Σπάστε όλους τους τοίχους!

Τοίχος: κατασκεύασμα από διάφορα δομικά υλικά όπως πέτρες, τούβλα κ.ά., τα οποία τοποθετούνται το ένα πάνω στο άλλο, περιβάλλοντας εξωτερικά ένα κτίσμα ή χωρίζοντάς το εσωτερικά. Αλλά και το όριο που αγγίζει νοητά ο δρομέας όταν τρέχει και νιώθει σαν να ξεμένει από δυνάμεις, μην μπορώντας παράλληλα να συνεχίσει να βάζει ένταση στο τρέξιμό του. Ολοι οι λάτρεις του Μαραθωνίου το έχουν βιώσει. Εκεί, γύρω στο 33ο χιλιόμετρο όπου το πνεύμα μπορεί να είναι πρόθυμο να κάνει τα τελευταία χιλιόμετρα μέχρι τον τερματισμό, αλλά το σώμα μοιάζει να εγκαταλείπει την προσπάθεια. Βέβαια δεν είναι μια εμπειρία αποκλειστικά για όσους τρέχουν μεγάλες αποστάσεις. Και οι συστηματικοί δρομείς των μικρότερων διαδρομών μπορούν να επιβεβαιώσουν πως ένιωσαν κάποια στιγμή να πέφτουν στον τοίχο προσπαθώντας να φτάσουν τους στόχους τους.

Αυτό το εμπόδιο προς την πραγμάτωση των δρομικών «ονείρων» μπορεί να πάρει αρκετές μορφές και είναι όλες βλαπτικές. H πιο «εύκολη» αντιμετώπισή τους είναι ενστικτώδης και σχετικά απλή: να τα βάψει μαύρα. Δεν θα πρέπει, ωστόσο, να είναι αυτή, αφού ακόμα κι από τον τοίχο μπορεί να πάρει πολύτιμα μαθήματα. «Ενα κομμάτι τού να είναι κάποιος επιτυχημένος αθλητής είναι να αναγνωρίσει τον τοίχο του και να κάνει ένα σχέδιο για να τον γκρεμίσει», αναφέρει ο Τζόρνταν Μετζλ, αθλητίατρος και συν-συγγραφέας του βιβλίου «Running Strong» μιλώντας στο αμερικανικό περιοδικό «Runners’ World». «Μόλις περάσεις στην αντίπερα όχθη, συνειδητοποιείς ότι είσαι ικανός για πράγματα που δεν τα νόμιζες πιθανά», συνεχίζει ο γιατρός.

Προκειμένου λοιπόν κι εσείς να δείτε ποιος τοίχος ορθώνεται μπροστά σας και να καταφέρετε να τον διαπεράσετε στον δρόμο σας προς τον τερματισμό ή τέλος πάντων την επίτευξη της μέγιστης δυνατής σας επίδοσης, το «Τρέχω» συγκεκριμενοποιεί τα τέσσερα πιο συνηθισμένα είδη τοίχου που θα συναντήσετε στο διάβα σας.

1      Ο τοίχος των τραυματισμών

Οσοι έχουν περάσει ήδη έναν τραυματισμό τότε ξέρουν και μόλις αρχίσει αυτός ο πόνος καταλαβαίνουν πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση. Ολοι άλλωστε οι δρομείς έχουν ένα αδύναμο σημείο και μόλις το άγχος της διαδρομής και η υπερπροσπάθεια του αγώνα τούς κυριεύσει, τότε αυτή η αχίλλειος πτέρνα γίνεται εξαιρετικά ευάλωτη στους τραυματισμούς. Αν το προηγούμενο πρόβλημα δεν έχει ξεπεραστεί εντελώς, τότε η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη.

