Φώτης Ταλάντζης

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Καισαριανή, μια γειτονιά που πάντα ζει με το βάρος να ανταποκριθεί στην ιστορία της. Το στερεότυπο πλεονέκτημα της περιοχής μας είναι ότι είμαστε «κέντρο-απόκεντρο», έχουμε δηλαδή εύκολη πρόσβαση στο κέντρο της Αθήνας. Το στερεότυπο είναι αληθινό: Ολοι μας διαλέγουμε το κέντρο της πρωτεύουσας για να διασκεδάσουμε το Σαββατοκύριακο, για να ψωνίσουμε, για να δουλέψουμε. Πολλές φορές το στερεότυπο μας έκανε να ξεχνάμε ότι ζούμε στην Καισαριανή, ζούσαμε στην διπλανή Αθήνα. Μάθαμε να αγαπάμε περισσότερο την Αθήνα – πουπαρεμπιπτόντως της αξίζει. Η βελτίωση της ποιότητας ζωής στις γειτονιές μας έχει όλο και λιγότερη σημασία.

Σε αυτό ακριβώς προσπαθήσαμε να επικεντρωθούμε ιδρύοντας το Novoville, μια πλατφόρμα διάδρασης των δήμων με τους πολίτες, με στόχο να βελτιώσουμε τον τρόπο που παίρνονται οι αποφάσεις για τις γειτονιές μας. Μεγαλύτερη συμμετοχικότητα και ψηφιακές υπηρεσίες που θυμίζουν κοινωνικό δίκτυο. Προσπαθούμε να εξαφανίσουμε μια σειρά από στερεότυπα, με βασικότερο την αντίληψη που έχουμε για τις υπηρεσίες του κράτους, να φροντίσουμε η ποιότητα της εξυπηρέτησης των πολιτών να θυμίζει μια μεγάλη εταιρεία και οι εργαζόμενοι στους δήμους να αφοσιώνονται στα καθήκοντα όπου έχουν ειδίκευση. Σκοπός είναι να γίνεται η ζωή των δημοτών ευκολότερη και απλά να εστιάζουν στο… Σαββατοκύριακο.

Η δουλειά με κρατά τον περισσότερο καιρό στο Λονδίνο αφού έχουμε πελάτες στο Hνωμένο Βασίλειο. Τα Σαββατοκύριακά μου στην Αθήνα, λοιπόν, έχουν πια τον χαρακτήρα συμπυκνωμένης εμπειρίας: να κάνω όλα τα πράγματα που μου λείπουν, όλα τα πράγματα που με κάνουν να νιώθω σπίτι μου. Τις Παρασκευές το βράδυ για παράδειγμα θα βρεθώ με φίλους στα Πετράλωνα, φαγητό και κουβέντα στο Αστέρ ή, αν ο καιρός επιτρέπει, σε κάποιο άλλο μαγαζί με τραπέζια στο πεζοδρόμιο.

Το Σάββατο το πρωί βρίσκω συνήθως χρόνο να προσποιηθώ ότι αθλούμαι. Λίγο τρέξιμο και βόλτα στο δάσος του Υμηττού. Ενα διαμάντι φυσικής ομορφιάς που, ευτυχώς ή δυστυχώς, παραμένει ήσυχο, με ξεχωριστή βλάστηση που θυμίζει ορεινή Ελλάδα. Το Σάββατο είναι και η μόνη μέρα της εβδομάδας που μπορώ να σχεδιάσω λίγα πράγματα για τις μέρες που ακολουθούν, οπότε δύο με τρεις ώρες στο γραφείο είναι στην ημερήσια διάταξη. Θυμίζει ψυχοθεραπεία που περιλαμβάνει λίγο διάβασμα και δημιουργία των εβδομαδιαίων στόχων, οι οποίοι καταλήγουν να είναι πάντα αισιόδοξοι. Μετά το γραφείο σχεδόν ευλαβικά θα καταλήξω στο Υπερωκεάνιο στον Πειραιά. Το βράδυ, αν αντέχουμε, θα ακολουθήσει ποτό στο Κέντρο με επικρατέστερη επιλογή να είναι συνήθως το Jokers.

Την Κυριακή θα πιέσω τον εαυτό μου να κοιμηθεί λίγο παραπάνω. Μετά, πρωινό στο σπίτι με υποχρεωτικά τα αβγά και πολύ καφέ. Θα βγω για περπάτημα και σχεδόν θα εκβιάσω τον εαυτό μου να περάσω από τον Κήπο.

Αυτό, για να ακολουθήσει έπειτα μια «αναλογική» συνήθεια, παρόλο που διατυμπανίζω με θέρμη τη σημασία του ψηφιακού: αγοράζω εφημερίδες και τις διαβάζω σε κάποιο καφέ στο Παγκράτι. Επειδή λείπω συνέχεια από την Αθήνα, τα μεσημέρια της Κυριακής προσπαθώ να τρώω με τον πατέρα μου το κοκκινιστό του που το διαφημίζει.

Οι Κυριακές κλείνουν χωρίς εκπλήξεις, κατεβαίνω στο γήπεδο για κάποιο αγώνα ποδοσφαίρου ή μπάσκετ. Υστερα από 20 χρόνια ακόμη προσπαθώ το αποτέλεσμα να μην επηρεάζει τη διάθεσή μου στο τέλος του Σαββατοκύριακου, θετικά ή αρνητικά…