Ανάσα

Ολες ξέρουμε τουλάχιστον μία, κι εγώ και εσύ. Είναι η φίλη σου, η αδελφή σου, η μητέρα σου. Εδώ και δύο μέρες, συζητάμε για τη μήτρα της. Για τη μήτρα μας. Και έχει σταματήσει προ πολλού να είναι αστείο.

Οσο κι αν δεν θέλουμε να το δούμε, το πρόβλημα υπάρχει και μας περιμένει στη γωνία, πέρα από τις αφίσες του μετρό. Οι οργανώσεις που πλήρωσαν για τη διαφήμιση φυσικά δεν είχαν σκοπό να ακυρώσουν τη νομιμότητα των αμβλώσεων – αν και, με βάση τα όσα γράφουν στην ιστοσελίδα τους, πολύ θα το ήθελαν. Είναι πολύ πιο εύκολο να παίξουν με την εύθραυστη ψυχολογία ενός κοριτσιού που έχει μόλις μάθει πως περιμένει ένα παιδί που δεν θέλει. Υπουλα, με ψευδοεπιστημονικά επιχειρήματα για καρδούλες που χτυπούν από νωρίς και ασχημάτιστα έμβρυα που νιώθουν πόνο. Είναι πολύ πιο εύκολο να μιλήσουν σε μια έγκυο που ανακαλύπτει πως, αν γεννήσει, θα πρέπει να μεγαλώσει ένα παιδί με γενετικό πρόβλημα. Και φυσικά, είναι λες και κλέβουν εκκλησία με κάθε τους παρότρυνση σε μια μέλλουσα μητέρα που έχει η ίδια πρόβλημα υγείας – η «θυσία έχει ταυτιστεί με τη μητρότητα», σωστά; Με αυτόν τον τρόπο, αργά αλλά σταθερά, προσεγγίζουν και τις άλλες: αυτές που δεν θέλουν, για τους δικούς τους λόγους, τώρα ή ποτέ, να γίνουν μητέρες. Λέγοντάς τους όχι ότι είναι παράνομες, αλλά ότι είναι ανήθικες. Ο νόμος, κορίτσια, είναι με το μέρος σας. Η επιλογή είναι δική σας. Και ακριβώς επειδή η επιλογή είναι δική σας, δικό σας είναι το κρίμα. Πείτε μας λοιπόν, με ποιον τρόπο θέλετε να σκοτώσετε το αγέννητο παιδί σας;

Το επιχείρημα της ανηθικότητας είναι ισχυρό γιατί συνδέεται με το βασικό στίγμα που ακολουθεί τις γυναίκες σε όλον τον κόσμο – είναι, άλλωστε, αυτές που έφεραν στον Παράδεισο το μήλο της αμαρτίας και αυτές που πρέπει να καλύπτουν την ομορφιά τους, το σώμα και τα μαλλιά τους, για να μην προκαλούν. Σε ένα «ατύχημα» δεν φταίει ποτέ ο άνδρας που αρνήθηκε να βάλει προφυλακτικό, αλλά η γυναίκα που δεν προστάτευσε τον εαυτό της. Μια έφηβη που πέταξε το παιδί που δεν επέλεξε σε έναν κάδο σκουπιδιών ή το έριξε από το μπαλκόνι δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια «σύγχρονη Μήδεια». Κι όλα αυτά, την ώρα που οι δολοφόνοι όχι αγέννητων κοριτσιών, αλλά γεννημένων, όπως της Ελένης Τοπαλούδη, αργούν και να δικαστούν και να καταδικαστούν.

Παρόμοια προβλήματα υπάρχουν και στην εκπροσώπηση. Οι αφίσες το έδειξαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Ολο και αυξάνονται οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι κάθε ιδεολογικής τοποθέτησης που δαγκώνονται και «δεν θέλουν να μπλέκονται» με τέτοια θέματα. Ολο και αυξάνονται οι δημοσιολογούντες που βαριούνται να ασχοληθούν με ειδήσεις που τάχα «δεν έχουν ουρά». «Ελα μωρέ, τις κατέβασαν και το θέμα έληξε» – η συζήτηση κλείνει πάντα με εύθυμες ατάκες για φεμινίστριες με αξύριστες μασχάλες. Ολα μαζί, ακόμα και οι γραφικότητες, είναι αποτύπωμα μιας κοινωνίας που αρχίζει στα σοβαρά να πιστεύει πως η καλύτερη απάντηση στο δημογραφικό είναι η πίεση στις γυναίκες να σταματήσουν τις αμβλώσεις.

n Επιστροφή στο 2020: η επιλογή της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι ανάσα. Ποιος να το φανταζόταν πως μια απλή ανακοίνωση, για μια θέση με μικρή πολιτική επιρροή, θα βοηθούσε τόσο πολύ; Ακόμα κι αυτούς που, τη μέρα που η πρώτη γυναίκα προτάθηκε για το ανώτατο πολιτικό αξίωμα, αντί να ψάξουν το βιογραφικό της, άρχισαν να ρωτούν για τον πατέρα της.