Πολιτική με κάθε μέσο, για ειρήνη και ενέργεια

Το ενεργειακό πεδίο στο υπέδαφος της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, την παντοτινή γέφυρα μεταξύ της Χριστιανικής Δύσης και της Μουσουλμανικής Εγγύς Ανατολής, μπορεί να βοηθήσει στην ειρήνευση της ευρύτερης, διαρκώς σπαρασσόμενης, περιοχής. Η ιμπεριαλιστική παρέμβαση της Τουρκίας σκοπεύει να διαταράξει την ειρηνική συνεργασία, που αποτελεί προϋπόθεση συλλογικής πρόοδο. Πρόοδος που θα προκύψει από τη συν-εκμετάλλευση των όποιων πλουτοπαραγωγικών πηγών ανακαλύψει το κάθε ένα κράτος, αυτοτελώς και κυρίαρχα, στα όρια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) που του αναλογεί.

Η Τουρκία του Ερντογάν επιδιώκει την ιμπεριαλιστική ανατροπή αυτής της πραγματικότητας, με σκοπό να αποκομίσει παράνομα οφέλη. Ενώ διαθέτει μεγάλο βάθος δικών της εδαφών προς την Ασιατική Ανατολία και τεράστιο πληθυσμό με δυναμική γενεαλογική δομή· ενώ έχει σημαντικές ευκαιρίες εμπορικής και πολιτισμικής συνεργασίας με ιστορικά και αναδυόμενα κράτη· ενώ της προσφέρθηκε η ευρωπαϊκή προοπτική με μεγαλοκαρδία (και ήδη εκμεταλλεύεται ευμενείς και ισότιμους όρους εμπορικών ανταλλαγών)· ενώ η Ευρώπη, παρά τις παραβιάσεις δημοκρατικών κανόνων και καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συντηρεί με ψυχραιμία όσες γέφυρες δεν γκρεμίζουν οι τούρκοι πολιτικοί· η Αγκυρα του Ερντογάν επιλέγει – με αυξανόμενη ένταση τον τελευταίο καιρό – κινήσεις εκβιαστικές και απειλητικές απέναντι στην Ελλάδα.

Η συμφωνία για τον αγωγό EastMed, οι ελληνικές άδειες ερευνών νοτίως της Κρήτης και στο Ιόνιο, η εντατική συνεννόηση της Ελλάδας με Ιταλία, Αίγυπτο και Αλβανία για την οριοθέτηση των αντιστοίχων ΑΟΖ, η πρόοδος των κυπριακών, αιγυπτιακών και ισραηλινών ερευνών και άλλα γεγονότα, καθόλου ήσσονος σημασίας, όπως είναι οι επιτυχίες του ελληνικού τουρισμού και η επιταχυνόμενη έξοδος από την κρίση υπό τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη και την υποστήριξη των διεθνών αγορών, ανησυχούν την Αγκυρα. Από την άλλη, η Τουρκία του Ερντογάν, όπως κάθε φιλοπόλεμο, ανελεύθερο και ιμπεριαλιστικό καθεστώς, μπορεί να υπολογίζει σε τακτικές «επιτυχίες» (Συρία, Πούτιν, Τραμπ), επικαιρικές, τις οποίες χαιρέκακα αναδεικνύουν στα καθ’ ημάς τηλεοπτικοί γηγενείς εθνικολαϊκιστές.

Δυστυχώς, η αντιπολίτευση τρικλίζει. Από τη μια κατηγορεί τον Μητσοτάκη επειδή δεν τίναξε στον αέρα τη στρατηγική (δηλαδή: δεδομένη) σχέση μας με τις ΗΠΑ και μάλιστα μπροστά στις κάμερες, την ώρα που ο Τραμπ περίμενε, από στιγμή σε στιγμή, το ιρανικό αντιχτύπημα. Από την άλλη κατηγορεί τον Πρωθυπουργό γιατί δεν «πήρε» μια τηλεοπτική καταδίκη της παράνομης συμφωνίας Ερντογάν – Σαράτζ, όταν είναι πρόδηλο πως τον διπλωματικό πόλεμο τον κερδίζεις στα σημεία μόνον πίσω από «κλειστές πόρτες». Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πραγματικά κόμμα εξουσίας δεν θα χρειαζόταν καμία ιδιαίτερη προσπάθεια να παραδεχτεί ότι και τα δύο ταυτοχρόνως δεν γίνονται.

Δυστυχώς, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εξελίσσεται ένας ιδιόρρυθμος, αλλά πολύ πραγματικός πόλεμος. Είναι σαφές ότι η Αγκυρα επιδιώκει ένα επεισόδιο. Το επιβεβαιώνει και η διαρροή της στιχομυθίας Μητσοτάκη – Τραμπ: αν η Ελλάδα προκληθεί, θα απαντήσει! Αυτό όμως, σε καμία περίπτωση, δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Στο Αιγαίο δεν έχουμε τίποτε να μοιράσουμε και το μόνο ζητούμενο είναι να σταματήσουν οι καθημερινές παραβιάσεις των Τούρκων. Αντιθέτως, η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου περνά από την κατοχύρωση της οριοθετημένης ΑΟΖ μέσω διμερούς συνεννόησης που θα ενδυθεί την εγκυρότητα διεθνούς συμφωνίας, η οποία θα εγγυάται την ειρήνη και την οικονομική ανάπτυξη. Η Ελλάδα θα υπηρετήσει το δικό της συμφέρον της και τα συμφέροντα όλων των κρατών της περιοχής επειδή θα αναδειχθεί, όπως και στο ιστορικό παρελθόν, ως ο πραγματικός, ψύχραιμος και στιβαρός εγγυητής της ειρήνης. Ακόμη κι ένα, απευκταίο, στρατιωτικό επεισόδιο δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά «η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής (ΝΔ)