Ο αγώνας θέλει άσφαλτο

Ο αγώνας θέλει άσφαλτο

Είναι μέρες αργίας, μέρες σχόλης που λέγαμε παλιά, δεν έχω τι να κάνω – πόσο να φας, πόσο να κοιμηθείς, πόσο να πας Γλυφάδα για καφέδες, στέρεψε η Βραζιλία – και το έχω ρίξει στο διάβασμα. Διαβάζω ειδήσεις εδώ κι εκεί, διαβάζω και παραπέρα, ειδήσεις με φιλοκυβερνητικό άρωμα και άλλες με αντιπολιτευτική διάθεση και οπτική. Μέγα θέμα στα sites που πρόσκεινται στην αντιπολίτευση, οι εξαγγελίες της κυβέρνησης για το νομοσχέδιο που θα περιλαμβάνει κανόνες αναφορικά με τις διαδηλώσεις στο κέντρο των πόλεων – και της Αθήνας ειδικότερα.

Ξεχωρίζω ανακοίνωση της ΑΔΕΔΥ, της οποίας οι… θεαματικές απεργίες και οι συνακόλουθες διαδηλώσεις των 250 ή 300 ατόμων έχουν αφήσει εποχή. Αντιγράφω απόσπασμα καίριο και εντυπωσιακό ως προς τη φρασεολογία άλλα και το ύφος που αναδίνει:

«Η ταλαιπωρία στους δρόμους, οι καθυστερήσεις στα μέσα μεταφοράς, η αναδουλειά στα μικρομεσαία εμπορικά καταστήματα οφείλονται στην αντιλαϊκή πολιτική όλων των κυβερνήσεων, τα τελευταία χρόνια, στα μνημόνια και τη δημοσιονομική “κανονικότητα”. Η ίδια πολιτική θέλει τώρα να βάλει στον γύψο τις διαδηλώσεις. Να επιβάλει στην κοινωνία και τους εργαζομένους σιγή νεκροταφείου».

Λέω «στάσου, εδώ οι αγωνιστές αναλύουν σε τρεις αράδες την οικονομική κατάσταση της χώρας τα τελευταία χρόνια, μην παραγνωρίζεις το εγχείρημα». Δεν το παραγνωρίζω. Αντιθέτως, το αναδεικνύω. Του δίνω τη δέουσα προσοχή. Και καταλήγω και πάλι στο συμπέρασμα «δεν υπάρχει σωτηρία γι’ αυτή τη χώρα. Τέλος»!

Οι άνθρωποι σου λένε ότι άμα δεν με αφήνεις να διαλύσω με 200 άτομα το κέντρο της πόλης αυτό σημαίνει ότι μου επιβάλλεις «σιγή νεκροταφείου». Στο πεζοδρόμιο δεν μπορεί να φωνάξει ο αγωνιστής. Θέλει άσφαλτο. Οδόστρωμα. Θέλει την άπλα του, για να αποδώσει η επαναστατικότητά του!

Παραδείγματα υπάρχουν

Ξαναδιαβάζω τα κείμενα. Και πρώτα το δικό μου και σε αντιπαραβολή της ΑΔΕΔΥ. Διαβάζω και μια ανακοίνωση του ΚΚΕ επί του συγκεκριμένου. Και άλλων. Κομμάτων και φορέων. Ολοι προειδοποιούν την κυβέρνηση «να μην τολμήσει». Διαβάζω κείμενο που προηγείται, το δικό μου. Ξανά. Πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται μήπως υποστηρίζω τη συντηρητική αντίληψη της κοινωνίας, όπως την εκφράζει η κυβέρνηση. Εγώ, που κ.λπ. κ.λπ.

Μα όχι, δεν θα πέσω σε αυτή την παγίδα. Εδώ είναι προφανές ότι αν αυτή η χώρα βούλιαξε και καταστράφηκε, και μαζί της όλος ο παραγωγικός της ιστός και έχασε και τα καλύτερα μυαλά της, είναι γιατί πίστεψε πως το αυτονόητο είναι η επανάσταση. Το αναγκαίο, η ανατροπή. Το απολύτως σωστό, ως η σπουδαία ανακάλυψη. Ε, όχι, τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει. Η ΑΔΕΔΥ, που προειδοποιεί, να μας πει τι συμβαίνει στο εξωτερικό. Η ΓΣΕΕ, εκπρόσωποι της οποίας μετέχουν σε διαδηλώσεις στο εξωτερικό, να μας ενημερώσει πώς διαδηλώνουν οι εργαζόμενοι. Και οι κάθε λογής «προοδευτικοί» που ωρύονται επειδή τάχα το νομοσχέδιο του Χρυσοχοΐδη περιορίζει τις συνταγματικές ελευθερίες, να αναζητήσουν στο Διαδίκτυο τι συμβαίνει αλλού. Και μετά συζητάμε…

