Ενας πρωταθλητής δημόσιος υπάλληλος!

Οι περισσότεροι ελίτ μαραθωνοδρόμοι τρέχουν έναν ή δύο αγώνες τον χρόνο. Ο Γιούκι Καβαούτσι, ωστόσο, τερματίζει έναν κάθε 39 ημέρες, πετυχαίνοντας εξαιρετικούς χρόνους. Ο ερασιτέχνης δρομέας από την Ιαπωνία στις 16 Δεκεμβρίου τερμάτισε τον 100ό του Μαραθώνιο, περνώντας στον λαιμό του το μετάλλιο του Μαραθωνίου Hofu Yomiuri στην πατρίδα του με επίδοση 2.14.17· «κλασική» γι’ αυτόν επίδοση γιατί στους αγώνες που έχει λάβει μέρος εδώ και 11 χρόνια έχει μέσο όρο τερματισμού 2.14.06! Από τους 100 Μαραθωνίους οι 94 ήταν κάτω από 2.20, οι 63 κάτω από 2.15, ενώ οι 13 απ’ αυτούς ακόμα πιο κάτω: 2.10. Στο βιογραφικό του μπορεί να γράψει πως από τους 100 Μαραθωνίους του στους 41 τερμάτισε πρώτος. Ανάμεσά τους και ο Μαραθώνιος της Βοστώνης το 2018 με χρόνο 2.15.58, αφήνοντας πίσω του τον χάλκινο ολυμπιονίκη του Ρίο Γκάλεν Ραπ. Η προτίμησή του βέβαια – και είναι λογικό – είναι οι ιαπωνικές διοργανώσεις, όπου μετράει 53 συμμετοχές από τους 100 αγώνες που έχει τρέξει στην καριέρα του.

Μπορεί όλα αυτά τα αξιοθαύμαστα αθλητικά κατορθώματα να τον περιλαμβάνουν στους καλύτερους δρομείς του κόσμου, ωστόσο ο ίδιος παραμένει ένας ερασιτέχνης λάτρης του τρεξίματος. Είναι ανεξάρτητος, δεν τρέχει με κάποια ομάδα και προπονείται μόνος του έχοντας αποκτήσει το προσωνύμιο «αστικός δρομέας». Στα 32 του εργάζεται 40 ώρες την εβδομάδα ως διοικητικός υπάλληλος στο γυμνάσιο της πόλης του Κούκι, στα βόρεια του Τόκιο. Ως δημόσιος υπάλληλος μπορεί να κρατάει όλα τα κέρδη από τις διακρίσεις του σε αγώνες (150.000 δολάρια μόνο από τον Μαραθώνιο της Βοστώνης), αλλά όχι έσοδα από εμπορικές συμφωνίες· έτσι, δεν μπορεί να έχει χορηγούς και συμβόλαια με διάσημες εταιρείες, όπως οι επαγγελματίες πρωταθλητές.

Ο Καβαούτσι γυμνάζεται στο σπίτι με εξοπλισμό… χειροποίητο: π.χ. μια σαμπρέλα ποδηλάτου έχει γίνει το ιδανικό για εκείνον εργαλείο για προπόνηση αντίστασης στα πόδια του. Πριν από τους αγώνες, το βράδυ, συνηθίζει να τρώει τρία πιάτα ιαπωνικού κάρι, ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας μεταξύ των άλλων γευμάτων ένα χάμπουργκερ. Οσο για ενεργειακά ποτά; Προτιμάει εκείνα που φτιάχνει ο ίδιος με νερό, πορτοκαλάδα, λεμονάδα, αλάτι και μέλι, μια συνταγή που του πρότεινε ένας διαιτολόγος στην πόλη του. Εχει ύψος 1,75 μ., βάρος 62-64 κιλά, κάθε βράδυ προσπαθεί να κοιμάται τουλάχιστον εξίμισι ώρες. Ανάλογα με την περίσταση, σε αντίθεση με τους συναδέλφους του που προστρέχουν σε επαγγελματίες για την αποκατάστασή τους μετά τους αγώνες, επιμένει να δουλεύει σχεδόν μόνος του το κομμάτι αυτό. Επισκέπτεται ιαπωνικές θερμές πηγές, ενώ πηγαίνει σε βελονιστή ή μασέρ μία με δύο φορές τον μήνα. Τα Σαββατοκύριακα, όταν νιώθει την ανάγκη να αναζωογονηθεί, ζητάει από άλλους δρομείς που βρίσκει όπου προπονείται να του κάνουν μασάζ, το οποίο τους ανταποδίδει και ο ίδιος. Η ιδανική βέβαια για εκείνον αποκατάσταση είναι το… τρέξιμο. Εξι ημέρες μετά τη Βοστώνη έτρεξε έναν Ημιμαραθώνιο, ενώ τους επόμενους δύο μήνες τερμάτισε άλλους πέντε, έναν Μαραθώνιο και δύο Υπερμαραθωνίους των 50 και 70 χλμ.!

Ολες αυτές τις «υπερδυνάμεις» ο Καβαούτσι τις καλλιεργεί από την ηλικία των 6 ετών, οπότε η μητέρα του, δρομέας κι αυτή, τον ανάγκαζε να τρέχει καθημερινά 1.500 μέτρα στο τοπικό πάρκο, στο μάξιμουμ των δυνάμεών του (7 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα). Για κάθε 30 δευτερόλεπτα απόκλισης από τον στόχο έπρεπε να τρέχει έναν επιπλέον γύρο. Σήμερα γράφει 600 χλμ. τον μήνα, προπονείται μόνο μία φορά την ημέρα και μέσα σε μία εβδομάδα κάνει τρία λονγκ ραν ίσα με Μαραθωνίους κι επιπλέον 100 χλμ. δίπλα στο ποτάμι στο σπίτι του μέσα σε επτάμισι ώρες.

Αν και οι επιδόσεις του δείχνουν έναν πολύ σοβαρό δρομέα, ο ίδιος προσπαθεί να σπάει τη μονοτονία τού αθλήματός του με μπόλικο χιούμορ. Τρεις εβδομάδες πριν από τον αγώνα της Βοστώνης έτρεξε τον Ημιμαραθώνιο της πόλης του ντυμένος… πάντα σε 1.10.03! Στην ίδια κούρσα το 2016 είχε πετύχει μάλιστα το ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ Ημιμαραθωνίου με σμόκιν: 1.06.42. Οταν το 2012 απέτυχε να προκριθεί στην ολυμπιακή ομάδα της Ιαπωνίας, ξύρισε το κεφάλι του ως μέσο απολογίας, ωστόσο επιθυμεί να έχει καλύτερη τύχη στο μέλλον. Σκοπός του είναι να κερδίσει ένα μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου το 2021, να βελτιώσει το ατομικό του ρεκόρ, να τρέξει όσο περισσότερους Μαραθωνίους μπορεί στο εξωτερικό και τελικά να σπάσει τα δεσμά της δουλειάς του ως δημοσίου υπαλλήλου και να ταξιδέψει για να δει τον κόσμο. Οσο για τους Ολυμπιακούς του Τόκιο το 2020; Δεν τον ενδιαφέρουν, αφού δεν τα πάει καλά με την υγρασία και τη ζέστη. «Οι Ολυμπιακοί δεν πρέπει να είναι ο μόνος στόχος ενός αθλητή» τονίζει.