Ρίχτερ συνειδήσεων

Αγέλαστος πέτρα. Το σημείο συνάντησης της ανθρωπιάς. Της αλησμονιάς οι διαφορές, η λήθη των συνόρων.

Ο πόνος, το δάκρυ, η απελπισία δεν ξεχωρίζουν γλώσσα, σημαίες και εθνικούς ύμνους. Στα χαλάσματα, η ειρωνεία της πύλης του Κάτω Κόσμου, οι ψυχές παλεύουν με τον Αδη και όχι με τον γείτονα, τον φτωχό, τον μαύρο, τον κυνηγημένο, τον μουσουλμάνο.

Τα στοιχειά της φύσης αποτελούν το ξυπνητήρι των συνειδήσεών μας. Μας υπενθυμίζουν πόσο μικροί, αδύναμοι και ανόητοι είμαστε.

Πόσο υποτιμούμε το πολυτιμότερο δώρο, τη ζωή. Οταν νιώθουμε τον κίνδυνο να απειλεί τη δική μας την ανάσα τότε αντιλαμβανόμαστε πώς μπορεί να αισθάνεται και ο διπλανός μας που υποφέρει. Παγωμένος από το κρύο μέσα στη βρεγμένη σκηνή, εγκλωβισμένος κάτω από τα γκρεμισμένα τσιμέντα ή στις πνευματικές αγκυλώσεις.

Είναι η εμπειρική δοκιμασία της ανίχνευσης της πραγματικότητας που πνίγεται στην αλαζονεία της δήθεν ισχύος μας.

Μερικά δευτερόλεπτα είναι αρκετά για να υποχωρήσει η γη κάτω από τα πόδια μας. Ενα σκέρτσο της φύσης, το χασμουρητό της γης, τα νεύρα του Εγκέλαδου και οι ναρκισσευόμενοι εγωιστές τρέχουν να κρυφτούν, να εκλιπαρήσουν μέχρι να περάσει το κακό. Για να επιστρέψουν σχεδόν αμέσως στον παλιό κακό εαυτό τους.

Σήμερα το Δυρράχιο, πριν από μια εικοσαετία το Ιζμίτ, η παλιά Νικομήδεια και η Αθήνα, δεν αποτελούν ένα προπαγανδιστικό κατασκευασμένο κενό αλλά το γκρέμισμα του τείχους της απανθρωπιάς το οποίο ξαναχτίζουμε αμέσως μετά τοποθετώντας όλοι μας καθημερινά από ένα λιθαράκι.

Ογδόντα χρόνια από τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο ο «πολιτισμένος κόσμος» έχασε την αίσθηση του πόνου. Αφορά πια μόνο τους άλλους, τους «απέξω» από τα κλειστά σύνορα. Τους παρακολουθεί από μακριά, μέσα από τα έξυπνα κινητά, τα τάμπλετ και τις smart τηλεοράσεις. Σαν ένα reality επιβίωσης. Το μόνο που λείπει είναι οι ανοιχτές τηλεφωνικές γραμμές για να ψηφίζουμε αυτόν που πιστεύουμε ότι τελικά θα επιβιώσει.

Πολιτισμένοι απολίτιστοι σε μια μεγάλη φούσκα. Τίποτα όμως δεν είναι τόσο κοντά όσο αυτό που νομίζουμε πως είναι πολύ μακριά.