Κινητικότητα

Η επανίδρυση του υπουργείου Μετανάστευσης και το όνομα της προτεινόμενης νέας Προέδρου της Δημοκρατίας ανακοινώθηκαν με διαφορά λίγων ωρών. Κι αυτό έχει το δικό του ενδιαφέρον, όχι για τους λόγους που επικαλέστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ – περί δήθεν αντιπερισπασμού -, αλλά επειδή δείχνει έναν πρωθυπουργό τολμηρό, με ανοιχτούς ορίζοντες, που ξέρει να υπερβαίνει τα κομματικά όρια, δεν διστάζει όμως να αναγνωρίζει και τα λάθη του.

Λάθη έγιναν στη διαχείριση τόσο του Μεταναστευτικού όσο και του θέματος της δημόσιας τάξης. Η προηγούμενη κυβέρνηση απέτυχε και στα δύο, κάτι που κατέβασε τον πήχη χαμηλά και έδωσε στους νέους ιθύνοντες την εντύπωση ότι θα τον περάσουν εύκολα. Η πραγματικότητα τους διέψευσε. Οι προσφυγικές ροές συνεχίστηκαν και η αντιμετώπιση της βίας δεν έγινε πάντα με τον δέοντα τρόπο. Χρειάστηκαν λοιπόν διορθωτικές παρεμβάσεις. Οχι απόλυτα πειστικές: το κριτήριο με το οποίο επελέγη ο νέος υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής ήταν ο τόπος καταγωγής του και η διαφάνεια που υπόσχεται ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη μπορεί να μείνει στα χαρτιά. Αλλά τουλάχιστον υπάρχει κινητικότητα.

Ακόμη πιο πολύπλοκο αποδεικνύεται το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνώριζε βέβαια ότι η μεγαλύτερη πρόκληση που θα είχε να αντιμετωπίσει δεν θα προερχόταν από τη Βόρεια Μακεδονία του Ζάεφ, όπου η στροφή του είχε προαναγγελθεί, αλλά από την Τουρκία του Ερντογάν. Οχι μόνο επειδή ο τελευταίος αποχαλινώθηκε τελείως μετά την απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του και την οριστική ματαίωση των ενταξιακών προοπτικών της χώρας του. Αλλά κι επειδή ήταν πλέον σαφές ότι η συνέχιση του στάτους κβο στο Αιγαίο, στην Κύπρο και στη Μεσόγειο δεν αποτελούσε πια ένα από τα εναλλακτικά σενάρια. Η Αγκυρα θα αναλάμβανε πρωτοβουλίες κι αυτές οι πρωτοβουλίες δεν θα ήταν ευχάριστες. Το θέμα ήταν πώς θα αντιδρούσαμε εμείς.

Η ενεργή ανάμειξη της χώρας μας στον εμφύλιο της Λιβύης, που προσέλαβε νέες διαστάσεις με την ξαφνική επίσκεψη του στρατάρχη Χαφτάρ στην Αθήνα, φαίνεται να οφείλεται στη δυσαρέσκεια της Αθήνας για την ευρωπαϊκή στάση απέναντι στην τουρκολιβυκή συμφωνία. Κι αυτό ενέχει κινδύνους. Ως τώρα, τα βασικά εργαλεία στη διένεξή μας με την Τουρκία ήταν η νομιμότητα και η Ευρώπη. Επιλέγοντας την ανοιχτή υποστήριξη του λίβυου πολέμαρχου και απειλώντας με βέτο στην περίπτωση που η όποια ειρηνευτική συμφωνία δεν ικανοποιεί τους όρους μας, κινδυνεύουμε να χάσουμε και τα δύο. Το κρισιμότερο ερώτημα όμως αφορά το επόμενο βήμα. Το κατά πόσο δηλαδή οι κινήσεις που γίνονται εντάσσονται σε ένα γενικότερο σχέδιο ή αποτελούν απλώς αμυντικές αντιδράσεις. Ο αιφνιδιασμός που δέχθηκε ο Κώστας Σημίτης στα Ιμια δεν τον εμπόδισε να γίνει ένας εξαίρετος  πρωθυπουργός που ταυτίστηκε με τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει όλα τα φόντα να ακολουθήσει μια ανάλογη πορεία. Χρειάζεται αποφασιστικότητα, χρειάζεται ψυχραιμία, χρειάζεται και τύχη.