Επομένως, για να προλάβετε όλη αυτή τη δυσάρεστη εμπειρία, καλό είναι πριν βγείτε στον πηγαιμό για τον τερματισμό, να συμβουλευτείτε έναν ειδικό για το πώς να αντεπεξέλθει το σώμα σας με τις αδυναμίες του στις απαιτήσεις πολλών χιλιομέτρων. Ο φόρτος στα πόδια δεν είναι σίγουρα βοηθητικός όταν καραδοκεί ένας πόνος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψετε και το τρέξιμο. Για να επανέλθετε σε πλήρη φόρμα, επιστρατεύστε τον κανόνα του 10% (αυξήστε την απόσταση που τρέχετε 10% κάθε εβδομάδα) και με καλό ζέσταμα πρώτο. Αν νιώσετε ότι ακόμα κάτι σας τραβάει, μικρύνετε τον βηματισμό σας και επιταχύνετε τον ρυθμό σας. Σε περίπτωση που η ενόχληση επιμένει, αρχίστε να περπατάτε για λίγο και μετά δοκιμάστε να τρέξετε ξανά. Αν ακόμα πονάτε, αφήστε το τρέξιμο γι’ άλλη μέρα.

2      Ο τοίχος των στομαχικών διαταραχών

Αυτό το πρόβλημα ευθύνεται για πολλές εγκαταλείψεις και είναι άνετα ο νούμερο ένα λόγος αποτυχίας κάθε δρομικής προσπάθειας. Σύμφωνα με έρευνα του περιοδικού «Sports Medicine» το 2014, το 90% των δρομέων βρέθηκαν αντιμέτωποι με ναυτία, στομαχικές διαταραχές, αέρια ή και διάρροια σε κάποιο σημείο της δρομικής τους προετοιμασίας ή κάποιου αγώνα. Κάποιοι λένε ότι για όλη αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση ευθύνεται η συνεχής αναπήδηση στο έδαφος που ενοχλεί τα πεπτικά όργανα. Αλλοι πως το ελλιπές ή υπερβολικό σχέδιο ενυδάτωσης τους βάζει σε μπελάδες με τα τζελάκια να κάνουν μεγάλη ζημιά. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση της αυτόνομης αντίδρασης του οργανισμού στα ερεθίσματα που δέχεται από γύρω του.

Οποια κι αν είναι η αιτία, καλό είναι κατά τη διάρκεια της προπόνησης να μειώσετε τις ποσότητες φαγητού που περιέχονται στο στομάχι σας. Το πρωί του αγώνα, φάτε νωρίς κι αφήστε μία ώρα για χώνεψη ανά 300 θερμίδες φαγητού πριν από την εκκίνηση. Στο ζέσταμά σας φροντίστε να είστε χαλαροί και μόλις φύγετε στον αγώνα σας να είστε φειδωλοί με τα ενεργειακά ποτά, το νερό και τα τζελάκια. Μόλις αδειάσετε μια συσκευασία, «ξεβγάλτε την» με αρκετό νερό. Στην προετοιμασία σας, δοκιμάστε αυτό το πρόγραμμα ενυδάτωσης ώστε να δείτε πού θα σας βγάλει. Οσοι έχουν ευαίσθητο πεπτικό σύστημα, ας ελέγχουν τη διατροφή τους. Αν η έκτακτη ανάγκη σάς χτυπήσει, μην καθυστερήσετε την επίσκεψη στην τουαλέτα, αφού όσο σφίγγεστε, τόσο χειρότερη θα γίνεται η κατάσταση.

3      Ο τοίχος του περιττού βάρους

Ναι, μπορεί το τρέξιμο να συμβάλλει στην απώλεια των περιττών κιλών, αλλά στην πραγματικότητα πολλοί δρομείς και κυρίως γυναίκες βλέπουν τη ζυγαριά να χτυπάει κόκκινο παραμονές των αγώνων τους. Κάποια απ’ αυτά τα κιλά στην πραγματικότητα μπορεί να είναι μύες, αλλά ακόμα κι έτσι σημαίνει καθυστέρηση στο τρέξιμο. Για κάθε κιλό, μειώνεται η επίδοση 1,5 με 5 δευτερόλεπτα το χιλιόμετρο. Βέβαια, η συνηθέστερη αιτία προσθήκης βάρους είναι η τάση να υπερεκτιμούν οι δρομείς την προσπάθειά τους στην προπόνηση και τις θερμίδες που καίνε. Ή και το αντίθετο. Το παρακάνουν και μειώνουν στο ελάχιστο τις θερμίδες με αποτέλεσμα το σώμα να έχει ανάγκη από ενέργεια και για να τα βγάλει πέρα αλλάζει τη μεταβολική διαδικασία του. Και οι ορμονικές διαταραχές, βέβαια, φέρνουν αναταράξεις στον τομέα του βάρους.

