Η τοξικότητα του επίπλαστου

Η κυρία με την έντονη μπλε σκιά στα μάτια, το κόκκινο της φωτιάς κραγιόν που λέρωνε ελαφρά το χαμόγελό της και τη βαριά συνθετική γούνα που την έκανε να μοιάζει με αρκούδα, ήταν ανένδοτη: «Τάκη μου, αυτό να πάρουμε. Εχει και τζάκι», είπε στον άνδρα της όλο νάζι κλείνοντας πονηρά το μάτι.

Το κλασικό νεόπλουτο ζευγάρι της δεκαετίας του 1990 έψαχνε να αγοράσει σπίτι στο Χαλάνδρι. Με τον αέρα του μαύρου σαν κάρβουνο, χρήματος ο Τάκης και η σύζυγός του ήθελαν να ακολουθήσουν την τάση της εποχής.

Διαμέρισμα αν ήταν δυνατόν ρετιρέ, με μεγάλη βεράντα που θα περιελάβανε μπάρμπεκιου για να ψήνουν όταν θα μαζεύονται οι φίλοι τα ζεστά βράδια και οπωσδήποτε τζάκι.

Με πρόσοψη κατασκευασμένη από λευκό μάρμαρο ή γρανίτη και διακοσμημένα με ακριβές αντίκες, τα τζάκια αποτελούσαν εκείνη την εποχή σύμβολο πλούτου και εξουσίας.

Στο πλάι τους υπήρχαν τα χρυσοποίκιλτα εργαλεία του και τα τεράστια σε μήκος σπίρτα, must της εποχής.

Κοιτάζοντας τη φλόγα που χοροπηδούσε στο βάθος της εστίας και το Cutty Sark να γλιστρά με ηδυπάθεια στον διψασμένο λάρυγγα τους, οι νεόπλουτοι ιδιοκτήτες τους ένιωθαν πορφυρογέννητοι. Αισθάνονταν πως με τη δύναμη που τους χάριζαν τα κάθε είδους οφίτσια, οι πλούσιες αργομισθίες και οι μπίζνες άνευ φόρου μπορούσαν να κρατούν τον κόσμο στη χούφτα τους. Ενίοτε το τζάκι όταν συντρόφευε με μια πλούσια σε πλέξη φλοκάτη, ενεργοποιούσε και τα γενετήσια ένστικτά τους.

Η ζωή όμως μιμείται πολλές φορές την «οσιμική» μπάλα και ασκεί το αρχαιότερο επάγγελμα.

Από σύμβολα της εξουσίας και του νεοπλουτισμού τα τζάκια επέστρεψαν στην παλιά τους έννοια, όπως την αντιλαμβάνονταν οι παππούδες μας.

Μετατράπηκαν ξανά σε βασική πηγή θέρμανσης, κάποιοι έκαψαν και τις φλοκάτες, τα γενετήσια ένστικτα σούρωσαν από το κρύο και η επίπλαστη ισχύς κλειδώθηκε σε κάποιο ερμάριο μέχρι κάποιος να την ξεκλειδώσει όταν η λήθη αρχίσει πάλι να ψηλώνει.

Η Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία μας υπενθυμίζει πως η τοξικότητα εκείνων των συμπεριφορών εκλύεται σήμερα στην ατμόσφαιρα και απειλεί πολύ σοβαρά την υγεία μας.

Ακόμη κι έτσι, το επίπλαστο εξακολουθεί να μας ενοχλεί.