Πατάτες

Τελικά η περίφημη Διάσκεψη του Βερολίνου κατέληξε σε ένα κείμενο αφόρητης αοριστολογίας και σε αμφίβολα αποτελέσματα. Μικρό το κακό που λείπαμε.

Αλλά φυσικά κακώς λείπαμε. Οι σοβαρές χώρες βρίσκονται πάντα γύρω από το τραπέζι, ιδίως όταν κουβεντιάζονται ζητήματα της ευρύτερης περιοχής τους.

Ο εκνευρισμός του Ερντογάν είναι ορατός.

Πρώτα δήλωσε ότι δεν θα φύγει ποτέ από τη Λιβύη αν δεν του αναγνωριστεί το κουμάντο στην Ανατολική Μεσόγειο. Υστερα αποκάλυψε ότι κάποιος ξένος αρχηγός κράτους τού είπε ότι ο Μητσοτάκης θέλει να γεφυρώσει το χάσμα μαζί του.

Σε εμάς δεν έχει πει κάτι τέτοιο ο Μητσοτάκης, αλλά μπορεί οι ξένοι να ξέρουν καλύτερα. Εγώ πάντως δεν βλέπω κάποιο χάσμα. Βλέπω μόνο έναν τύπο που προσπαθεί να κάνει με το ζόρι το δικό του.

Ακόμη όμως κι αν ισχύει η διάθεση του Μητσοτάκη, προκύπτουν μερικά προβληματάκια.

Πρώτον, πού θα τα βρούμε. Θα πάμε στη Χάγη; Ποιος μας διαβεβαιώνει όμως ότι η Τουρκία συμφωνεί ή ότι στη Χάγη θα στείλουμε μόνο τα ζητήματα που θέλουμε εμείς κι όχι εκείνα που θέλει ο Ερντογάν;

Ηδη χθες επανέλαβε ότι η Κρήτη και τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Τι να κουβεντιάσουμε λοιπόν; Αν τα Σφακιά ανήκουν στη Λιβύη;

Δεύτερον, πώς θα τα βρούμε. Θα μοιράσουμε το καρπούζι στα δύο; Και τι θα πούμε δηλαδή; Οτι, εντάξει, η Κρήτη μπορεί να έχει υφαλοκρηπίδα, αλλά το Καστελλόριζο και τα Δωδεκάνησα δεν έχουν;

Δεν ξέρω ποια ελληνική κυβέρνηση θα δεχτεί τέτοια πράγματα χωρίς να πέσει το επόμενο 48ωρο.

Τρίτον, γιατί να τα βρούμε. Για την ακρίβεια γιατί να τα βρούμε τώρα. Για να αποκομίσει ο Ερντογάν την εντύπωση ότι η επιθετικότητα κι ο τσαμπουκάς πουλάνε;

Θα νομιμοποιήσουμε δηλαδή την άξεστη ρητορική; Την παραβατικότητα; Την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου; Θα το ρίξουμε στην παλαβή;

Είναι λάθος. Δεν είμαστε υποδεέστεροι, ούτε ασθενέστεροι. Και δεν φοβόμαστε.

Ασφαλώς λοιπόν να τα βρούμε, κανείς δεν θέλει φασαρίες. Αλλά πρώτα θα το ζητήσει γλυκά, ευγενικά και πολιτισμένα. Εως τότε θα κάνουμε τη δουλειά μας κι ας τσαντίζεται.

Διάβασα την αξιομνημόνευτη άποψη (και μάλιστα από ιστορικό) ότι οι εορτασμοί για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση «δεν πρέπει να πάρουν αντιτουρκικό χαρακτήρα» (Α. Λιάκος). Να κάνουμε δηλαδή τα στραβά ματιά για να μην πάρει ανάποδες ο Ερντογάν.

Καμία αντίρρηση. Μπορούμε να προσποιηθούμε ενδεχομένως ότι το 1821 εξεγερθήκαμε κατά των Ελβετών ή των Βέλγων.

Οι οποίοι μας καταπίεζαν αφόρητα επειδή δεν άφηναν να φάμε τηγανητές πατάτες.