Τοξικότητα

Ο συριζαίος γραμματέας στηρίζει Παυλόπουλο. Γιατί είναι, όπως είπε, μια δοκιμασμένη επιλογή και τους ικανοποιεί εκεί στην Κουμουνδούρου. Ο Γιώργος Παπανδρέου, πάλι, είναι για τον Πάνο Σκουρλέτη «ένα τοξικό πρόσωπο, που έχει συνδεθεί με το πρώτο Μνημόνιο». Εντάξει, θα μπορούσε να είναι απλά μια ακόμη τοποθέτηση στην προεδρολογία των ημερών. Πως άλλοι θέλουν γυναίκα, ο Σκουρλέτης δεν θέλει ΓΑΠ. Θα μπορούσε, αν εκείνος δεν εκπροσωπούσε τον ΣΥΡΙΖΑ που έχει φροντίσει να προσφέρει κομματική στέγη σε τόσους ανέστιους της πολιτικής που είχαν για χρόνια εξαφανιστεί από την κεντρική σκηνή με το παρατσούκλι «κηπουροί του Παπανδρέου» να τους συνοδεύει. Και επανεμφανίστηκαν χάρη σε αυτήν ακριβώς την ιδιότητά τους, του παπανδρεϊκού, όταν η κάποτε ριζοσπαστική Αριστερά αποφάσισε πως πρέπει να ανοιχτεί στην Κεντροαριστερά. Τα σκουρλέτεια κίνητρα είναι προφανή. Από την άλλη, όμως, προκύπτει μια εύλογη απορία: Πώς είναι τοξικός ο Παπανδρέου αλλά δεν είναι τοξικοί οι υπουργοί του που τώρα κάθονται στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Παπανδρεϊκότητα
Από αυτήν δημιουργείται ένα επιπλέον ερώτημα: Μήπως, τελικά, όλοι αυτοί δεν είναι και τόσο παπανδρεϊκοί όσο τεχνηέντως άφηνε να εννοηθεί η Κουμουνδούρου όταν ανακοίνωνε τις μεταγραφές τους; Eνα στέλεχος που ακολούθησε τον Παπανδρέου παντού, ακόμη και μετά το 2,47% του ΚΙΔΗΣΟ, απαντά στην ερώτηση πρώτα ειρωνικά. «Τώρα», λέει, «έκαναν αποτοξίνωση». Κι έπειτα κάνοντας μια αναδρομή στα πασοκικά πράγματα. «Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν επενδύσει στον Τσοχατζόπουλο. Αφού έχασαν το τρένο της εποχής Σημίτη επέλεξαν στην εσωκομματική μάχη του 2007 να στηρίξουν Παπανδρέου. Oταν πια εκείνος έχασε οποιαδήποτε προοπτική εξουσίας στράφηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ». Για τους μυημένους στην πασοκική ανθρωπογεωγραφία, άρα, «κανείς από τους παπανδρεϊκούς του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά παπανδρεϊκός». Στην ανάλυσή τους μια σύγκριση με την αντίδραση των αυτοσυστηνόμενων ως εκσυγχρονιστών του ΣΥΡΙΖΑ στην επίθεση που δέχθηκε ο Σημίτης από το βαθύ πολακικό κόμμα το επιβεβαιώνει. Οι μεν έβγαλαν έστω μια ανακοίνωση δυσαρέσκειας. Οι δε σιώπησαν επιδεικτικά.