Απάντηση – μνημείο

Διαβάζω, διαβάζω, διαβάζω, τσακώνομαι με τη γυναίκα μου που όλο διαβάζω, μέρες που είναι, άλλα αυτό έχω μάθει, να διαβάζω και να γράφω. Σε όλη μου τη ζωή. Διαβάζω, ας πούμε, δηλώσεις του Γιάννη Ραγκούση, ο οποίος, υψιπετής, πλέον έχει βάλει μεγάλους στόχους στην εντός ΣΥΡΙΖΑ καριέρα του (δεν λέω κάτι καινούργιο, ούτε τον καρφώνω στον Τσίπρα – τα γνωρίζει άλλωστε ο αρχηγός, έχει την πονηρία να τα πιάνει κάτι τέτοια…), και προσπαθεί να πετύχει το κλασικό «και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη». Ρωτήθηκε για το χυδαίο βρίσιμο Σκουρλέτη στον Γιώργο Παπανδρέου, τον οποίο χαρακτήρισε «τοξικό». Και ιδού τι απάντησε ο προσαρμοστικός, στρογγυλεμένος Γιαννάκης: «Εγώ δεν νομίζω ότι ο Πάνος Σκουρλέτης το είπε για να μειώσει τον Γιώργο Παπανδρέου. Η γνώμη μου είναι ότι το είπε ως περιγραφή».

Κάθομαι, άλλη δουλειά δεν έχω να κάνω, και αναλύω την απάντηση-μνημείο του Γιαννάκη. Τι μας είπε το παριανό αγόρι;

Οτι αυτό που όλοι ακούσαμε, τον Σκουρλέτη να αποκαλεί τον Γιώργο «τοξικό άτομο» και ως εκ τούτου δεν θα τον προτείνουμε για Προέδρο της Δημοκρατίας, δεν είναι ακριβώς αυτό που νομίζαμε. Τον αποκάλεσε μεν τοξικό, άλλα δεν το εννοούσε με την κακή έννοια. Οχι. Τρυφερά το εκστόμισε. Πάλι καλά δηλαδή που δεν είπε (ο Σκουρλέτης) «δεν θα στηρίξουμε τον Παπανδρέου γιατί, μωρέ να, δεν το πρόσεξε και είναι λιγουλάκι, τόσο δα, τοξικούλης»!

Απόρριψη

Αλλά μετά ο Γιαννάκης έχει και γνώμη. Τον αποκάλεσε μεν «τοξικό» ο Σκουρλέτης τον Γιώργο που τον έκανε άνθρωπο (τον «ανακάλυψε» ένα καλοκαίρι στην Πάρο και τον έβαλε να διοικήσει τη χώρα – τα ξεχνάει αυτά…) αλλά η γνώμη του είναι πως ο Σκουρλέτης το είπε ως «περιγραφή»!

Δηλαδή δεν τον είπε ευθέως, τον περιέγραψε όμως ως τοξικό. Είναι προφανές ότι το παλικάρι ούτε που κατάλαβε τι είπε στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τον Σκουρλέτη – κανένα πρόβλημα. Συμβαίνει συχνά αυτό με τους επισπεύδοντες σπουδαρχίδηδες ή αρχολίπαρους. Στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα εκείνων που έχουν ένα προβάδισμα έναντί τους τα κάνουν ακόμη χειρότερα.

Πάντως, και με αφορμή αυτή την ωραία συζήτηση, συμπεραίνω ότι ο χαρακτηρισμός «τοξικός» που χρησιμοποίησε ο Σκουρλέτης για να αποκλείσει τον Γιώργο από την κούρσα των υποψηφίων για το προεδρικό αξίωμα, στην πραγματικότητα δεν ήταν του Σκουρλέτη – ο Σκουρλέτης τη δημοσιοποίησε. Προφανώς έγινε συζήτηση και με Τσίπρα σε κάποιο επίπεδο, πιθανόν και στο πλαίσιο της προσπάθειας για τη διεύρυνση (αν μια υποψηφιότητα Παπανδρέου θα επιτάχυνε τη διεύρυνση…) και απορρίφθηκε με το ίδιο σκεπτικό, της «τοξικότητας»…

Η σωστή απόφαση

Εμείς Αθήνα, ο πρόεδρος Κυριάκος στην εύανδρο Ηπειρο, που εδώ και δυο-τρεις ημέρες έχει αποκτήσει χειμωνιάτικο σκηνικό και ό,τι αυτό συνεπάγεται τούτες τις άγιες ημέρες: τζάκι, καλό φαΐ, τσίπουρο ή κόκκινο κρασί και ατελείωτες συζητήσεις. Κάπου εκεί και ανάμεσα σε όλα αυτά θα την πάρει την απόφαση για το ποιον θα προτείνει για την Προεδρία της Δημοκρατίας, διότι αυτό είχε δηλώσει εξ αρχής – στις γιορτές θα πάει στα βουνά, στον καθαρό αέρα, και εκεί θα αποφασίσει.

Ως προς αυτό είναι συνεπής, οφείλω να ομολογήσω. Και μακάρι ο καθαρός αέρας τον οποίο έχουμε σε υπερεπάρκεια στην εύανδρο Ηπειρο να τον βοηθήσει να πάρει τη σωστή απόφαση, και να είναι μια απόφαση για πρόσωπο που θα ενώνει και δεν θα διχάζει. Για ένα πρόσωπο το οποίο με το που θα το πληροφορηθεί η κοινή γνώμη θα πει «αυτός/ή μάλιστα, αξίζει να αναλάβει Πρόεδρος της Δημοκρατίας». Να μη βρεθεί δηλαδή στη θέση, και εμείς μαζί της, να πει «κομματικό πρόεδρο προτείνει ο Μητσοτάκης. Δεν θα απογαλακτιστεί ποτέ από τη Δεξιά»…