Η πολιτική {LF}της υποβάθμισης

Τους τελευταίους μήνες αναπτύχθηκαν σε κάποια πανεπιστήμια (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών κ.ά.) πρωτοβουλίες για την απομάκρυνση από τους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους τους των πολλαπλών αφισών, των κακόγουστων γκραφίτι και των αποκρουστικών μπογιών. Τα πανεπιστήμια αυτά έδειχναν καθαρά, λαμπερά, όπως συμβαίνει με τα αντίστοιχα σε όλον τον κόσμο. Δυστυχώς αυτή η κανονικότητα δεν κράτησε παρά μόνο μερικές βδομάδες. Φοιτητικές παρατάξεις και ομάδες της Αριστεράς και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς γέμισαν και πάλι τα ανώτατα αυτά εκπαιδευτικά ιδρύματα με αφίσες, γκραφίτι και μπογιές. Μάλιστα, όσο πιο αριστερά στο φάσμα της Αριστεράς ήταν οι «καλλιτέχνες της ασχήμιας» τόσο πιο πολλές αφίσες, τόσο πιο πολλές μπογιές, τόσο πιο πολλά γκραφίτι πρόσθεταν. Το επόμενο βήμα στην επάνοδο της ασχήμιας ήταν η συγκέντρωση σκουπιδιών στους αντίστοιχους χώρους. Εύλογη αντίδραση, μια και το μήνυμα της επανακαμψάσης ασχήμιας ήταν ότι αυτός ο χώρος είναι ένας ιδιότυπος σκουπιδότοπος και εύλογα δέχεται σκουπίδια.

Μάλλον η «σκουπιδοποίηση» των πανεπιστημίων μας από την Αριστερά είναι ενσυνείδητη πολιτική πράξη, με πολλαπλά κίνητρα και στοχεύσεις: εκδικείται τις μελλοντικές ελίτ με το να τις αναγκάζει να ζουν σε έναν σκουπιδότοπο. Επιδρά στην ψυχολογία τους ότι η κανονικότητα ελέγχεται μόνο από την Αριστερά. Αν αυτή το επιθυμεί, τα πανεπιστήμια θα είναι καθαρά, αύριο μεθαύριο και οι χώροι εργασίας τους. Πράγματι, πολλοί δημόσιοι χώροι, πολλά δημόσια κτίρια υφίστανται την «καλλιτεχνική» της παρέμβαση στο διηνεκές. Η υποβάθμιση των χώρων εργασίας των μαθητών, των φοιτητών και των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα οδηγεί και στην ψυχολογική υποβάθμιση της ίδιας της εργασίας που συντελείται σε αυτούς τους χώρους. Με τι διάθεση να μάθεις, να διδάξεις, να εργαστείς σε έναν σκουπιδότοπο; Σε μια ακραία ψυχαναλυτική προσέγγιση οι μαθητές, οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι σε αυτούς τους εμφανώς υποβαθμισμένους χώρους αποδέχονται ευκολότερα την αριστερή «ισότητα», δηλαδή την κοινωνική ισοπέδωση, ανεξαρτήτως της προσπάθειας, του μόχθου του καθενός.

Αυτή η ισοπεδωτική υποβάθμιση του εκπαιδευτικού αλλά και εργασιακού περιβάλλοντος αναστρέφεται μόνο με την πολιτική του «όποιος ρυπαίνει πληρώνει». Είναι βέβαιο ότι αν κάποιος προσπαθήσει να ρυπάνει τον προσωπικό, οικογενειακό χώρο των αριστερών ρυπαντών θα δεχθεί την απηνή μήνιν τους. Η Πολιτεία οφείλει να προστατεύσει το εργασιακό περιβάλλον των δημόσιων χώρων. Πρώτον, διότι αυτό είναι το αίτημα της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών και, δεύτερον, διότι αυτό χρηματοδοτείται από δημόσιο χρήμα και είναι δημόσια περιουσία. Η αριστερή επιβολή της ασχήμιας πρέπει κάποτε να τελειώσει και τα σχολεία μας, τα πανεπιστήμιά μας και τα δημόσια κτίρια να πάψουν να έχουν τη μορφή εμπόλεμης ζώνης. Και η προστασία οφείλει να βρει τη θέση της στην επικείμενη νέα νομοθεσία για τα πανεπιστήμια και τη δημόσια διοίκηση.

Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι καθηγητής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και ερευνητής στο Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας του ΙΤΕ