Τα μηνύματα της Προέδρου

H νέα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, δέχτηκε στο γραφείο της τα μέλη του προεδρείου της Βουλής και τον πρόεδρο Κώστα Τασούλα, που την ενημέρωσαν για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Απάντησε λιτά. Δεν μίλησε πομπωδώς, δεν μίλησε μελοδραματικά, δεν έκανε ποιητικές αναφορές ούτε χρησιμοποίησε περίπλοκα σχήματα. Αλλά έκανε μερικές ουσιαστικές επισημάνσεις, καταστατικώς απαραίτητες προκειμένου να δώσει το στίγμα της προεδρίας της.

Η μία από τις επισημάνσεις αυτές περιείχε τη συνοπτική ταυτότητα της σημερινής Ελλάδας. Την ταυτότητα ενός σύγχρονου, ευρωπαϊκού κράτους δικαίου, «παράγοντα σταθερότητας, ανάπτυξης, πολιτισμού και δημοκρατίας». Η διασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, που ανέφερε, είναι αυτονόητη υποχρέωση της πολιτικής και των πολιτών – και χρήσιμη η επισήμανση στη συγκεκριμένη φάση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Αλλά ο σύγχρονος πατριωτισμός δεν έχει να κάνει μόνο με την άμυνα απέναντι στις επιβουλές. Εξίσου πατριωτικό καθήκον είναι η ετοιμασία για δημοκρατική απάντηση στις προκλήσεις του αιώνα μας, σε ό,τι τουλάχιστον μας αφορά. Η Πρόεδρος κατονόμασε την οικονομική κρίση, την κλιματική αλλαγή, τη μαζική μετακίνηση πληθυσμών, την υποχώρηση του κράτους δικαίου, τις ανισότητες και τους αποκλεισμούς.

Η δεύτερη από τις επισημάνσεις εμπεριέχει στόχους, αναγκαίους και εφικτούς, προκειμένου η χώρα να εξασφαλίσει ανταγωνιστικότητα, δυναμισμό και σφρίγος. Ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι; «Η κινητοποίηση και η συνεργασία του ανθρώπινου δυναμικού, η βελτίωση της εκπαίδευσης και του συστήματος υγείας, η προστασία και η ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντος, η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών». Η Πρόεδρος εστίασε θετικά σε ό,τι ακριβώς περιφρόνησαν ο αντισυστημισμός και η αντιμνημονιακή ρητορική. Το γεγονός ότι ψηφίστηκε από δυνάμεις και πολιτικούς που έχουν διακινήσει αντιμνημονιακές ευκολίες και εθνολαϊκιστικά συνθήματα (όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στη ΝΔ), συνιστά από μόνο του μεγάλη νίκη της λογικής και της πίστης σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις.

Η απάντηση της νέας Προέδρου στην αντιπροσωπεία της Βουλής είναι βαθύτατα πολιτική. Κι αυτό είναι η καλύτερη απάντηση σε διάφορες φωνές που εκφράζουν επιφυλάξεις για τη δήθεν πολιτική απειρία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου. Καταρχήν, επειδή πολιτικός δεν είναι μόνο ο εκλεγμένος εκπρόσωπος – κάποιος που, συχνά, απλώς παρίσταται ή στοιχίζεται. Αντίθετα, βαθύτατα πολιτική είναι η στάση απλών πολιτών, που επηρεάζουν τα κοινά με το παράδειγμα της ζωής τους αλλά και με την πολιτική δράση τους, όταν χρειαστεί. Οι πολίτες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις των Μένουμε Ευρώπη, το 2015, ήταν λίγοι. Αλλά έπαιξαν καθοριστικότερο ρόλο από τον ρόλο που έπαιξαν πολιτικοί εκπρόσωποι οι οποίοι διακινούσαν αντιευρωπαϊσμό και απομονωτισμό, είτε πολιτικά υστερόβουλα είτε από κομφορμισμό.

Η νέα Πρόεδρος είναι κάτι περισσότερο από γέννημα της κοινωνίας των πολιτών. Είναι μια δημόσια λειτουργός με βαθύ αίσθημα ευθύνης, που όταν χρειάστηκε εκφράστηκε ηχηρά. Μην ξεχνάμε ότι συμμετείχε στη σύνθεση του Συμβουλίου της Επικρατείας που έκρινε αντισυνταγματικό το άρθρο 2 παρ. α του νόμου 4339/2015 (νόμος Νίκου Παππά), θέτοντας τέλος στην προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να χειραγωγήσει και να ελέγξει τα ΜΜΕ και προστατεύοντας την ελευθερία του Τύπου.

Για τη συγκεκριμένη απόφαση χρειαζόταν οξυδέρκεια, προσήλωση στο γράμμα του νόμου και στο Σύνταγμα και πολιτική γενναιότητα να βρεθείς απέναντι από την άδικη εξουσία. Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου ήταν ανάμεσα στους δικαστές που διέθεταν αυτές τις αρετές – κι είναι οι περγαμηνές της στα νέα καθήκοντά της. Μακάρι να είναι δημιουργικά και πετυχημένα.

Τhe bright side of life!

Θυμάμαι το βράδυ που είδα, στο θερινό Βοξ των Εξαρχείων, την ταινία «Ενας προφήτης, μα τι προφήτης» («The life of Bryan»). Το κέφι και το βάθος της σάτιρας του Τέρι Τζόουνς και της ομάδας του, των Μόντι Πάιθον. Την αποδόμηση της θρησκείας με βάθος, όχι απλώς με βλάσφημη διάθεση, τις συσχετίσεις με τους κομματικούς τρόπους, την ανάπλαση της εποχής. Τη χαρούμενη σάτιρα, που ως προς την εμβάθυνση έχει κάτι από τη νιτσεϊκή χαρούμενη γνώση. Τη λαϊκή ματιά σε ένα λαϊκό φαινόμενο όπως η λατρεία του Μεσσία, που μετέτρεπε το τηλεοπτικό μέσο στο οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε από διάμεσο της κοινοτοπίας σε καλλιτεχνική πρωτοπορία.

Οι Μόντι Πάιθον ήταν για πολλούς τυχερούς της γενιάς μου ένα από τα σήματα της διασκέδασής μας – και ο Τέρι Τζόουνς, που πέθανε χθες, ο οδηγός αυτής της τρελής ομάδας που μας έμαθε να παίρνουμε στα σοβαρά πολλά, εκτός από τον εαυτό μας. Και πώς να αποχαιρετήσεις τον σοφό Ουαλό; Πώς αλλιώς παρά με μερικούς στίχους από το τραγουδάκι της ταινίας του:

«Μερικά πράγματα στη ζωή είναι κακά. Μπορούν πραγματικά να σε τρελάνουν. […] Μη μασάς, σφύρα! Always look on the bright side of life! Πάντα να κοιτάς τη θετική πλευρά της ζωής!».