Φωτιά στα μπατζάκια τους

Δεν θα επαναλάβω τα ονόματα των γυναικών που υποτίθεται ότι παίζουν για Πρόεδροι της Δημοκρατίας για να μη μου πείτε μετά ότι τις «έκαψα», ενώ άλλοι είναι εκείνοι που κυκλοφορούν με το στουπί και τον αναπτήρα στην κωλότσεπη. Θα τις επαινέσω ωστόσο επειδή, παρόλα αυτά, εκείνες συνεχίζουν απτόητες να παρεμβαίνουν, να αρθρογραφούν ή να κάνουν δημόσια τη δουλειά τους αντί να κάνουν την πάπια αναμένοντας ήσυχα ήσυχα τις εξελίξεις. Ετσι δεν ήμασταν μαθημένοι μέχρι πρότινος; Ο θρόνος να πηγαίνει στον πιο σιωπηλό, στον πλέον άπρακτο, αυτόν που σαν τη σουπιά αφήνει το μελάνι του, αφήνοντας εντωμεταξύ όλα τα μικρόψυχα ντηλ να δουλεύουν για πάρτη του. Δεν έχω πληροφορίες. Δεν ξέρω καν από πού μας προέκυψε αυτή η αναμονή. Αν κάποιοι έριξαν τεχνηέντως στην αγορά την υπόθεση της «γυναικείας υποψηφιότητας», ταΐζοντας την ειδησεογραφία με παραισθητική αδρεναλίνη ή αν όντως υπάρχει τέτοια σκέψη στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία η οποία όμως πλειοψηφία κατ’ ουδένα τρόπο γουστάρει φωτιά στα μπατζάκια της. Ωπ! Να τος και ο εμπρηστής!

Ούτε και γι’ αυτόν ξέρω τίποτα. Τον ψάχνω αλλά δεν τον εντοπίζω μέσα στα τόσα δημοσιεύματα, τις μουρμούρες, τις σπόντες, και τις συγκεχυμένες μπηχτές, περί εκτάκτων εθνικών θεμάτων τα οποία αδυνατίζουν τάχαμου το ενδεχόμενο να έχουμε γυναίκα Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σοβαρά τώρα; Ηρθε άραγε η ώρα μου να το ξεφτιλίσω τελείως επικαλούμενη Μπουμπουλίνες, νησιώτισσες και γυναίκες Ηπειρώτισσες μπας και τους ρίξω στο φιλότιμο; Να εξυπηρετήσω τα στρατόκαβλα ιδεώδη τους χρησιμοποιώντας τη στοχαστική δύναμη της Μέρκελ διά της οποίας κέρδισε τόσες και τόσες ειρηνικές αιματοχυσίες ή το φλογοβόλο τσαντικό της Θάτσερ διά του οποίου κέρδισε υπερπόντιους, κανονικότατους πολέμους; Βαριέμαι πολύ και εκνευρίζομαι ακόμα περισσότερο. Χάνω το δίκιο μου, γιατί τέτοιο δίκιο να μου λείπει και τέτοιος πόλεμος επίσης. Βρωμερός, μπαμπέσικος, κακομοιριασμένος, προσβλητικός και γελοίος εν τέλει. Αντιδραστικός κι ανιστόρητος.

Φταίμε όμως κι εμείς που βιαστήκαμε να ξιπαστούμε, να καλοκαθίσουμε πάνω σε τέτοιες δάφνες και πικροδάφνες. Στον ύπουλο χώρο του συμβολικού που παραχωρεί ή αποσύρει την εύνοιά του ανάλογα με το τι κάθε φορά τον βολεύει. Πόσον καιρό μας έχει στην τσίτα ο κύριος πρωθυπουργός; Και, για να έχουμε καλό ερώτημα, πότε έχει σκοπό να κατεβεί από το όρος Σινά με τις δέλτους του γραμμένες; Θα ‘χουν μακρύνει τότε τα γένια του και τα μαλλιά του. Κι η όψη του θα ‘χει πάρει κάτι από εκείνο το απόκοσμο που χαρακτηρίζει όλους αυτούς που είδαν το Θεό και τον φοβήθηκαν. Αλλά γιατί τόσος φόβος και τόσος δισταγμός; Τα πράγματα μπορεί να ‘ναι πολύ πιο απλά. Και στην τελική ποιος εμψύχωσε καλύτερα τα αποκαμωμένα αμερικανικά στρατά στην Κορέα; Η Μέριλυν Μονρό ή στρατηγός Ντάγκλας ΜακΑρθουρ; Διαλυθείτε ησύχως.