Ο καλεσμένος ή… το μενού

Εμπαινε στην τάξη ο φιλόλογος και νόμιζες ότι πιάνοντάς του συζήτηση για τα ποδοσφαιρικά (που του άρεσαν) θα έκρυβες το ότι δεν είχες κάνει ανάλυση κειμένου στην «Αντιγόνη». Στον τόπο μας νομίζουμε ότι αν καταφέρουμε να το κρύψουμε, το πρόβλημα εξαφανίζεται. Η καλή πρόταση για την κυρία Σακελλαροπούλου δεν μπορεί να κρύψει σημαντικά γεγονότα. Τη φθορά σε αξιόλογα πρόσωπα της πολιτικής, με την επικοινωνιακή κατάχρηση, «το κάψιμο», τη συνακόλουθη κακοποίηση του Προκόπη Παυλόπουλου από τη μητρική του παράταξη, αλλά κυρίως δεν μπορεί να αποκρύψει το μείζον ζήτημα του αποκλεισμού της χώρας από τη διάσκεψη του Βερολίνου. Δηλαδή την αποτελεσματικότητα του εκβιασμού που κάνει η Τουρκία διά του Προσφυγικού στη Γερμανία. Το γεγονός αποκαλύπτει συσχετισμούς δυνάμεων, δείχνει όμως και μια αδυναμία να παράγει η χώρα πολιτική, με συνδυασμένη χρήση των διπλωματικών όπλων της. Στο προηγούμενο σημείωμα έγραψα για το κοιμισμένο και διπλωματικά αδρανοποιημένο «Κυπριακό».

Επικοινωνιακές ντρίμπλες, με αρνητικές εξελίξεις στο φόντο. Αν το συνδυάσω με τη διαχείριση του Προσφυγικού – Μεταναστευτικού μού φαίνεται ακόμα πιο απελπιστικό. Αφού έκαναν επί χρόνια εκμηδενιστική κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ για το Προσφυγικό, κατάργησαν, εν συνεχεία, το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, ανέπτυξαν το κρυφτούλι μεταξύ υπουργών (για να γλυτώσουν από την ευθύνη και τη φθορά) με χάος αρμοδιοτήτων, τριπλασίασαν τους αριθμούς προσφύγων – μεταναστών και αφού τα έκαναν μπάχαλο και βρήκαν μπροστά τους το κοινό που διαμόρφωσαν με την επιθετική αντιπολίτευση (ο Μηταράκης την πλήρωσε), τότε αποφάσισαν να επανιδρύσουν το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής που κατήργησαν και να ορίσουν υπουργό (ο Μηταράκης θα την ξαναπληρώσει). Οχι ότι το υπουργείο ήταν οργανωμένο, αλλά ήταν μια θεσμική ωρίμαση στην αντιμετώπιση του χαώδους μεταναστευτικού προβλήματος.

Και επειδή το πρόβλημα εξακολουθεί να είναι χαώδες και συγχρόνως σχεδιασμένο (κυρίως από την τουρκική πολιτική), επειδή τα διάφορα ελληνικά σχέδια (τα ασχεδίαστα σχέδια όπως έχω ξαναγράψει) διαλύονται από τις καθοδηγημένες ροές και επειδή οι πρόσφυγες χρησιμοποιούνται ως προκάλυμμα για την εξωτερική πολιτική του τουρκικού παρακράτους και των διεθνών συμμοριών και είναι πολλαπλά θύματα και του πολέμου και της φτώχειας και της πολιτικής μεθόδευσης, αλλά και της εμπορικής εκμετάλλευσης, στήνεται μια τραγωδία πολλαπλών επιπέδων. Ανθρωπιστική, ιδεολογική, πολιτική, γεωπολιτική. Μια τραγωδία που διαστρέφει και τους ανθρωπιστικούς και τους ιδεολογικοπολιτικούς όρους, μιας και δημιουργεί ένα ριζοσπαστικοποιημένο, φοβισμένο, καταπτοημένο και θυμωμένο εσωτερικό κοινό.

Η έλλειψη σοβαρότητας από την κυβέρνηση αντανακλά σε όλη την πολιτική σκηνή, αλλά και στη λαϊκή συνείδηση. Η Τουρκία προσπαθεί να ρευστοποιήσει τους κανόνες στην περιοχή για να παίξει τον ρόλο εκβιαστή – μπρατσά που παίρνει προμήθεια απ’ τα μαγαζιά. Η καταστροφή κανονιστικών κωδίκων παράγει τον μόνο κώδικα που μπορεί να ισχύσει: της ισχύος. Εμείς (δηλαδή η κυβέρνηση) κρύβουμε την έλλειψη προετοιμασίας με μια επικοινωνιακή μικροδιαχείριση. Η «Αντιγόνη» στον τόπο μας παραμένει ανερμήνευτη. Η τραγωδία, εν γένει, θριαμβεύει.