Χάος

Από χθες το πρωί όλη η Αθήνα βρίζει τους συνδικαλιστές του μετρό που βούτηξαν απροειδοποίητα κι αιφνιδιαστικά την πόλη σε χάος.

Τι είναι εκείνο που ενόχλησε; Η ταλαιπωρία των πολλών, θα μου πείτε.

Να το δεχτώ. Αλλά για την ευκολία της συζήτησης.

Προφανώς κάθε εργατική κινητοποίηση προκαλεί αναστάτωση, μια στάση εργασίας σε υπηρεσία κοινής ωφέλειας προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη ταλαιπωρία του κοινού, αλλά αυτό φυσικά δεν είναι λόγος για να καταργήσουμε τις απεργίες.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως η αυτονόητη ενόχληση μετατράπηκε σε οργή. Ούτε μέτρησα πόσα μηνύματα αγανάκτησης αναγνωστών και ακροατών έλαβα χθες.

Και η χθεσινή οργή νομίζω ότι πάει πολύ πιο μακριά από την αναμενόμενη δυσφορία για την ταλαιπωρία από μια απεργία.

Αφορά κατ’ αρχήν τον λόγο της κινητοποίησης. Εγινε επειδή είκοσι ένας εργαζόμενοι του μετρό αντιδρούν στη μετάθεσή τους από τις διοικητικές υπηρεσίες στα εκδοτήρια όπου η διοίκηση διαπίστωσε έλλειψη προσωπικού.

Προσέξτε παρακαλώ. Δεν αντιδρούν στην απόλυσή τους ή στην περικοπή των αποδοχών τους ή σε κάποια ριζική μεταβολή προς το χειρότερο των συνθηκών εργασίας. Τέτοιες αντιδράσεις θα είχαν ίσως κάποια λογική και θα συναντούσαν περισσότερη κατανόηση.

Αντιδρούν στη μετακίνησή τους από μια υπηρεσία σε άλλη υπηρεσία του ίδιου οργανισμού επειδή η διοίκηση έκρινε ότι εκεί χρειάζονται περισσότερο για την εξυπηρέτηση του κοινού.

Με άλλα λόγια είκοσι ένας εργαζόμενοι του μετρό καταργούν τη διοίκηση του οργανισμού, την κυβέρνηση που την τοποθέτησε κι όλο αυτό σε βάρος των πελατών του οργανισμού που είναι το επιβατικό κοινό.

Ομολογώ ότι είναι πολύ μεγάλο πρόγραμμα για τόσο λίγους ανθρώπους.

Υπάρχει όμως και συνέχεια. Η απεργία αυτή εξελίχθηκε αιφνιδιαστικά κι απροειδοποίητα. Χωρίς δηλαδή προηγουμένως να προειδοποιήσουν ή να ενημερώσουν έστω το επιβατικό κοινό να πάρει τα μέτρα του για να οργανώσει διαφορετικά τη μετακίνησή του.

Εκαναν στάση εργασίας στο παρά πέντε.

Το χάος και η ταλαιπωρία ήταν φυσικά το λογικό επακόλουθο. Οχι της απεργίας. Αλλά εκείνων που τη μεθόδευσαν με τον συγκεκριμένο τρόπο.

Διότι δεν ξέρω αν το συνειδητοποιήσατε αλλά η ίδια η απεργία είναι το πρώτο θύμα της χθεσινής αναστάτωσης. Την κατέστρεψε η κοινωνική ασυνειδησία των συνδικαλιστών.

Παρά την κατακραυγή οι ίδιοι απειλούν τώρα με «κλιμάκωση των κινητοποιήσεων».

Δεν αντιλαμβάνομαι τι ακριβώς έχουν στο μυαλό τους αλλά όταν κλιμακώνεις την ταλαιπωρία των πολλών για μια υπόθεση είκοσι ενός ανθρώπων κινδυνεύεις να κλιμακώσεις και την αντίδραση των πολλών.

Κι απλώς να θυμίσω ότι η δημοκρατία είναι το καθεστώς στο οποίο οι περισσότεροι συνήθως κερδίζουν.