Γεράσαμε, Γεράσιμε

Γεράσαμε κι είπαμε θα βρούμε λίγη ησυχία, αλλά ησυχία δεν βρίσκουμε. Μια ο Ερντογάν, μια οι Σκοπιανοί, μια οι καταληψίες, μια οι ακραίοι ένθεν κακείθεν, μια οι ευχές της Νοτοπούλου, μια κάτι άλλες ελληνικούρες όπως «άνηκε» αντί ανήκε, μια ο Τραμπ, μια οι μπούρκες και οι μουστακαλήδες, μια οι πρόσφυγες, μια οι στρόφιγγες, μια το φέισμπουκ, μια τα κινητά, μια ο Κατρούγκαλος, μια ο σαρδούμπαλος, μια ο αντικαπνιστικός, μια το καπνιστό σκουμπρί (or not σκουμπρί;), μια το ότι φύρανε η libido. Γεράσαμε, Γεράσιμε, όπως θα έλεγε κι ο Μάριος Χάκκας.

Είπαμε, μετά την κρίση να βρούμε λίγη ησυχία, να συμμαζευτούμε, να αλλάξουμε το παλιό σαράβαλο, να πιούμε κάνα ήρεμο τσίπουρο (άνευ), να δούμε καμιά καλή ταινία, να πάμε και δυο βραδιές στο Πάπιγκο. Αλλά, δεν. Δεν μας αφήνουνε ήσυχους οι διαβόλοι. Τι χώρα είναι ετούτη; Τόπος για μονίμως νευροπαθείς. Σαν εκείνη την πιτσαρία που έβαλε αγγελία και ζητούσε έναν κύριο με πάρκινσον για να ρίχνει τυρί στα μακαρόνια.

Πώς να ησυχάσουμε; Κοιμάσαι και λες αύριο πώς θα ξυπνήσουμε; Τι θα ‘χει γίνει στη Λιβύη, στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στο Ιράκ, στη Συρία, στο Καστελλόριζο, στην Αίγυπτο, στο Ισραήλ; Ποιον ή ποιους θα έχουνε δολοφονήσει, πού θα έχουνε εκραγεί οι νέες μπόμπες, πού θα έχουνε πάλι κραυγάσει «Αλλάχου Ακμπάρ», ποιον θα έχουνε σταμπάρει τα drones και ποιον τα τρολς; Πού αλλού θα σκίσουνε Μνημόνια; Πού θα ‘χουνε ρίξει κατά λάθος Μπόινγκ; Τι εξωφρενικό θ’ ακούσουμε πάλι σήμερα;

Ξυπνάς αλαφιασμένος. Περικυκλωμένος από παρανοϊκές ειδήσεις. Πάλι καλά που δεν είσαι στο φέισμπουκ να υφίστασαι και τα λεφούσια των ρωμαϊκών λεγεώνων. Του Θεού η χάρη μάς φυλάει απ’ τους followers. Πώς να αντέξεις να έχεις 100.000 ακολούθους όταν νιώθεις καλύτερα μόνος κι αυτοσυνοδευόμενος; Αυτάρκης, χωρίς την πενιχρή δόξα του Ιντερνετ, χωρίς την αγωνία να δεις πόσοι σε επαινούν και αν ο αριθμός τους είναι ανάλογος του μεγαλείου σου; (Τι πάθος κι αυτό, ε;) Και να ‘σαι και γέρος άνθρωπος, επαναστατημένη γιαγιά – αφρόλουτρο, ή νεαρός χωρίς ξεκινημένα εμβόλια και να περιμένεις ισχνό έπαινο και δικαίωση απ’ τα likes. Πώς να ησυχάσεις, να βρεις αυτό που οι Αγιορείτες λένε σοφά «ανάπαυση κροτάφων»;

Αραγε ο Διονύσιος Σολωμός πώς τα κατάφερε χωρίς followers; Ο Παπαδιαμάντης; Ο Καραγάτσης; Ο Εμπειρίκος; Ο Γιάννης Σκαρίμπας; Τουλάχιστον ο Σκαρίμπας είναι ο μόνος που θα άξιζε να έχει ένα εκατομμύριο followers γιατί διέθετε υπερεπάρκεια χιούμορ, δεν ήταν κατινάμπλ, και θα το διασκέδαζε βέβηλα – αν δεν τους έβριζε νυχθημερόν, μπορεί να τους έπαιζε και Καραγκιόζη απ’ το Ιντερνετ, με τα χαρτονόμουτρα. Αλλοι θα παίζανε μπιρίμπα, κι αυτός Σκαρίμπα.

