Η Πηνελόπη, ο Οδυσσέας και ο Αργος!

Ηγγικεν λοιπόν η ώρα, όπως γράφτηκε κιόλας στο κείμενο με το οποίο την περασμένη Παρασκευή η ΑΕΚ ανακοίνωσε την επιστροφή του Νίκου Ζήση…

Οντως ήγγικεν η ώρα για το νόστιμον ήμαρ του «σοφού παιδιού»: του αρμόζει ο τίτλος του διηγήματος του Χρήστου Χωμενίδη διότι ο βίος και η πολιτεία του ταυτοποιούν κάποιον που το καλοκαίρι του 2005 έφυγε σοφό παιδί και μετά από 15 χρόνια ξαναγυρίζει πάνσοφος άνδρας!

Στην προκειμένη περίπτωση έχουν την τιμητική τους και ο Χωμενίδης και η Διδώ Σωτηρίου, ακόμη και ο Ομηρος: η δική του(ς) αγάπη δεν άργησε μια μέρα, αλλά μια δεκαπενταετία, ενώ σε αυτό το πολυπόθητο, αλλά μη προαναγγελθέν και εν τέλει απροσδόκητο νόστιμον ήμαρ βρίσκει κι ελόγου του έναν Εύμαιο!

Οχι τον πιστό χοιροβοσκό του Οδυσσέα, αλλά τον φροντιστή Γιώργο Σταθόπουλο, τον επονομαζόμενο «Φάντομ», που είναι ο μόνος επιζών από την πρώτη θητεία του Ζήση στην ΑΕΚ (2000-2005).

Αναρωτιέμαι κιόλας εάν υπάρχει και κανένα αδέσποτο σκυλί στα πέριξ του ΟΑΚΑ για να τον αναγνωρίσει, να κουνήσει χαρούμενα την ουρά του, και ύστερα να ξεψυχήσει, όπως ο Αργος στο έπος της Οδύσσειας! Η Πηνελόπη (ΑΕΚ) τού έμεινε πιστή και ο Οδυσσέας επιστρέφει στην αγκαλιά της, διώχνοντας τους μνηστήρες, τύπου Κρίστον και Κέιν, για να ξαναγίνει βασιλιάς στο παλάτι της Ιθάκης του: όσο γραφικά ακούγονται όλα αυτά, τόσο αληθινά είναι, μολονότι ούτε ο ίδιος (τα λαχταρούσε, αλλά) δεν τα περίμενε…

Το περασμένο καλοκαίρι ο Ζήσης υπέγραψε διετές συμβόλαιο στην Τζουβεντούτ Μπανταλόνα και όλα έδειχναν ότι θα τερματίσει εκεί τη δαφνοστεφή καριέρα του και το όνειρό του(ς) θα έμενε ανεκπλήρωτο, ωστόσο το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον και όλα όσα συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες άλλαξαν και τη ροή των πραγμάτων και τη μοίρα.

Η επιστροφή του ξεπερνάει κατά πολύ τον δικό του πόθο και τον καημό της ΑΕΚ: αποτελεί μια χαρμόσυνη είδηση για ολόκληρο το ελληνικό μπάσκετ, από αυτές που δεν του περισσεύουν κιόλας.

Χαίρε, Διογενές τέκνον, ως ευ παρέστης, κατά πως έγραφε και ο Σοφοκλής στον «Αίαντα»…