Σημειολογία

Το παρατεταμένο χειροκρότημα από όλες τις πλευρές των εδράνων χθες ήταν πράγματι μια «ασυνήθιστη επίδειξη αρμονίας στον κατακερματισμένο κόσμο της ελληνικής πολιτικής σκηνής», όπως διαπίστωσε το ΑP. Ηταν και μια σκηνή που παρέπεμπε σε κοινοβούλιο – για να το πούμε με τη λέξη που αποτυπώνει το πνεύμα που όλοι θέλουν να έχει η εποχή – κανονικότητας. Η επίσκεψη του προεδρείου της Βουλής στο γραφείο της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στο ΣτΕ αποδείχθηκε εξίσου φορτισμένη σημειολογικά. Οχι μόνο γιατί η νέα ΠτΔ επέλεξε τον συγκεκριμένο τόπο για να τους υποδεχθεί, αλλά κι επειδή φάνηκε να διάλεξε προσεκτικά τα λόγια που θα τους πει. Λόγια που δεν ακούστηκαν ξύλινα, παρότι δεν απέφυγε φράσεις πολιτικού κλισέ. Ωστόσο, δεν θύμιζαν σε τίποτα την ανάλογη τελετουργία που διαδραματίστηκε το 2015 – όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου επισκεπτόταν τον νεοεκλεγέντα Προκόπη Παυλόπουλο. Τότε, οι δηλώσεις αμφοτέρων έγιναν με φόντο έναν τοίχο με ράφια του προσωπικού γραφείου του τελευταίου που ήταν γεμάτα ασημένια εικονίσματα. Δεν ήταν όμως απλά η εικόνα του πλάνου πολιτικά σουρεαλιστική.

Ωρίμαση

Εκείνη, η πασιονάρια δήλωνε βέβαιη «ότι ο νέος Πρόεδρος δεν θα διστάσει να πει “όχι” στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, ούτε και να ενεργοποιήσει μηχανισμούς όπως δημοψηφίσματα». Αυτός ο εκπρόσωπος του νεοκαραμανλισμού απαντούσε ότι θα εργαστεί για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας, της ακεραιότητας και της προστασίας των δικαιωμάτων των Ελλήνων. Προσθέτοντας τις αγαπημένες του αντιμνημονιακές κοινοτοπίες περί ανάγκης «να υπερασπιστούμε τις θυσίες του λαού και να βγούμε από τον εφιάλτη των τελευταίων χρόνων». Η σύγκριση με το παρελθόν – σκηνογραφικά και υφολογικά – έχει σημασία: Υπογραμμίζει αρχικά όσα διαφοροποιούν τη νέα ΠτΔ από τον προκάτοχό της. Το θέμα βέβαια δεν είναι απλά αισθητικό. Η αντίστιξη απερχομένου – νεοεκλεγείσας, που εξελέγη πολύ πιο εύκολα και πανηγυρικά απ’ ό,τι ήλπιζαν οι φαν του πρώτου, τονίζει ότι πολιτικό σύστημα και κοινωνία ίσως ωρίμασαν. Οι πρώτοι αντιλαμβάνονται πως οι πολίτες δεν θέλουν πια να ακούν πονηρούς πολιτευτές, οι δεύτεροι ότι δεν έχει νόημα να ψάχνουν για πάτρωνες. Ισως λοιπόν ο λαϊκισμός να έχασε λίγη από τη γοητεία του.