Το ΝΑΤΟ χρειάζεται μια δόση αδρεναλίνης

Η συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ ήταν για άλλη μια φορά προβληματική. Ομως τα προβλήματα του ΝΑΤΟ είναι μεγαλύτερα από του Τραμπ, καθώς αντιμετωπίζει απειλές για την ίδια τη φύση της συμμαχίας: η πρώτη του αποστολή στο εξωτερικό, στο Αφγανιστάν, δεν ολοκληρώθηκε, ο τούρκος πρόεδρος εισέβαλλε σε συριακό έδαφος που προστάτευαν τρεις άλλες χώρες του ΝΑΤΟ – ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία – ενημερώνοντας μόνο τον αμερικανό πρόεδρο, ενώ Ερντογάν και Ορμπαν διαλύουν τις δημοκρατίες τους και συνεργάζονται με τη Ρωσία, που αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό του ΝΑΤΟ.

Για να διατηρήσουν τη σημασία τους, οι συμμαχίες πρέπει να εξελίσσονται αλλά και να ενισχύονται. Γι’ αυτό τα μέλη του ΝΑΤΟ θα πρέπει, καταρχήν, να διατηρήσουν τη δημοκρατική τους ταυτότητα, διότι αυτή επηρεάζει την ταυτότητα του βορειοατλαντικού συμφώνου. Δεύτερον, τα μέλη θα πρέπει να θεωρήσουν το ΝΑΤΟ ως μια ευρύτερη σχέση. Το μέλλον της συμμαχίας δεν μπορεί να διαχωρισθεί από το σχέδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Τρίτον, το ΝΑΤΟ θα πρέπει να έχει τη σωστή στρατηγική απέναντι στη Ρωσία, οι προκλήσεις της οποίας εις βάρος της ανατολικής Ευρώπης θεωρούνται υπαρξιακές απειλές για εκείνες τις χώρες που ανήκαν κάποτε στο λεγόμενο σιδηρούν παραπέτασμα. Αυτό δεν σημαίνει επιστροφή στον Ψυχρό Πόλεμο αλλά ανάγκη να βρεθεί νέος τρόπος συνεργασίας με τη Μόσχα. Τέλος, οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ θα πρέπει να οικοδομήσουν στενότερους δεσμούς με τις δημοκρατικές χώρες του κόσμου. Από την Ιαπωνία έως τη Νότια Κορέα και από τη Νότια Αφρική έως την Κόστα Ρίκα, οι δημοκρατικές χώρες μοιράζονται αξίες και συμφέροντα. Το ΝΑΤΟ πρέπει να κοιτάξει προς τα έξω – όχι για στρατιωτικές συμμαχίες αλλά για συνεργασίες με άλλες δημοκρατίες.