Η κατάργηση του αυτονόητου

Διαβάζω αυτές τις ημέρες ότι εμείς οι πολίτες αυτής της χώρας έχουμε εκχωρήσει στην Αστυνομία το δικαίωμα της βίας: συγγνώμη, αλλά ως πολίτης αυτής της χώρας δεν θυμάμαι να έχω εκχωρήσει το δικαίωμα σε καμία Αστυνομία να ξεγυμνώνει συλληφθέντες στον δρόμο. Διαβάζω ότι οι καταλήψεις είναι ένα είδος δικαιώματος, ότι στο Λονδίνο υπάρχουν πολλές περιοχές που έχουν τέτοιες και κανείς δεν μοιάζει να ενοχλείται: συγγνώμη, αλλά δεν έχω την παραμικρή διάθεση να ζήσω δίπλα δίπλα με κάποιους που κάνουν κατάληψη σε ένα κτίριο και το μετατρέπουν σε κοινόβιο – αν το ήθελα, θα πήγαινα στο Λονδίνο. Διαβάζω επίσης ότι οι αστυνομικοί έχουν ένα πλήθος από τραυματίες – στους ανθρώπους να ευχηθούμε περαστικά, πλην όμως δεν είναι είδηση, αφού κάνοντας αυτό το δύσκολο επάγγελμα προβλέπεται και να τραυματιστούν: αυτό που δεν προβλέπεται είναι να τραυματίζουν, ειδικά αν δεν βρίσκονται σε θέση άμυνας. Γενικά ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω το νόημα όλης αυτής της συζήτησης χριστουγεννιάτικα: ό,τι συζητούμε μου φαίνεται αυτονόητο. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θέλει μια Αστυνομία που να επιτίθεται αναίτια σε πολίτες και κανείς λογικός άνθρωπος δεν πιστεύει πως αυτοί που η Αστυνομία κυνηγάει (μπαχαλάκηδες, καταληψίες, κακοποιοί κ.λπ.) πετάνε στα όργανα της τάξης λουλούδια, ενώ αυτοί οι άθλιοι απαντάνε με χειροβομβίδες κρότου λάμψης.

Νομίζω ότι για περισσότερο από μία δεκαετία εξελίσσεται στις μεγάλες ελληνικές πόλεις ένας περίεργος ακήρυκτος πόλεμος ανάμεσα στην Αστυνομία και σε κάποιες οργανωμένες και πολυάριθμες ομάδες εξεγερμένων πιτσιρικάδων που θεωρούν σκοπό της ζωής τους όχι την ανατροπή του πολιτεύματος (σε αυτά δεν πιστεύει κανένας τους…), αλλά την έκφραση μιας επιθετικής διαμαρτυρίας απέναντι σε αυτό που θεωρούν κράτος. Το ζήτημα δεν είναι πλέον θεωρητικό: είναι καθαρά πρακτικό – τα «παιδιά» ενθουσιάζονται παίζοντας τους αντάρτες των πόλεων (συνήθως με τα λεφτά του μπαμπά) και οι δυνάμεις της Αστυνομίας από την άλλη παίζουν συχνά τους καουμπόηδες. Σε μια τέτοια πραγματικότητα είναι σχεδόν αναπόφευκτο οι εκδηλώσεις των μπαχαλάκηδων να είναι ολοένα και πιο ακραίες (στον πόλεμο που υπάρχει στο μυαλό τους όλα επιτρέπονται…) και οι απαντήσεις της Αστυνομίας να είναι ολοένα και πιο σκληρές: το πρόβλημα δεν το έχουν ούτε οι μεν ούτε οι δε – όπως εγώ το βλέπω, και οι δύο με τον τρόπο τους μοιάζουν να διασκεδάζουν. Το πρόβλημα είναι όσων σε αυτό τον ακήρυκτο μεταξύ τους πόλεμο παίζουν τον ρόλο των παράπλευρων απωλειών: δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της χώρας θα ήθελε όλο αυτό να σταματήσει – αλλά το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν τους ρωτάει.

Οποιος παίρνει τον λόγο αντιμετωπίζει τους πολίτες της χώρας ως ακροατήριο που θέλει να το πείσει για τα δίκια του: Οι «δικαιωματιστές» π.χ. μιλάνε για τα δίκια των «παιδιών» και οι συνδικαλιστές της Αστυνομίας για τα δίκια του κλάδου με έναν τρόπο που κάθε φορά σε κάνει να πιστεύεις πως μόλις ολοκληρώσουν το κοινό πρέπει να σηκωθεί και να χειροκροτήσει. Μόνο που το κοινό απλά δεν θα ήθελε όλα αυτά να συμβαίνουν: μιλάμε για μια αναμέτρηση που κατά βάση δεν το αφορά. Θεωρεί μάλιστα αυτονόητο πως καμία Αστυνομία δεν θα μπουκάρει ξαφνικά στο σπίτι του (ή έστω στην ταράτσα του) και πως κανείς μπάχαλος δεν θα γίνει γείτονάς του καταλαμβάνοντας ένα σπίτι για να στήσει το τσαντίρι της φαντασιακής του επανάστασης. Αλλά ίσως το πρόβλημα είναι πραγματικά μεγάλο ακριβώς γιατί όποιος το δημιουργεί δεν λαμβάνει υπόψη του τους πολίτες της χώρας και τα «θέλω» τους. Το περιθώριο μας περιθωριοποιεί – ποιος θα το λεγε…