Ασπασία Στρατηγού

Τα Σαββατοκύριακα είναι για μένα μέρες χαλάρωσης. Σηκώνομαι κατά τις εννιά το πρωί και πολύ γρήγορα βγαίνω έξω με τα παιδιά μου – η μέρα μας ξεκινά με δραστηριότητες. Οσο εκείνα κάνουν τις δικές τους, εγώ μαθαίνω παραδοσιακούς χορούς σε έναν σύλλογο της γειτονιάς. Το ξεκίνησα πριν από ενάμιση χρόνο και μου αρέσει – συνδυάζει τη γυμναστική με ένα «ταξίδι» στις ρίζες μας.

Το μάθημα τελειώνει κατά τις 11 και τότε συνοδεύω τα παιδιά μου στις αθλητικές τους δραστηριότητες. Μεσημεράκι πια έρχεται η ώρα για φαγητό εκτός σπιτιού. Είναι μια αγαπημένη στιγμή του Σαββάτου αυτή, που θα μαζευτούμε όλοι μαζί, χωρίς να χρειάζεται να έχω μαγειρέψει… Οταν δεν προλαβαίνουμε, θα φάμε κάπου κοντά, στην Ηλιούπολη, αν όμως έχουμε χρόνο μάς αρέσει να δοκιμάζουμε έθνικ κουζίνες. Συχνά τα μεσημέρια του Σαββάτου θα προτιμήσουμε τα Fridays και αν η όρεξή μας επιτάσσει κάτι πιο παραδοσιακό, ίσως βρεθούμε για ψητή γουρουνοπούλα στο Μάνη Μάνη, ένα μαγαζί στην Αργυρούπολη.

Το απόγευμα του Σαββάτου συνεχίζεται αρκετές φορές με μια οικογενειακή ταινία στον κινηματογράφο. Είμαι από τους ανθρώπους που αν ο καιρός είναι καλός, ακόμη και τον χειμώνα, τις ηλιόλουστες μέρες με δυσκολία θα κάτσω στο σπίτι. Μια βόλτα στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος για περπάτημα, ενίοτε για ποδήλατο και, γιατί όχι, για παιχνίδι με μπάλες είναι ιδανική για μένα. Αν πάλι βρέχει, δεν θα πω όχι στο «χουζούρι».

Το βράδυ θα χαλαρώσω. Είναι μια καλή ώρα για μαγείρεμα και μετά για οικογενειακό φαγητό που μπορεί κάποιες φορές να περιλαμβάνει και φίλους. Φέτος που τα βράδια του Σαββάτου δεν εμφανίζομαι κάπου σταθερά, προσπαθώ να απολαύσω τη χαλαρότητα της ημέρας. Πέρυσι δεν το είχα αυτό. Δεν έβλεπα τα παιδιά μου, οι βόλτες ήταν περιορισμένες, τα απογεύματα του Σαββάτου κοιμόμουν, τα Σαββατοκύριακά μου ήταν τελείως διαφορετικά. Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις περιόδους εντατικής δουλειάς: Το καλοκαίρι που ηχογραφούσαμε τα τραγούδια για την ταινία «Ευτυχία», τον περυσινό χειμώνα που τραγουδούσα με τον Χρήστο Νικολόπουλο ή στο προσεχές μέλλον, από τις 29 Ιανουαρίου και για σχεδόν έναν μήνα, που θα περιοδεύω στην Αμερική με τον Γιώργο Νταλάρα και τον Μιχάλη Τζουγανάκη…

Οι Κυριακές μου είναι τελείως ελεύθερες. Είναι οι μέρες που θα κάνω πράγματα για μένα. Μου αρέσει πολύ να κατεβαίνω στην Πλάκα – παίζει μια φίλη μου πιάνο στο «Γιασεμί» τα πρωινά της Κυριακής, οπότε θα κάτσω εκεί, θα τσιμπήσω κάτι από τον πολύ ωραίο πρωινό μπουφέ του και θα ακούσω για δύο ώρες μουσικούλα. Μετά, αν δεν υπάρχει κανονισμένη κάποια πρόβα – αφού η Κυριακή δεν είναι αργία για τους μουσικούς – θα συνεχίσω τη βόλτα μου περπατώντας στον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου, θα φάω κάτι πρόχειρο στο χέρι και θα αισθανθώ λίγο τουρίστρια στην Αθήνα, κάτι που μου αρέσει πολύ.

Απόγευμα πια θα μαζευτώ στο σπίτι. Αυτή η ώρα μπορεί να περιλαμβάνει χαλάρωση με ένα βιβλίο ή χρόνο αφιερωμένο στη δουλειά: Συνάντηση με συναδέλφους, μελέτη τραγουδιών, σκέψεις για νέες δουλειές.

Και μετά ακολουθεί θέατρο. Αν όχι κάθε Κυριακή, κάθε δύο Κυριακές σίγουρα. Πιο πρόσφατη παράσταση που με άγγιξε πολύ και με προβλημάτισε όμορφα είναι το «Μέθοδος Γκρόνχολμ» που το συστήνω ανεπιφύλακτα – όλοι οι εργαζόμενοι θα βρουν στοιχεία με τα οποία θα ταυτιστούν σε αυτό το έργο.

Σπάνια θα βγω για φαγητό ή ποτό βράδυ Σαββάτου ή Κυριακής, για κάτι τέτοιο μάλλον προτιμώ τις Παρασκευές. Αν, όμως, το κάνω ακολουθώντας την αγάπη μου για τις μπιραρίες θα βρεθώ στο Black Duck στην Παπαρρηγοπούλου ή στο Βarley Cargo στην Κολοκοτρώνη.

Μετά από όλα αυτά και καθώς το Σαββατοκύριακο οδεύει στο τέλος του, ακολουθούν η ανασύνταξη και η προετοιμασία της Δευτέρας. Σημειώσεις για εκκρεμότητες στα ημερολόγια, προγραμματισμός, πρακτικά θέματα, όπως να προετοιμάσουμε τις σχολικές τσάντες για την επόμενη μέρα!… Και σίγουρα ευχάριστες σκέψεις στο τέλος της ημέρας, προοίμιο για έναν καλό ύπνο.