Τι δουλειά κάνει ο Πρόεδρος;

Το ερώτημα είναι απλό. Τι δουλειά κάνει ένας (μια) Πρόεδρος της Δημοκρατίας;

Η απάντηση είναι εξίσου απλή. Δουλειά του είναι να τηρεί τους κανόνες κοινής ησυχίας.

Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από το Σύνταγμα και την πολιτική παράδοση της χώρας. Μια παράδοση που δεν τηρήθηκε πάντα, αλλά δεν έχει πλέον τόση σημασία.

Από προχθές ο Μητσοτάκης την επανέφερε πλήρως. Και την επανέφερε επιτυχώς επειδή από την αρχή ήξερε τι έψαχνε και τι ήθελε να κάνει.

Η μεγαλοπρεπής κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η καλύτερη απόδειξη. Η αξιωματική αντιπολίτευση άλλαξε υποψήφιο μέσα σε δεκαοκτώ ώρες, πρέπει να είναι μάλλον παγκόσμιο ρεκόρ κωλοτούμπας.

Ο Μητσοτάκης φυσικά δεν το πέτυχε επειδή «πιάνει πουλιά στον αέρα» (όπως έλεγαν για τον Τσίπρα…), αλλά επειδή επέδειξε ρεαλισμό και μέθοδο.

Σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ που αερολογούσε ακατανόητα υπέρ του Προκόπη Παυλόπουλου (τον οποίο για αυτονόητους λόγους δεν θα μπορούσε ποτέ ο Μητσοτάκης να προτιμήσει…), ο Πρωθυπουργός επέλεξε μια υποψηφιότητα την οποία δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να απορρίψει, ακόμη κι αν δεν έκανε τα πλήθη να παραληρούν.

Το είχε άλλωστε προαναγγείλει σε συνέντευξη στο «Βήμα της Κυριακής» (29/12/2019).

Στο κάτω κάτω για Πρόεδρο ψάχναμε. Ούτε για την Εβίτα Περόν, ούτε για τη Lady Gaga.

Η μέθοδός του είναι απλή. Πριν εκλέξει μια καλή Πρόεδρο, παρουσίασε μια καλή υποψηφία. Είναι πάντα το πρώτο βήμα για μια καλή εκλογή.

Με τα σημερινά δεδομένα, όλοι είναι σε θέση να εικάσουν ότι η Πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας θα τηρήσει ευλαβικά τους κανόνες κοινής ησυχίας. Τα υπόλοιπα θα τα δείξει η ζωή κι επί της ουσίας δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα.

Ηταν καταφανές άλλωστε ότι η αξιωματική αντιπολίτευση θα ψήφιζε τελικά όποιον στοιχειωδώς ανεκτό υποψήφιο παρουσίαζε ο Μητσοτάκης. Δεν άντεχε να μην ψηφίσει έναν ή μια Πρόεδρο που θα εκλεγόταν ούτως ή άλλως.

Τι δουλειά κάνει λοιπόν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Το Σύνταγμα λέει ότι ρυθμίζει το πολίτευμα, αλλά από το 1974 και μετά σε ελάχιστες περιπτώσεις χρειάστηκε το πολίτευμα να ρυθμιστεί.

* Το 1989 – 1990 όταν είχαμε τρεις συνεχόμενες εκλογές.

* Το 1992 με τις συσκέψεις για το Μακεδονικό – εκεί ο ρόλος του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κ. Καραμανλή δεν ήταν τόσο εποικοδομητικός.

* Το 2011 με τον σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου.

* Το 2015 με το 3ο Μνημόνιο, την «κωλοτούμπα» και την απώλεια πλειοψηφίας της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου.

Να σταθούμε λίγο στην τελευταία περίπτωση. Ποια ήταν εκείνη τη στιγμή η δουλειά του Προέδρου της Δημοκρατίας;

Σίγουρα δεν ήταν δουλειά του, ούτε επιτυχία του να κρατήσει την Ελλάδα στο ευρώ. Αυτό το πέτυχε ο ίδιος ο Τσίπρας με την κωλοτούμπα του.

Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι πρέπει να του το αναγνωρίσουμε. Διότι αν δεν είχε κάνει κωλοτούμπα ο Τσίπρας, η Ελλάδα θα αποχαιρετούσε το ευρώ, ακόμη κι αν ο Παυλόπουλος διέπραττε δημόσιο χαρακίρι στην Grande Place των Βρυξελλών.

Η βασική συνεισφορά του Προέδρου εκείνη τη στιγμή ήταν να πέσει ο Τσίπρας στα μαλακά μετά την κωλοτούμπα. Και το πέτυχε με τη σύμπραξη ή (κατ’ άλλη εκδοχή) με τη χειραγώγηση των υπόλοιπων πολιτικών αρχηγών.

Σύμφωνα με μια άποψη, ο Παυλόπουλος διέγνωσε πως αν ο Τσίπρας δεν σιγουρευόταν ότι θα πέσει στα μαλακά, δεν θα έκανε την κωλοτούμπα.

Να το δεχτώ. Αλλά δουλειά του Πρόεδρου είναι να ρυθμίζει τη γενική λειτουργία του πολιτεύματος. Οχι να διευκολύνει, ούτε να καθησυχάζει, ούτε να μεσολαβεί μεταξύ κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης, ούτε να βάζει πλάτη στον (εκάστοτε) πρωθυπουργό.

Αν το κάνει, τότε δεν ρυθμίζει το πολίτευμα. Κυβερνά ο ίδιος.

«Ψάχνω για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όχι για υπερπρωθυπουργό» είχε πει πρόσφατα ο Μητσοτάκης. Εξυπακούεται πως επιπροσθέτως δεν έψαχνε ούτε πολέμαρχο, ούτε εθνάρχη «τώρα που τα εθνικά θέματα…», ούτε εμπειρογνώμονα στα ζητήματα της υφαλοκρηπίδας.

Οσο για τα περί «διεθνούς αναγνωρισιμότητας και κύρους» θα είχαν κάποιο νόημα αν μαθαίναμε ότι ενδιαφέρεται ο Μπάρακ Ομπάμα. Ομολογώ ότι δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου κάτι τέτοιο.

Πράγμα που μας επιστρέφει στην αρχική παρατήρηση: ο Μητσοτάκης ήξερε με σαφήνεια τι έψαχνε και γι’ αυτό βρήκε τελικά εκείνο που ήθελε.

Ακούω με προσοχή τα επιχειρήματα για έναν Πρόεδρο που θα λειτουργούσε ως αντίβαρο στην ισχύ του Πρωθυπουργού ή της πλειοψηφίας. Ή για κάποιον που θα ωθούσε το πολιτικό σύστημα σε μορφές και διαδικασίες συνεννόησης.

Θα μπορούσα να το κουβεντιάσω. Κάτι τέτοιο όμως δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα, ούτε από την πολιτική παράδοση της δημοκρατίας μας. Θα σημειώσω άλλωστε ότι πρόσφατα ολοκληρώθηκε μια διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης, αλλά δεν άκουσα κανένα κόμμα και κανέναν πολιτικό να προτείνει κάτι τέτοιο.

Επιστρέφω λοιπόν στην τήρηση των κανόνων κοινής ησυχίας. Είναι το ζητούμενο.

Μπορεί η νέα Πρόεδρος να είναι (όπως ακούω) ευαίσθητη με τα δικαιώματα, με το περιβάλλον ή με τις γάτες, μπορεί να της αρέσει το σινεμά ή η κλασική μουσική, μπορεί να είναι Αρης Θεσσαλονίκης ή Παοκάρα, αλλά τίποτα από αυτά δεν έχει σχέση με τη δουλειά που καλείται να κάνει.

Η Πρόεδρος δεν θα κριθεί για τις ευαισθησίες της, ούτε για το φύλο της, αλλά για τον ρόλο της. Και μαζί της φυσικά θα κριθεί εκείνος που την επέλεξε κι εκείνοι που θα την εκλέξουν.