«Απομονώνεται» η Τουρκία;

Εχω συχνά επισημάνει πως οι αυταπάτες είναι ο χειρότερος σύμβουλος για την εξωτερική πολιτική της χώρας. Με την αλλαγή του χρόνου δηλώσεις, σχόλια και κείμενα-αναλύσεις επικεντρώνονται στο ίδιο πάνω-κάτω μοτίβο: «Η Τουρκία απομονώνεται διεθνώς, μένει δίχως συμμάχους και σύντομα θα καταλήξει να εξαρτάται από την καλή μας θέληση για την επανένταξή της στο διεθνές σύστημα…».

Από πού προκύπτουν όμως τέτοια συμπεράσματα; Οι ΗΠΑ, σύμφωνα με τα λόγια του προέδρου τους, θαυμάζουν τον Ερντογάν σαν στιβαρό και ισχυρό ηγέτη που με αποφασιστικότητα επιλύει τα προβλήματα της χώρας του. Ηταν ο μόνος ηγέτης που ενημερώθηκε τηλεφωνικά από τον Τραμπ για «επίθεση» Βαγδάτης. Παρά την «ανυπακοή» του σε ζητήματα που η Ουάσιγκτον υιοθετεί διαφορετικούς προσανατολισμούς, δύσκολα θα επιλεγούν πολιτικές σοβαρής καταδίκης του.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, από την άλλη, υιοθετεί τις περισσότερες αυθαιρεσίες του, καλύπτει τις παρεμβάσεις του στη Συρία και γεφυρώνει τις διαφορές που έχει μαζί του στο ζήτημα της Λιβύης. Η Ευρώπη, από την άλλη μεριά, με την εξαίρεση του Μακρόν που έχει ανοίξει κάποια προσωπική βεντέτα μαζί του, αποφεύγει να τοποθετηθεί σκληρά απέναντί του και αναζητεί κάποιο έδαφος συνεννόησης. Η Μέρκελ πρωτοστάτησε στον αποκλεισμό της Ελλάδας από τη συνάντηση ηγετών για τη Λιβύη, ενώ το ΝΑΤΟ πάλεψε να εξασφαλίσει τη συναίνεσή του για το θέμα των Βαλτικών χωρών. Για την Κίνα επίσης η Τουρκία αποτελεί ζωτικό κομμάτι του οικονομικού Νέου Δρόμου του Μεταξιού.

Αυτά δεν υποδηλώνουν διπλωματική απομόνωση. Οι λόγοι είναι ευδιάκριτοι. Η Δύση, όπως πάντα έτσι και τώρα, θα κάνει κάθε προσπάθεια ώστε να αποσπάσει την Τουρκία από την όποια αγκαλιά της Ρωσίας. Δεν θα την τιμωρήσει λοιπόν για τις όποιες «αδιακρισίες» της στη Βόρεια Αφρική.

Οι Αραβες, που πάντα έβλεπαν την Τουρκία με καχυποψία, θα συνεχίζουν να καταδικάζουν τη στρατιωτική της παρουσία στη Λιβύη. Μέχρι εκεί όμως. Αναγνωρίζουν την ισχύ της και ποτέ δεν θα στραφούν ανοιχτά κατά μιας μουσουλμανικής χώρας. Αίγυπτος και Σαουδική Αραβία ιδιαίτερα αισθάνονται αυτή την ευαισθησία γνωρίζοντας τα ερείσματα του Ερντογάν σε δικά τους ισχυρά ισλαμικά στοιχεία (λ.χ. Μουσουλμανική Αδελφότητα).

Η Ρωσία δεν έχει κάποιο συμφέρον τώρα να τα σπάσει με την Αγκυρα. Μετά τη ρήξη με εμάς, επί Ν. Κοτζιά, οι σχέσεις μας (και λόγω του εκκλησιαστικού) βρίσκονται σε άσχημο σημείο. Η Τουρκία την εξυπηρετεί διότι προκαλεί ενδοΝΑΤΟϊκές εντάσεις. Εμείς πάλι δεν τρέξαμε να εκμεταλλευθούμε την αντίθεση Μόσχας – Αγκυρας για το Λιβυκό. Και ο EastMed βέβαια την ενοχλεί. Δίχως ρωγμή στη σχέση της με τη Μόσχα, η Τουρκία παραμένει αλώβητη.

Οφείλουμε να κινηθούμε στιβαρά και όχι παρακλητικά. Γιατί ανεχόμαστε η Δύση να αναγνωρίζει το καθεστώς στη Λιβύη που κάνει συμφωνίες με τον Ερντογάν; Γιατί συζητούμε τώρα, που είμαστε σε δύσκολη θέση, προσφυγή στη Χάγη; Και όχι όταν είχαμε το σχετικό πλεονέκτημα (μετά το Ελσίνκι); Γιατί εξακολουθούμε να δεχόμαστε το Σύμφωνο Μετανάστευσης, που απορρίπτουν πολλοί ισχυροί; Κανείς δεν θα μας βοηθήσει επειδή έχουμε δίκιο. Πρέπει να δείξουμε σε όλους πως το συμφέρον τους συμβαδίζει με το δικό μας…