Ηττα

Ο ένας λόγος του ΟΧΙ, από την «προοδευτική» πλευρά αυτός, είναι εντέχνως ακατανόητος για να κρύψει τον υποκριτικό του χαρακτήρα. Η αναθεώρηση του άρθρου 5, παρ. 2, του Συντάγματος, ανακοίνωσε τον περασμένο Φεβρουάριο το Τμήμα Δικαιωμάτων Ανθρώπου του ΚΙΝΑΛ, «όχι μόνο δεν συμβάλλει στην ενίσχυση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, αλλά πιθανόν δημιουργεί ερμηνευτικά προβλήματα για την εφαρμογή του σχετικού άρθρου στο μέλλον».

Ο άλλος λόγος, από τη συντηρητική (χωρίς εισαγωγικά) πλευρά εκείνος, δεν διατυπώνεται επισήμως, χωρίς αυτό να τον κάνει λιγότερο αποκαλυπτικό. Αν περνούσε αυτή η αναθεώρηση, λένε πολλοί στη Νέα Δημοκρατία, θα άνοιγε ο δρόμος για τον γάμο των ομοφύλων, αφού η συνεχιζόμενη απαγόρευσή του θα συνιστούσε πλέον αντισυνταγματική διάκριση. Μα είμαστε τώρα για τέτοια; Δεν σας φτάνει που καθιερώσαμε το Σύμφωνο Συμβίωσης;

Οπως και να ‘χει, αυτό που θα γράψει η ιστορία είναι ότι η συνταγματική καθιέρωση της απαγόρευσης διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας ή χαρακτηριστικών φύλου απορρίφθηκε από το ελληνικό Κοινοβούλιο, καθώς υπερψηφίστηκε μόνο από 120 βουλευτές. Την καταψήφισαν 170 μέλη του Κοινοβουλίου (περιλαμβανομένων όλων των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος), ενώ «παρών» (;) δήλωσαν άλλοι 7 βουλευτές.

Ο γνωστός δικηγόρος και πρώην υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Ποτάμι Βασίλης Σωτηρόπουλος, με ανάρτησή του στο Facebook, χαρακτηρίζει αυτούς τους βουλευτές υπεύθυνους για όλες τις αυτοκτονίες, τους αποκλεισμούς και την κακοποίηση των ΛΟΑΤΚΙ. Αν και η οργή του είναι δικαιολογημένη, η καταδίκη του μεγαλύτερου μέρους του πολιτικού συστήματος δεν είναι παραγωγική. Οι βασικοί λόγοι που ένα κόμμα σαν τη Νέα Δημοκρατία αδιαφορεί για αυτή την κατηγορία του πληθυσμού είναι δύο. Οτι οι ΛΟΑΤΚΙ δεν δίνουν ψήφους ή, εν πάση περιπτώσει, οι ψήφοι τους δεν έχουν το ίδιο βάρος μ’ εκείνες που υποσχόταν, ας πούμε, ο Κωνσταντίνος Πατέρας. Και ότι έχουν απέναντί της την Εκκλησία (με την οποία το κυβερνών κόμμα έχει πάντα δεσμούς ισχυρούς και ακατάλυτους).

Με το ΚΙΝΑΛ, τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα – και, όπως θα έλεγαν οι παλιοί, BLR, Πέραν Επιτοπίου Επισκευής. Οι πιο καλοπροαίρετοι βέβαια επισημαίνουν ότι υπάρχουν πάντα οι νόμοι. Αφού η απαγόρευση των διακρίσεων για οποιονδήποτε λόγο προβλέπεται από τη νομοθεσία, γιατί αυτή η επιμονή να περάσει και στο Σύνταγμα;

Εχουν άδικο. Οι νόμοι αλλάζουν ευκολότερα από το Σύνταγμα. Υπάρχουν νόμοι που επικυρώνουν διακρίσεις, όπως για παράδειγμα η απαγόρευση της πρόσληψης στην αστυνομία και τα σώματα ασφαλείας λόγω «διαταραχής ταυτότητας φύλου». Επί της ουσίας, τέλος, οι ομοφυλόφιλοι και οι τρανσέξουαλ συνιστούν μια κατηγορία του πληθυσμού που χρήζει της μέγιστης δυνατής προστασίας, σε μια εποχή μάλιστα που παρατηρείται έξαρση του σεξισμού και της ομοφοβίας.

Εστω κι έτσι όμως, έστω κι ύστερα από μια τέτοια ήττα, στους νόμους και στο κράτος δικαίου θα στηριχθεί η υπεράσπιση των αδύναμων, των ευάλωτων και των αδικημένων.