Ο Ανδρέας Βουτσινάς για την «άλλη Μονρόε»

Το 1982, είκοσι χρόνια μετά τον θάνατο της Μέριλιν Μονρόε, ο σκηνοθέτης Ανδρέας Βουτσινάς μιλάει στα «ΝΕΑ» για την «άλλη Μονρόε». Ο έλληνας σκηνοθέτης διηγείται στην Ελενα Χουζούρη περιστατικά για τη Μονρόε έξω από τα πλατό και μακριά από τις κάμερες του Χόλιγουντ: «Αν έβλεπες τη Μαίριλυν στο δρόμο ή πήγαινες μαζί της σε ένα ρεστοράν κανείς δε θα μπορούσε να τη γνωρίσει. Μια φορά είμαστε σε ένα ταξί στον 57ο δρόμο της Νέας Υόρκης και πηγαίναμε στο σπίτι της Μαίριλυν. Ξαφνικά – ο ταξιτζής είχε σταματήσει σε ένα φανάρι – περνάει η Μαρλένε Ντήτριχ, οπότε αυτός κυριολεκτικά τρελλάθηκε κι άρχισε να λέει και να ξαναλέει πόσο τυχερός ήταν που είδε την Ντήτριχ. Οταν πια φτάσαμε και πάμε να κατεβούμε εγώ και η Μαίριλυν, μου λέει ο ταξιτζής: “Είδες τύχη σήμερα να δούμε τη Μαρλένε Ντήτριχ;”, “Ναι” του λέω “την Ντήτριχ την είδα μια στιγμή, ενώ τόση ώρα πίσω σου είχες τη Μαίριλυν Μονρόε”. Ε, λοιπόν ο ταξιτζής όχι μόνον δε με πίστεψε, αλλά νόμισε ότι του έκανα πλάκα. Τόσο η Μαίριλυν δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τη Μαίριλυν της οθόνης. Ηταν μία γυναίκα νόστιμη, απλή, χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο».

Και τι ήταν αυτό που τη μεταμόρφωνε στην οθόνη;

«Η επιθυμία της να γίνει κάποιος άλλος. Γιατί η Μαίριλυν, νομίζω ότι δεν ήταν ποτέ ευχαριστημένη με τον εαυτό της. Γι’ αυτήν δεν ήταν ωραία, νόμιζε ότι δεν είχε καμιά σεξουαλικότητα, ενώ αντίθετα έδινε μεγάλη σημασία στην εξυπνάδα. Το καλύτερο κομπλιμέντο γι’ αυτήν ήταν το να της έλεγαν ότι είχε μυαλό. Ηταν ένας άνθρωπος με πάρα πολλά προβλήματα. Το βασικότερό της όμως ήταν η φοβερή ανασφάλεια. Αποφάσισε λοιπόν να δημιουργήσει αυτό το πρόσωπο που ήθελε το Χόλλυγουντ και ο κόσμος για να εξασφαλιστεί οικονομικά και επαγγελματικά, έτσι ώστε κάποτε να μπορέσει να ξεφύγει και να κάνει αυτό που επιθυμούσε πραγματικά. Οσο πιο πολύ όμως έμπλεκε σε αυτά τα κανάλια τόσο περισσότερο δεν μπορούσε να ξεφύγει. Είχε πια αιχμαλωτιστεί μέσα στο πρότυπο που είχε δημιουργήσει. Κι αντί να μειώνεται, η ανασφάλειά της μεγάλωνε γιατί έβλεπε ότι δεν ήταν η βεντέτα που αυτή ήθελε αλλά που οι άλλοι ήθελαν. Ηξερε ότι όσο πιο πολύ αγαπούσαν τη σταρ Μαίριλυν Μονρόε τόσο λιγότερο αγαπούσαν την αληθινή Μονρόε. Αυτό το συναίσθημα το έχουν όλοι οι ηθοποιοί αλλά όχι στον τραγικό βαθμό που το είχε η Μαίριλυν. Το χειρότερο ήταν ότι είχε συνειδητοποιήσει αυτό το παιχνίδι το οποίο ήταν αναγκασμένη να παίζει, όχι μόνον γιατί της το υπαγόρευε το σκληρό κατεστημένο του Χόλλυγουντ, αλλά γιατί και η ίδια φοβόταν ότι εάν δεν το ‘παιζε καλά θα χανόταν το πρότυπο που είχε δημιουργήσει. Η Μαίριλυν ήταν ένας Δόκτωρ Τζέκυλ. Ηταν τρομερά απαιτητική και είχε φοβερή ανάγκη να την αγαπούν. Μόνον που δεν αγαπούσαν την ίδια, αλλά το δημιούργημά της. Αυτή ήταν και η δυστυχία της».

Φοβόταν τα γηρατειά. «Ενας από τους πιο ισχυρούς φόβους της» λέει ο Ανδρέας Βουτσινάς «ήταν των γηρατειών. Κι ο φόβος αυτών είχε σχέση και με την ανασφάλειά της βέβαια, αλλά περισσότερο με το ότι και η γιαγιά της και η μητέρα της όταν έφτασαν στην κρίσιμη ηλικία της γυναίκας, τρελλάθηκαν. Είχε λοιπόν συνδέσει γηρατειά με τρέλλα. Βέβαια πρόβαλλε και άλλα πράγματα για να καλύψει τον αληθινό ης φόβο. Ελεγε, λόγου χάριν, ότι “για μένα οι αληθινοί ρόλοι που παίζει ένας ηθοποιός είναι μέχρι τα σαράντα του, μετά παίζεις ψεύτικα”. Προσπαθούσε δηλαδή να βρει δικαιολογίες. Και οπωσδήποτε είχε και μια πολύ σοβαρή αρρώστια για την οποία κανείς δεν έχει μιλήσει μέχρι τώρα, απορώ γιατί, που την ταλαιπωρούσε και της δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα. Είχε ένα οίδημα στη μήτρα που της έφερνε σχεδόν καθημερινά αιμορραγίες και φοβερούς πόνους. Για να μην πονάει και να σταματούν οι αιμορραγίες έπαιρνε χάπια, που κι αυτά με τη σειρά τους της προκαλούσαν τρομερή δίψα. Το αποτέλεσμα είναι ότι ήθελε πάρα πολύ να κάνει ένα παιδί, δεν μπορούσε παρά μόνον στην περίπτωση που θα έμενε συνεχώς ξαπλωμένη. Ομως κάθε φορά που έμενε έγκυος, της τύχαιναν γυρίσματα στα οποία πήγαινε βέβαια, κι έτσι έχανε το παιδί… Πιστεύω ότι η Μαίριλυν, αν δεν ήθελε εκείνη ειδικά τη μέρα να αυτοκτονήσει, θα αυτοκτονούσε κάποτε οπωσδήποτε. Για κει πήγαινε».