Ξυπνάς, λοιπόν, τρομαγμένος. Ξυπνάς απρόθυμος. Αποτροπιασμένος. Ετοιμος, πάλι, να καταπιείς παλιά κλισέ και νέα ψέματα, να δεχτείς χλαπάτσες μοχθηρίας και ασχετοσύνης, μικρολογίας και διαστρέβλωσης. Εβλεπες χτες ένα βίντεο όπου καταληψίες σε καταληψία πετούσανε τσιμεντόλιθους στα κεφάλια αστυνομικών και είσαι βέβαιος πως κάποιοι θα βγούνε σήμερα και θα υποστηρίξουν ότι ο τσιμεντόλιθος είναι ένα επαναστατικό υλικό από φελιζόλ και άμα τον πετάξεις σε κάποιον κατακέφαλα εκείνος μπορεί να αποκρούσει με φαλτσαριστή κεφαλιά και να βάλει γκολ.

Τουλάχιστον να ακούγαμε ψέματα που θα είχαν κάποια κομψότητα, να το εκτιμήσεις. Τα λένε ανενδοίαστα, απροκάλυπτα και αγενώς. Σε θεωρούν, ως ακροατή, θεατή, ή πολίτη, βραδύνοα. Αν κάποιος άλλος πετούσε, όχι εκατοντάδες τσιμεντόλιθους στα κεφάλια αστυνομικών, αλλά ένα μικρό, ροζέ βοτσαλάκι της Μυκόνου, θα βγαίνανε οι ίδιοι και θα έλεγαν πως εκσφενδόνισε τη μια απ’ τις δύο Συμπληγάδες.

Γεράσαμε, Γεράσιμε, μέσα στο ψέμα. Και άμα πεις καμιά αλήθεια, οι παραμυθάδες αποτροπιάζονται. Εγκλημα καθοσιώσεως να πεις το προφανές. Αν και τώρα τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα – παλιότερα χρειαζόσουνα περίπλοκες περιφράσεις για να δηλώσεις το αυτονόητο. Τώρα οι συνθήκες βελτιώθηκαν. Και σιγά σιγά, παρότι υπάρχει ακόμα πολλή μούργα, ίσως επανέλθουμε σε μια κατάσταση δεκτική στην κοινή λογική, με θεσμούς, με όρια και με αίσθηση κοινωνίας. Μέχρι τότε θα ξυπνάς αλαφιασμένος.

Μέχρι τότε θα υπάρχουν ακόμα αρκετοί που θα καταπίνουν τσιμεντόλιθους και θα διυλίζουν τον κώνωπα τον ανωφελή. Κι εσύ, σαλταρισμένος, θα κάνεις παρανοϊκές σκέψεις, ας πούμε πόσοι Ευρωπαίοι από τους επιβάτες που ήταν μέσα στο Μπόινγκ το οποίο κατέρριψαν οι αγιατολάχ είχαν κόψει το τσιγάρο; Κι εκείνοι, καμιά πενηνταριά που ποδοπατήθηκαν, οι δυστυχείς, στην κηδεία του Σουλεϊμανί, άραγε έκαναν προηγουμένως υγιεινή διατροφή; Βέβηλοι, ανάρμοστοι συλλογισμοί καθώς πηγαίνεις στον φούρνο και σκέφτεσαι να πάρεις ψωμί χωρίς γλουτένη. Ανίερες, παρανοϊκές σκέψεις σε έναν ασύμμετρο, παράφρονα κόσμο.

Φταίει και το «γήρας» που είναι «όρμος δεινών». Ετσι λέγανε οι αρχαίοι. Γήρας, ρυτίδες, χάπια και υπέρηχοι. Και ειδήσεις που σε κάνουνε να πάρεις τα βουνά – τα έχουμε πάρει, βέβαια, εδώ και δώδεκα χρόνια, αλλά κι εδώ πάνω, στη μοναξιά, πάλι σε βρίσκουνε και δεν σ’ αφήνουν ν’ αγιάσεις. Σε καταδιώκουν, όπως οι Ερινύες. Ενώ τρως σπανακόριζο, σου λέει ο Τούρκος για το Καστελλόριζο. Καθώς ταΐζεις τα σκυλιά, ακούς από μέσα να λένε ότι κάηκαν ένα δισ. ζώα στην Αυστραλία. Πώς να ησυχάσεις; Παίρνεις να σώσεις ένα αδέσποτο γατί και διαβάζεις ότι ο άλλος δηλητηρίασε τριάντα στην Αρτα. Ή πως μαθητές κλωτσούσαν ένα τυφλό γατάκι μέσα σε κλειστή, άδεια πισίνα και το ζώο δεν είχε διαφυγή.

Ξυπνάς αλαφιασμένος. Τρελοκομείο, που λέει κι ο φίλος Γιάννης Ρ. Το ράδιο μιλάει για τον Χαφτάρ και μετά βάζει το τραγούδι «Τι κι αν είσαι απ’ τη Λιβύη, εργατάκι και φτωχός…». Κατόπιν αναφέρεται στα καγκουρό της Αυστραλίας κι εσύ σκέφτεσαι τους κάγκουρους, για να ξεφύγει το μυαλό σου. Γεράσαμε, Γεράσιμε. Και δεν μας βοηθάει ούτε η σιαγόνα της Αγίας Παρασκευής.