Μια αίσθηση ανικανοποίητου

Υπάρχει κάτι μη ικανοποιητικό για την παραπομπή του Ντόναλντ Τραμπ. Πολλοί από εμάς που τον απεχθάνονται δεν θα ήθελαν τίποτα περισσότερο από το να τον δουν να εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο. Ομως, καθώς οι Δημοκρατικοί ενέκριναν τις κατηγορίες της κατάχρησης εξουσίας και της παρακώλυσης του έργου του Κογκρέσου, δεν υπάρχει στον αέρα ο θρίαμβος του δικαίου που θα έπρεπε.

Αυτό ίσως οφείλεται επειδή ο Τραμπ δεν κατηγορείται για τα πιο σοβαρά εγκλήματά του. Οπως ο Αλ Καπόνε μπήκε στη φυλακή με κατηγορίες για φοροδιαφυγή, ο Τραμπ αντιμετωπίζει την παραπομπή για ένα από τα λιγότερο ειδεχθή ατοπήματα της καριέρας του. Μια σειρά κατηγοριών για σεξουαλικές επιθέσεις; Η απέλαση απεγνωσμένων μεταναστών σε χώρες όπου αντιμετωπίζουν τον θάνατο; Η καταστροφή της πιθανότητας να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή; Η πρόκληση χιλιάδων θανάτων με την κατάργηση περιβαλλοντικών κανονισμών και κατόπιν η απόκρυψη των επιπτώσεων; Η κλιμάκωση επιθέσεων με drones και κατόπιν η απόκρυψη των θανάτων πολιτών; Για αυτά τα εγκλήματα δεν θα κατηγορηθεί και δεν θα τιμωρηθεί. Αντίθετα, το ενδιαφέρον του Κογκρέσου αφορά αποκλειστικά το ερώτημα εάν ο Τραμπ εκβίασε την ουκρανική κυβέρνηση να διεξάγει έρευνα για τον Τζο Μπάιντεν. Αυτό είναι όντως θέμα. Ομως με δεδομένο τα τρομερά πράγματα που έχει κάνει ο Τραμπ, αξίζει αυτού του επιπέδου το δυσανάλογο ενδιαφέρον;

Κάποιος μπορεί να αισθανθεί ότι αυτό το καρναβάλι της παραπομπής ίσως είναι ακριβώς εκείνο που επιθυμεί ο Τραμπ. Γνωρίζει πολύ πως δεν θα αποπεμφθεί από τον Λευκό Οίκο, χάρη στην προστασία των Ρεπουμπλικανών στη Γερουσία. Τώρα έχει την ευκαιρία να παρουσιαστεί ως θύμα που καταδιώκεται και να κατηγορήσει τους Δημοκρατικούς ότι προσπαθούν να τον υπονομεύσουν. Θα χρησιμοποιήσει την παραπομπή για να συσπειρώσει τους υποστηρικτές του, λέγοντας πως οι Δημοκρατικοί δεν σέβονται τη θέληση του λαού. (Αυτό ακριβώς είπε και ο Μπόρις Τζόνσον στους βρετανούς ψηφοφόρους για τις προσπάθειες να υπονομευθεί το δημοψήφισμα για το Brexit και αποδείχθηκε πολύ επιτυχές για εκείνον).

Από τη μία, η παραπομπή του Τραμπ είναι απαραίτητη καθώς η λίστα των παραπτωμάτων του δεν έχει τέλος. Από την άλλη, η παραπομπή του δημιουργεί ένα θέαμα που μπορεί να μην αρέσει στους ψηφοφόρους. Τα ουσιαστικά θέματα δεν αφορούν την υλική ευημερία των εργαζόμενων Αμερικανών με κάποιον σημαντικό τρόπο και δεν ενδιαφέρονται και πολύ να υπερασπιστούν τη φήμη του Τζο Μπάιντεν. Κάθε λεπτό που περνάμε συζητώντας την παραπομπή είναι ένα λεπτό που δεν συζητάμε την υγεία, τις ανισότητες στην εκπαίδευση, το εισοδηματικό χάσμα μεταξύ λευκών και μαύρων, το διαλυμένο σωφρονιστικό σύστημα, το κράτος που παρακολουθεί τα πάντα, την επιδημία των οπιοειδών, τη μιζέρια στις βιομηχανικές πόλεις και την απαράδεκτη αντιμετώπιση των μεταναστών σε αυτή τη χώρα. Ο Τραμπ προφανώς θα θέλει να περάσουμε την προεκλογική εκστρατεία του 2020 μιλώντας για την παραπομπή επειδή έτσι δεν θα χρειασθεί να υπερασπιστεί την απραξία του στον Λευκό Οίκο.

Προσωπικά, είμαι υπέρ της παραπομπής, επειδή ο πρόεδρος έχει διαπράξει πολλά εγκλήματα. Δυστυχώς, αυτή η παραπομπή δεν αφορά τα εγκλήματα που με ενδιαφέρουν εμένα και δεν είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι πολίτες θεωρούν πως όλο αυτό αξίζει τον χρόνο και το χρήμα του Κογκρέσου. Ας προχωρήσουμε, όμως, υπάρχει βαθιά αίσθηση ανικανοποίητου και ίσως οι Δημοκρατικοί να πρέπει να κάνουν κάτι περισσότερο για να προωθήσουν ουσιαστικά προοδευτικούς πολιτικούς στόχους.