Για να αποφύγετε τη δυσάρεστη έκπληξη της αύξησης του βάρους, να είστε ρεαλιστές με τις θερμίδες που καίτε αφού συνήθως όσο τρέχει καίει το 2/3 του σωματικού του βάρους ανά χιλιόμετρο. Ακόμα κι αν θέλετε να χάσετε κιλά, προσπαθήστε να μην έχετε περισσότερο από 500 θερμίδες διαφορά από αυτές που καίτε κι εκείνες που παίρνετε. Μία φορά την εβδομάδα δοκιμάστε επίσης να τρέξετε με άδειο στομάχι, κυρίως το πρωινό. Τις υπόλοιπες ημέρες κάντε και διαλειμματικές ασκήσεις για να κάψετε ό,τι μπορείτε μετά το τέλος της προπόνησης.

4      Ο τοίχος της κακής ψυχολογίας

Υπάρχουν κι εκείνες οι στιγμές που το ξυπνητήρι χτυπάει για την πρωινή προπόνηση και η θέα και μόνο τον δρομικών παπουτσιών που περιμένουν στη γωνία φοβίζει. Ειδικά όσοι έχουν προγραμματίσει έναν μεγάλο αγώνα, κάπου στη μέση της προετοιμασίας, η έξαψη αρχίζει να φθείρει και η προσγείωση στην πραγματικότητα είναι απότομη. Μπορεί βέβαια όλο αυτό να είναι και το σύνδρομο της υπερπροπόνησης που χτυπάει το 65% των δρομέων κάποια στιγμή αφού η υπερβολική παραγωγή ορμονών στον οργανισμό οδηγεί σε αυπνία, έως και κατάθλιψη. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση της αλλαγής γνώμης για το άθλημα ενώ οι ημέρες περνούν και οι υποχρεώσεις του δρομέα αυξάνονται.

Για να σπάσετε τον τοίχο της κακής διάθεσης, διαλέξτε έναν στόχο για τον οποίο νιώθατε ενθουσιασμό από την αρχή. Πείτε όχι σε ό,τι δεν σας κάνει, όσο κι αν σας πιέζουν οι φίλοι σας. Επειδή αν ασχολείστε πολύ μ’ αυτόν, κάποια στιγμή θα έρθουν και οι αμφιβολίες, μην προπονείστε περισσότερο από το κανονικό. Αν είστε στις μαύρες σας, κάντε ένα διάλλειμα μιας εβδομάδας απ’ το τρέξιμο κι αφήστε τον οργανισμό σας και το πνεύμα σας να ανασυνταχθούν. Δοκιμάστε να κάνετε μια νέα διαδρομή στην προπόνηση, ν’ ακούσετε καινούργια μουσική, να πάτε παρέα με τους συντρέχτες σας για ένα εύκολο τρέξιμο και γενικά ανασχεδιάστε την τακτική σας απέναντι στο άθλημα. Η πνευματική κόπωση μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνη με τη σωματική, γι’ αυτό φροντίστε να αδειάζετε όσο μπορείτε τη σκέψη σας κι αποφύγετε πριν από αγώνες συζητήσεις της τελευταίας στιγμής που φορτίζουν, εξτρά δουλειά στο γραφείο ή ένταση με τους δικούς σας ανθρώπους. Μόλις δείτε τα σκούρα στη διαδρομή, επίσης, αρχίστε να μιλάτε στον εαυτό σας και να τον ενθαρρύνετε. Πιστέψτε στον εαυτό σας, κάνει καλό!