Λεφτά στο στρώμα

Ο αυταρχισμός του παρεμβατικού κράτους δεν έχει όρια. Με την ενεργή συμμετοχή υπερεθνικών θεσμών βέβαια. Οπως είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση. Για μια ανθρώπινη προσωπικότητα δεν υπάρχει τίποτε ιερότερο από το οικογενειακό απόρρητο και τη διαχείριση των ατομικών εισοδημάτων/περιουσίας. Κι αυτά όμως υφίστανται την άνευ όρων παραβίαση από τους μηχανισμούς του κράτους.

Με βάση τις εντολές των δανειστών (η πιο σύγχρονη δικαιολογία) το Δημόσιο υποτίθεται πως εκσυγχρονίζεται, γυρίζοντας όμως πίσω σε αυταρχικές κι οπισθοδρομικές λογικές του Μεσοπολέμου. Πόσα χρόνια πήρε στην ελληνική κοινωνία να αποκτήσει εμπιστοσύνη στις τράπεζες και στη λεγόμενη «πίστη»; Μέσα σε ελάχιστο χρόνο το ελληνικό κράτος κάνει τα αδύνατα δυνατά για να ξαναγυρίσει την κοινωνία πίσω στην πρακτική «τα λεφτά στο στρώμα». Ο κόσμος αρχίζει να μην έχει εμπιστοσύνη πλέον στις τράπεζες.

Διότι δεν λειτουργούν σαν υπερασπιστές της δημόσιας πίστης και σθεναροί φύλακες των αποταμιεύσεων των πολιτών. Αλλά σαν διεκπεραιωτές επιδιώξεων του δημόσιου τομέα. Και σαν θεματοφύλακες κανόνων ψηφισμένων από Κοινοβούλια που ουσιαστικά αγνοούν τι εγκρίνουν. Κυρίως όταν καλούνται σε δύο 24ωρα να ψηφίσουν νόμους 600 ή 700 σελίδων! Δίχως ενδελεχή έλεγχο ή ανάλυση πιθανών επιπλοκών και συνεπειών κάποιων διατάξεων. Παραβιάζοντας κάθε κανόνα δημοκρατικής λειτουργίας. (Για παραδείγματα αποτυχιών του κράτους στις οικονομικές του επιδιώξεις, βλ. Eamonn Butler, ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ. Εκδ. Φιλελεύθερος, 2019).

Τυπική περίπτωση η κατάσχεση καταθέσεων λόγω χρεών προς το κράτος. Οσοι υπήρξαν «ανόητοι» να αφήνουν χρήματα στις τράπεζες, συνειδητοποιούν ξαφνικά πως τα χρήματά τους δεσμεύονται ή κατάσχονται. Δίχως συζήτηση. Δίχως προειδοποίηση. Πώς θα πληρώσουν στη συνέχεια ρυθμισμένες υποχρεώσεις τους προς το κράτος, τις τράπεζες ή για τις ανάγκες των παιδιών τους;

Στην περίπτωση μάλιστα επιχειρήσεων, η σχετική κίνηση οδηγεί σε πλήρη χρεοκοπία και κλείσιμο. Εφόσον είναι αδύνατη η αγορά πρώτων υλών, η διεκπεραίωση συναλλαγών με πιστωτικές κάρτες ή η εξόφληση σχετικών υποχρεώσεων. Το παράλογο κράτος δεν σκέφτεται τις συνέπειες. Ενδιαφέρεται για μεσοπρόθεσμα οφέλη, περιφρονώντας τις γενικότερες προοπτικές.

Το χειρότερο μάλιστα γίνεται μόλις ο πολίτης εξασφαλίσει από την Εφορία άρση της δέσμευσης των καταθέσεών του. Τότε η τράπεζα κωλυσιεργεί, ώστε ο ενδιαφερόμενος να μη «σηκώσει» άμεσα το σύνολο των χρημάτων του. Ο πολίτης έτσι βίαια αποστερείται της περιουσίας του. Καθαρή υπεξαίρεση των χρημάτων του, δηλαδή.

Αυτά όμως οδηγούν την κοινωνία μακριά από το τραπεζικό σύστημα και σε ανακάλυψη μεθόδων που το παρακάμπτουν. Η «πίστη» καταρρέει. Πόσο χρόνο θα πάρει στο μέλλον ώστε το σύστημα κάποτε να εξισορροπήσει και να λειτουργήσει ομαλά; Και τα χρήματα να μην «κρύβονται σε στρώματα»;