Μπες – βγες

Και ένα και δύο και τρία, και εν, δυο, τρία. Και ελεβέ και τουρ ζετέ και αλονζέ και μπαλανσέ. Μην το ψάχνετε, όροι του μπαλέτου είναι. Διότι αν και μέχρι πρότινος μιλούσαμε για επαναστατική γυμναστική ομάδων «αντιεξουσιαστών» τύπου «πάμε επανάσταση;», αυτή η ιστορία με τις καταλήψεις μοιάζει με επαναστατικό μπαλέτο και ασκήσεις αντιεξουσιαστικής ρυθμικής γυμναστικής. Με τουτού, πουέντ, τη «ζακέτα της γιαγιάς» στους ώμους και την «κινόα της μαμάς» στο τάπερ στο σακίδιο. Το δε μπες – βγες στις καταλήψεις της Ματρόζου και της Παναιτωλίου προσομοιάζει σε paintball εκδοχή του «κλέφτες κι αστυνόμοι». Οπως έλεγαν και τα διαφημιστικά φυλλάδια όταν το paintball ήταν στα πάνω του, «ελάτε εδώ για δράση, εκτόνωση, χαρά».

Τα «παιδιά» παίζουν λοιπόν και όπως όλα τα κακομαθημένα παιδιά δεν ξέρουν να χάνουν. Ή, όπως τα ακόμη πιο κακομαθημένα, αυτό που τους ενδιαφέρει δεν είναι να κερδίσουν το παιχνίδι – διότι αν πούμε αγώνα θα αλλάξουν πλευρό εκεί όπου είναι οι πραγματικοί αγωνιστές αυτού του τόπου -, αλλά να κάνουν εντύπωση και εφέ. Να αποσπάσουν την προσοχή που δεν μπορούν να κερδίσουν επί της ουσίας. Σαν να κακοαφομοίωσαν τη θεία από το Σικάγο και, αντί για στάμνες, πετάνε από τα μπαλκόνια έπιπλα και χρώματα.

Καμία ιδεολογία, κανένα φρόνημα πίσω από αυτό το αλισβερίσι με τα κλικ στο Διαδίκτυο. Μόνο ένα κακομαθημένο πείσμα διαστροφικής δημοσιότητας που κι αυτό εξαντλείται στα «ντου». Το να είσαι «επαναστάτης» στη Ματρόζου είναι ακριβώς ίδιο με το να είσαι πλούσιος στη Monopoly. Απλώς το παιχνίδι παρατράβηξε και βγήκε εκτός νόμου. Και επειδή στην προκειμένη περίπτωση το νόμιμο συμπίπτει με το ηθικό – δεν υπάρχει καμία ηθική στον πεζοδρομιακό τσαμπουκά -, ας τελειώνει με τρόπους και νόμιμους και ηθικούς. Αν, για παράδειγμα, στα δημόσια κτίρια που καθαρίζουν από τις καταλήψεις η πολιτεία φρόντιζε να εγκατασταθούν άμεσα πρόσφυγες, οι «μπαλαρίνες» της επανάστασης θα έμεναν με τα λεφτά της Monopoly στο χέρι.