«Προσπαθούμε να ξεχάσουμε {LF}το χθεσινό μεθύσι»

Η ανάθεση, λέει ο Αρης Τρουπάκης, για τη σκηνοθεσία της «Μεθυσμένης πολιτείας» τού έγινε από τον Φώτο Λαμπρινό, συγγενή του Σωτήρη Πατατζή, συγγραφέα του ομότιτλου μυθιστορήματος. Και κάπως έτσι μεταφέρεται στη σκηνή του θεάτρου Αλκυονίς η άφιξη ενός μπουλουκιού, εν μέσω μεταξικής δικτατορίας, σε μια επαρχιακή κωμόπολη. Για να οδηγήσει τελικά στην όσμωση των θεατρίνων με τους κατοίκους της περιοχής πυροδοτώντας την ανατροπή μιας βαλτωμένης ζωής, μέσα στην οποία οι άνθρωποι επιμένουν πεισματικά να ονειρεύονται. Ο σκηνοθέτης εξηγεί το παρασκήνιο της παράστασης.

Ποιες ήταν οι πρώτες κινήσεις σας από τη στιγμή που αποφασίσατε να μεταφέρετε το βιβλίο στο θέατρο;

Κατ’ αρχάς απευθύνθηκα στην Ελσα Ανδριανού, με την οποία έχω συνεργαστεί ξανά, για να κάνει τη δραματουργική επεξεργασία και τη διασκευή του κειμένου. Οταν προσπαθείς να κάνεις ένα μυθιστόρημα θέατρο ψάχνεις τους θεματικούς του άξονες, εκείνους που διαπερνούν την ιστορία από την αρχή ως το τέλος της. Βρίσκεις τις βασικές σχέσεις μεταξύ των ηρώων που διαμορφώνουν την πλοκή. Και προσπαθείς να διατηρήσεις τη γλώσσα του λογοτεχνικού κειμένου μέσα στο θεατρικό ώστε ούτε να «προδώσεις» το πεζογράφημα αλλά και το κείμενο να μιλιέται. Ενα από τα κυρίαρχα θέματα της «Μεθυσμένης πολιτείας» είναι τα μπουλούκια και ο καταδρομικός σχεδόν τρόπος που ανέβαζαν παραστάσεις, ειδικά στην επαρχία. Ενα τόσο προκλητικό και πολιτικό θέμα δεν θα μπορούσε να μην είναι για μας δείκτης της κατεύθυνσης που θα έπρεπε να πάρει και η διασκευή, συνεπώς και η παράσταση. Οι ηθοποιοί – που υπήρξαν πολύτιμοι συνεργάτες – καλούνται να παίξουν την ιστορία με συνθήκες αφήγησης ενός μεσοπολεμικού μπουλουκιού. Αλλάζουν ρόλους επί σκηνής, διαμορφώνουν οι ίδιοι το ηχητικό περιβάλλον, τροποποιούν το σκηνικό και ενίοτε είναι το σκηνικό.

Πώς θα μπορούσε ένα μπουλούκι να ταράξει τη βαλτωμένη μας καθημερινότητα;

Η πρώτη διασκευή που επιχείρησα ποτέ για το θέατρο και συμπωματικά η πρώτη παράσταση που σκηνοθέτησα ήταν τα «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου στο Εθνικό Θέατρο. Εκεί υπήρχε μια παλιά τουρκική παροιμία που τη θυμάμαι πολύ συχνά, «μη δίνεις καθρέφτη στον τυφλό». Δεν αρκεί το ξυπνητήρι για να ξυπνήσεις. Ενα «μπουλούκι» μπορεί να είναι απαραίτητο αλλά δεν είναι ποτέ αρκετό. Η «Μεθυσμένη πολιτεία» του δικού μας έργου ήταν έτοιμη να ταραχτεί. Δεν ξέρω για τη σημερινή.

Ζούμε νομίζετε και εμείς σε μια μεθυσμένη πολιτεία, ακόμη κι αν δεν το πολυκαταλαβαίνουμε;

Ολες οι πολιτείες είναι μεθυσμένες. Αγωνιούν, παλεύουν να σταθούν όρθιες, γλεντούν απελπισμένα, θυμώνουν ξαφνικά για ασήμαντες αφορμές αλλά αρχαίες αιτίες, θυμούνται κάτι και κλαίνε και το ξεχνούν σε πέντε λεπτά και μετά ξυπνούν με πονοκέφαλο. Νομίζω πως εκεί είμαστε εμείς τώρα. Προσπαθούμε να ξεχάσουμε το χθεσινοβραδινό μας μεθύσι. Βέβαιοι κατά βάθος πως οδεύουμε στο επόμενο.

Εσείς προτιμάτε να είστε σαν τους ήρωες που διεκδικούν το δικαίωμά τους στην ευτυχία ή σαν παιδί που δεν ονειρεύεται γιατί ξέρει την πραγματικότητα;

Δεν νομίζω πως υπάρχει επιλογή. Είμαστε όλα μαζί και τίποτα από τα δύο κατά περίσταση. Δεν μπορούμε να μην ονειρευόμαστε, να μην διεκδικούμε την ευτυχία και συγχρόνως να δραπετεύουμε σε μια απατηλή παιδικότητα. Θα ήθελα οι επιλογές μας να έχουν να κάνουν με την πραγματικότητα. Να μας αρκούν όσα έχουμε. Να μας αρκεί ο εαυτός μας. Και αν δεν μας αρκούν, να ψάχνουμε σε εμάς για το παραπάνω. Να μας φταίμε εμείς. Να έχουμε εμείς την ευθύνη της ζωής μας. Να μη δραπετεύουμε στους άλλους. Η πραγματικότητα είναι φυλακή για όσους θέλουν να είναι φυλακισμένοι.

ΙΝΦΟ: «Μεθυσμένη πολιτεία» στο θέατρο Αλκυονίς (Ιουλιανού 42-46, τηλ. 216-9003.309)