Γκίνια για «επαναστατημένους»

Ο παππούς του φίλου τους του Κώστα ανέβηκε στο βουνό, πολέμησε στον Εμφύλιο. Συνελήφθη και εκτελέστηκε. Η γιαγιά του φίλου τους του Δημήτρη δεν κατάφερε να προσληφθεί στο Δημόσιο τη δεκαετία του ’50 γιατί δεν μπορούσε να προσκομίσει το «σωστό» πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Ο άντρας της – παππούς του Δημήτρη – πέρασε αρκετά χρόνια εξόριστος στη Γυάρο μέχρι τις αρχές του ’60.

Ο παππούς του Νίκου διαδηλώνοντας για την Κύπρο τη δεκαετία του ’50 έφαγε πολλές γκλομπιές από την αστυνομία που διέλυε τους διαδηλωτές. Η μητέρα του φίλου τους του Πέτρου έφαγε πολλές αστυνομικές σφαλιάρες στις διαδηλώσεις εναντίον των αποστατών εκείνον τον Ιούλιο του ’65.

Τη μητέρα του Νικήτα, συνδικαλισμένη φοιτήτρια, την είχε καρφώσει ΕΚΟΦίτης στο σπουδαστικό της Ασφάλειας και είχε τραβήγματα.

Ο πατέρας του φίλου τους του Σωκράτη πετούσε χαρτιά με συνθήματα ενάντια στη χούντα στις αρχές του ’70. Τον έπιασαν, τον έχωσαν μέσα, τον έσπασαν στο ξύλο στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Και η μητέρα του Σωκράτη έφυγε με βάρκα παράνομα στο εξωτερικό. Πρόλαβε γιατί την είχαν ειδοποιήσει ότι είχαν πιάσει τον άντρα της.

Οι γονείς άλλων φίλων τους είχαν μετάσχει – και είχαν να το λένε – στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, εκείνον τον Νοέμβρη του ’73. Είχαν ακούσει για γονείς άλλων ότι είχαν υπάρξει μέλη της Δημοκρατικής Αμυνας, του ΠΑΜ, του ΠΑΚ, του Ρήγα, της ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ, της 20ης Οκτώβρη, κάποιοι είχαν μετάσχει στο Κίνημα του Ναυτικού.

Και αυτοί οι ίδιοι γεννήθηκαν μετά… Μετά τον Εμφύλιο, μετά το κράτος της Δεξιάς, μετά το Κυπριακό, μετά την αποστασία, μετά τη χούντα. Τους ήταν δύσκολο να το αντέξουν!

Καμιά αρχή δεν ρωτούσε για τις πολιτικές τους απόψεις. Κανένας περιπτεράς δεν ήταν χαφιές της Ασφάλειας. Κανένα κρατικό ενδιαφέρον για τον αν μετέχουν σε διαδηλώσεις, ούτε τι φωνάζουνε.

Πώς να αντέξουν λοιπόν; Εφτιαξαν εικονική πραγματικότητα ότι «η χούντα δεν τελείωσε το ’73» (έ, κι ένα λαθάκι ενός χρόνου δεν πειράζει).  Στο μυαλό τους στριφογύριζε η καταπίεση που – γκίνια – δεν υφίσταντο. Οι αστυνομικοί έπρεπε να ‘ναι εχθροί. Τη φαντασία τους για τους αστυνομικούς την υποβοηθάει, είναι η αλήθεια, και η συμπεριφορά κάποιων αστυνομικών που ξεφεύγουν, που λειτουργούν βίαια. Ευτυχώς που είναι κι αυτοί. Και, άλλη τσαντίλα κι αυτή, όταν καταγγέλλονται από κάποιους αυτοί οι παρανομούντες αστυνομικοί, προσεύχονται να μη διωχθούν, για να έχουν απτά παραδείγματα «αστυνομοκρατίας». Γιατί πώς να αντέξεις το να ζεις σε μια κανονική «αστική δημοκρατία». Πώς να μην πετάς πέτρες και βόμβες μολότοφ, πώς να μη μουτζουρώνεις τους τοίχους με συνθήματα, πώς να μην κάνεις καταλήψεις, πώς να μη σπας τζάμια, πώς να μην καις αυτοκίνητα και τρόλεϊ;

Πώς να καταχωνιάσεις την επαναστατικότητά σου;

Ο Σπύρος Καβουνίδης ήταν πολιτικός κρατούμενος κατά τη δικτατορία του Ιωαννίδη