ιδεολογικός μανδύας που κάνει τον αστυνομικό «μπάτσο» – έχουμε περάσει και μια χούντα μην ξεχνάμε – αλλά και το πως παρουσιάζεται το «όργανο της τάξης» στην ελληνική μυθοπλασία. Στερεοτυπικά κοντός, χοντρός και κατά κανόνα από αφελής έως βλαξ. Το βλέπουμε από το «Κορίτσια στον ήλιο» και τη «Μανταλένα» μέχρι τις «Αγριες Μέλισσες» και το «Καφέ της Χαράς».

Υπάρχει βέβαια και η αμερικανική εκδοχή του αστυνομικού – πάντα δραματουργικά μιλάω. Πανέξυπνος, τολμηρός, επί της ουσίας ριψοκίνδυνος και με μία ιδιαίτερη αίσθηση της αφοσίωσης στο καθήκον. Συστατικά που φτιάχνουν τον «γενναίο». Διότι γενναιότητα χρειάζεται να ζήσεις επί δεκαπέντε μήνες στο στόμα του λύκου παριστάνοντας τον συνεργάτη ενός επικίνδυνου κυκλώματος και ρισκάροντας να σε ανακαλύψουν ανά πάσαν στιγμή. Σε αυτήν την περίπτωση, το να βρεθείς, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, στον πάτο μίας άγνωστης θάλασσας είναι, ίσως, το καλύτερο σενάριο.

Οι αμερικάνικες ταινίες και σήριαλ είναι γεμάτες από «Σταύρους Τραντήδες» και «Κυριάκους Στρατιάδες». Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για φανταστικά πρόσωπα ούτε για φανταστικούς κινδύνους. Εδώ δεν υπάρχει τηλεκοντρόλ με pause. Και επειδή προφανώς κανένας δεν υποχρέωσε τους δύο αστυνομικούς της δίωξης ναρκωτικών να αναλάβουν αυτήν την επικίνδυνη αποστολή, αναρωτιέμαι τι είδους εσωτερική υπέρβαση έκαναν για να το αποφασίσουν. Νομίζω ότι δεν θα το καταλάβω ποτέ. Είναι, να το πω απλά, ένα ειδικό κούρδισμα μυαλού και συνείδησης που ή το έχεις ή δεν τον έχεις. Θυμάμαι μια νεαρή συνεργάτη της εφημερίδας – φωτογράφο και δημοσιογράφο – που προκειμένου να κάνει το ρεπορτάζ των ονείρων της εντάχθηκε για δύο μήνες σε μια σπείρα ληστών. Ετρεμε το φυλλοκάρδι μου όταν σκεφτόμουν τους κινδύνους που διέτρεχε. Και εκείνη μάς τηλεφωνούσε ενθουσιασμένη και μας έλεγε ότι το ρεπορτάζ ολοκληρώνεται.