Παραμένει σαθρό το υπόβαθρο

Από την πρώτη ματιά, η ανακοίνωση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) ότι, σύμφωνα με προσωρινά στοιχεία, ο ρυθμός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας το τρίτο τρίμηνο του 2019 διαμορφώθηκε στο 2,3%, σε σύγκριση με το αντίστοιχο περυσινό τρίμηνο, ότι δηλαδή παρουσίασε αύξηση κατά 0,6 ποσοστιαίες μονάδες, σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο 2019, ενώ σε σύγκριση με το τρίτο τρίμηνο 2018 η ανάπτυξη προσδιορίζεται στο 2,3%, φαντάζει ευχάριστη. Ωστόσο, μια προσεκτικότερη μελέτη της εξέλιξης των βασικών παραγόντων που προσδιορίζουν το ΑΕΠ καταδεικνύει ότι το υπόβαθρο είναι σαθρό για περαιτέρω αισιόδοξες προβλέψεις.

Συγκεκριμένα, παρατηρώ ότι οι δύο βασικοί παράγοντες που έχουν σημαντικό συντελεστή στη διαμόρφωση του ΑΕΠ, δηλαδή η συνολική τελική καταναλωτική δαπάνη και οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου, μειώθηκαν κατά 0,4% και κατά 0,5% σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο του 2019. Προφανώς, η πρόσθετη αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,6 ποσοστιαίες μονάδες οφείλεται κυρίως στην αύξηση των εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών (αυτό λαμβάνεται υπόψη) κατά 4,5% σε σχέση με το 2o τρίμηνο του 2019 (έχουν ικανοποιητικό συντελεστή συμβολής) και αύξηση μόνο 0,6% σε σχέση με το 2o τρίμηνο του 2019 των εισαγωγών αγαθών και υπηρεσιών που έχουν σημαντικό αρνητικό συντελεστή.

Την ίδια εικόνα για σαθρό υπόβαθρο προβάλλουν και οι ετήσιες μεταβολές. Συγκεκριμένα, η συνολική τελική καταναλωτική δαπάνη παρουσίασε αύξηση μόνο 0,5% σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2018 και οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου αυξήθηκαν μόνο κατά 2,0% σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2018. Ευτυχώς, αύξηση κατά 9,5% σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2018 παρουσίασαν οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών και μείωση κατά 2,9% σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2018 παρουσίασαν οι εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών. Αλλά οι δύο τελευταίοι παράγοντες είναι αστάθμητοι και ευκόλως μεταβαλλόμενοι, όπως προκύπτει από τα σχετικά διαχρονικά στοιχεία.

Τι σημαίνουν όλα αυτά ή, καλύτερα, ποια πρόωρα σημάδια ή προειδοποιήσεις στέλνουν.

Πρώτον, οι επενδύσεις, που είναι ξορκισμένες επί δεκαετίες στη χώρα μας (το ισχνό Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων, αντί της δημόσιας σπατάλης, κραυγάζει!) αποτελούν τη λοκομοτίβα της ανάπτυξης.

Δεύτερον, η καταναλωτική δαπάνη, η οποία συνεχώς είναι στο στόχαστρο με την τεράστια εισοδηματική και φορολογική βδέλλα του κράτους, πρέπει να ενισχυθεί.

Τρίτον, οι εξαγωγές να ενισχύονται συνεχώς με κίνητρα και οι εισαγωγές να περιορίζονται σημαντικά, με εξαίρεση εκείνες που αφορούν παραγωγικό εξοπλισμό, δηλαδή επενδύσεις.

Στην αντίθετη περίπτωση, οι ελπίδες για ταχύρρυθμη ανάπτυξη είναι φρούδες και οι ανακοινώσεις για παροχές αλυσιτελέστατες, να μην πω λαϊκιστικές…