Η μνήμη του χρυσόψαρου

Τι φωνάζουν; Αυτή δεν ήταν η κανονικότητα; Δεν ήταν κανονικό να διορίζονται πολιτευτές, συγγενείς και φίλοι στις διοικήσεις οργανισμών; Και τι ρατσισμός είναι αυτός με την τρίτη ηλικία; Δεν μπορεί να διοικήσει ένα περιφερειακό νοσοκομείο ένας 80χρονος; Εδώ ο Ουίνστολ Τσόρτσιλ έγινε ξανά πρωθυπουργός στα 83 του. Μα ούτε το «Crown» στο Netflix δεν βλέπουν; Ή δεν ξέρουν για τον Ντενγκ Σιαοπίνγκ που αναμόρφωσε ολόκληρη Κίνα στα 80 του; Δικός τους δεν ήταν;

Θα μπορούσε να μην έχει τέλος το τρολάρισμα. Ενα βουλκανιζατέρ εσείς; Δέκα απόστρατους εμείς. Αλλά δεν έχει νόημα. Το χάνει απέναντι σε αυτό που ακουγόταν σαν ένα new deal χρηστής διακυβέρνησης, αλλά σήμερα μοιάζει με ιδανικό αυτοτρολάρισμα: «Τι προτιμά δηλαδή ο κόσμος, να διορίζουμε αποτυχημένους πολιτευτές στα νοσοκομεία μας ή τεχνοκράτες οι οποίοι θα λογοδοτούν και θα αξιολογούνται με βάση συγκεκριμένο αποτέλεσμα;».

Το ερώτημα έθετε ο Κυριάκος Μητσοτάκης δυο εβδομάδες πριν από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Την απάντηση έδωσε ο Βασίλης Κικίλιας έξι μήνες αργότερα. Σημασία δεν έχει τι προτιμά ο κόσμος, αλλά τι προτιμά το κόμμα. Μόνο που τα γούστα του κόμματος δεν έχουν αλλάξει από την εποχή της κανονικότητας. Το κόμμα θα θέλει πάντα τους δικούς του. Εναν υποψήφιο εδώ, έναν πρώην εκεί, διευθυντές πολιτικών γραφείων, κουμπάροι βουλευτών. Το κομματικό προσοντολόγιο είναι τόσο σφικτό που ακυρώνει, εκεί όπου υπάρχουν, τα πραγματικά προσόντα: Συναφείς τίτλους σπουδών, προηγούμενη εμπειρία ή ό,τι άλλο θα μπορούσε να απαιτεί μια τέτοια θέση θάβονται κάτω από το βάρος της κομματικής ταυτότητας. Το κόμμα είναι παντού, είναι όπως ήταν πάντα σε όλες τις εποχές. Στην εποχή της κανονικότητας, στην εποχή της κρίσης, στην εποχή της επιστροφής στην κανονικότητα.

Μα δεν θα ήταν αυτή η νέα εποχή μιας νέας κανονικότητας; Δεν είναι. Μπορεί να το διαπιστώσει κανείς ακόμη και στις κομματικές ανακοινώσεις. Η ΝΔ απάντησε στον ΣΥΡΙΖΑ με πολακικό «κόπι πάστε». «Οι Ελληνες δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου» λέει η ανακοίνωση της ΝΔ. «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μας κουνάει το δάχτυλο» ξαναλέει. Και είναι λέξη προς λέξη αυτά που έλεγαν οι ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Να μας κουνήσουν το δάχτυλο εκείνοι που χρεοκόπησαν τη χώρα; Μα τι νομίζουν, πως έχουν μνήμη χρυσόψαρου οι πολίτες;

Μα αποδείχθηκε στις εκλογές, οι πολίτες δεν είναι επιλήσμονες. Θυμούνται πως οι εκλογικοί κύκλοι είναι και κύκλοι διακηρύξεων χρηστής διακυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έκανε ό,τι έκανε η ΝΔ, η ΝΔ δεν θα έκανε ό,τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι δυο μαζί δεν θα έκαναν ό,τι έκανε το ΠΑΣΟΚ παλιότερα. Αλλά τότε πώς συμβαίνει και κάνουν όλοι τα ίδια; Πώς συμβαίνει το επιχείρημα, «ε όχι και να λογοδοτήσουμε εμείς σ’ εσάς», να είναι το ίδιο; Πώς συμβαίνει να διορίζονται βουλκανιζατέρ και απόστρατοι, κομματικοί φίλοι και μόνο κομματικοί φίλοι;

«Οι διοικητές που διορίστηκαν στα νοσοκομεία θα υπογράψουν συμβόλαια με ρήτρα αποδοτικότητας με ποιοτικούς και ποσοτικούς στόχους και αν δεν τους επιτυγχάνουν θα απολύονται χωρίς αποζημίωση» λέει η ΝΔ για να περιγράψει τη νέα κανονικότητα. Ωστε αυτή είναι η νέα κανονικότητα. Μια παράσταση του θεάτρου σκιών με τίτλο «Ο κομμαγκιόζης τεχνοκράτης».