Κριτήρια

O Μητσοτάκης είπε κάτι σωστό στη Βουλή. Οτι «ο τρόπος που προτείνουμε για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας δεν αναιρεί την πολιτική ευθύνη της εκάστοτε πλειοψηφίας για πρόταση προσώπου με ευρύτερη συναίνεση».

Και είναι σωστό για έναν απλό λόγο. Η ευρύτερη συναίνεση είναι πολιτικό μέγεθος και πιστοποιείται στην πράξη. Δεν χρειάζεται να αποτελεί συνταγματικό κανόνα ώστε να επιβάλλεται ενδεχομένως καταναγκαστικά.

Απόδειξη; Ακόμη κι όταν αποτελούσε συνταγματικό κανόνα παραβιάστηκε από όλες τις παρατάξεις. Το 1990 από τη ΝΔ. Το 2009 από το ΠΑΣΟΚ. Το 2015 από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς αναμάρτητος.

Η ορθή διαπίστωση του Μητσοτάκη όμως αποτελεί ταυτοχρόνως και μια δέσμευση για τον ίδιο. Αποδέχεται την πολιτική ευθύνη να αναζητήσει για την προεδρία ένα πρόσωπο ευρύτερης συναίνεσης.

Μακάρι να το κάνει. Οι προϋποθέσεις άλλωστε μιας τέτοιας συναίνεσης υπάρχουν ήδη ή έχουν διαμορφωθεί.

Υποθέτω πως οι 190 βουλευτές της ΝΔ, του ΚΙΝΑΛ και του Βελόπουλου δεν θα δυσκολευτούν να βρουν κάποιον υποψήφιο (ή κάποια υποψήφια) που να τους ικανοποιεί όλους.

Κι ένας τέτοιος υποψήφιος θα ανταποκρίνεται αναμφισβήτητα στις προδιαγραφές της ευρύτερης συναίνεσης. Από εκεί και πέρα το ενδεχόμενο να τον ψηφίσουν και άλλοι θα αποτελεί ευχή αλλά όχι προϋπόθεση.

Θεωρώ ιδιαίτερα απίθανο να κινείται ο Μητσοτάκης χωρίς να έχει ήδη κάτι στο μυαλό του. Και μου φαίνεται μάλλον απίθανο να μην έχει προϊδεάσει (έστω σε γενικές γραμμές…) τη Γεννηματά.

Δεν θα δεσμευόταν με τόση σιγουριά για «ένα πρόσωπο ευρύτερης συναίνεσης», αν δεν ήξερε ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις να υλοποιήσει τη δέσμευσή του.

Αλλωστε και για να είμαστε ειλικρινείς δεν είναι δύσκολο να βρεθεί ένας έντιμος, αξιοπρεπής κι ακομμάτισμος συμπολίτης μας που να ασκήσει με επάρκεια, σοβαρότητα και αμεροληψία τις (περιορισμένες) αρμοδιότητές του.

Ουδείς αμφισβητεί άλλωστε ότι γενικά υπάρχουν πολλοί καλοί υποψήφιοι. Ο Σαμαράς, ο Καραμανλής, η ίδια η Γεννηματά, ο Βενιζέλος, ο Παπαδήμος, η Δαμανάκη, η Διαμαντοπούλου κι αρκετοί άλλοι ή άλλες θα μπορούσαν να αποδειχθούν μια χαρά διάδοχοι του Παυλόπουλου. Τίποτα δεν τους λείπει.

Αλλά δεν ξέρω αν ανταποκρίνονται όλοι στο προφίλ που αναζητεί ο Μητσοτάκης.

Το οποίο (πέραν των προαναφερθέντων) θα πρέπει να ανταποκρίνεται και σε δύο ειδικότερα κριτήρια.

Πρώτον, να μη λειτουργεί ο Πρόεδρος ως δεύτερος πόλος αμφισβήτησης του Μητσοτάκη μέσα στην παράταξη του Μητσοτάκη. Αρκετά ακριβά το πλήρωσε ο πατέρας του με τον παλαιό Καραμανλή και ο ίδιος με τον Παυλόπουλο.

Δεύτερον, να μη χρησιμοποιηθεί μια συναινετική εκλογή ως σωσίβιο σωτηρίας μιας μη συναινετικής αντιπολίτευσης ακόμη και στο επίπεδο των εντυπώσεων.

Υποθέτω ότι καταλαβαινόμαστε.