Κουταλιανός

Να ξεκινήσουμε από τα βασικά. Σε καμία κοινοβουλευτική δημοκρατία η κυβέρνηση δεν είναι μονοπρόσωπο όργανο.

Πάμε παρακάτω. Ακόμη κι αν προκύψει κάποια εξαίρεση, η διακυβέρνηση δεν ασκείται από φίλους, συνεργάτες ή παρατρεχάμενους του μοναδικού προσώπου που αποτελεί την κυβέρνηση.

Κανένα Σύνταγμα δηλαδή δεν προβλέπει ότι η διακυβέρνηση ασκείται από εκπροσώπους του επικεφαλής της κυβέρνησης.

Οταν λοιπόν ακούμε (για παράδειγμα) ότι τους διοικητές των νοσοκομείων επέλεξε το Μέγαρο Μαξίμου ξέρουμε ότι αυτά δύσκολα συμβαίνουν σε μια κανονική κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Αφενός επειδή το «Μέγαρο Μαξίμου» δεν αποτελεί θεσμό, ούτε όργανο, ούτε εξουσία. Δεν έχει πρόσωπο, ούτε αρμοδιότητες. Είναι απλώς μια υπηρεσία που συνδράμει και υποστηρίζει τον Πρωθυπουργό στο έργο του. Τίποτα άλλο.

Αφετέρου επειδή οι Πρωθυπουργοί έχουν συνήθως πολύ σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθούν από τον διοικητή του νοσοκομείου Καρδίτσας ή Κάτω Ορεστιάδας.

Θεωρώ απολύτως βέβαιο πως ούτε η Μέρκελ, ούτε ο Ρούτε, ούτε ο Σάντσεθ, ούτε ο Κόστα, ούτε ο Κόντε ούτε κανένα «Μέγαρο Μαξίμου» των ευρωπαϊκών χωρών έχουν ασχοληθεί ποτέ με διορισμούς διοικητών νοσοκομείων ή διευθυντών βρεφονηπιακών σταθμών.

Υπάρχει λοιπόν ένα ζήτημα δημοκρατικής τάξης. Υπάρχει όμως κι ένα θέμα πολιτικής ουσίας.

Αν ο Πρωθυπουργός τα παίρνει όλα πάνω του, αυτό σημαίνει ότι τα χρεώνεται όλα. Αν δηλαδή δεχτούμε ότι η κυβέρνηση είναι μονοπρόσωπο όργανο τότε το πρόσωπο που την αποτελεί έχει την αποκλειστική ευθύνη όσων συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν.

Δεν ξέρω αν συμφέρει τον Πρωθυπουργό.

Για τον απλούστατο λόγο ότι θα φορτωθεί στην πλάτη το βάρος και του Μεταναστευτικού και των φόρων και του διοικητή του νοσοκομείου Καρδίτσας.

Τα σηκώνει; Ασφαλώς, αν είναι ο Κουταλιανός. Αλλά σπανίως οι Κουταλιανοί γίνονται Πρωθυπουργοί.

Φυσικά η σημερινή κυβέρνηση ζει ακόμη τον μήνα του μέλιτος κι όλα περνούν χωρίς να την ακουμπούν.

Αλλωστε όλοι έχουμε συνείδηση ότι τους προηγούμενους διοικητές νοσοκομείων επέλεξε ο Πολάκης κι ότι αποκλείεται οι τωρινοί να είναι χειρότεροι από οιονδήποτε εκλεκτό του Πολάκη.

Αλλά όλοι οι μήνες του μέλιτος έχουν ημερομηνία λήξης. Και τότε ο κόσμος ίσως να μη θυμάται πια τον Πολάκη αλλά θα ανασύρει στη μνήμη του ακόμη κι όσα από τη σημερινή κυβέρνηση έχει προηγουμένως προσπεράσει.

Οταν λοιπόν ο Πρωθυπουργός ψάξει να πιαστεί από κάπου θα δυσκολευτεί πολύ να ρίξει τις ευθύνες στο «Μέγαρο Μαξίμου» ή σε κάποιους υπουργούς

Θα τις έχει φορτωθεί ο ίδιος.

Αυτή είναι η μοίρα των Πρωθυπουργών, θα μου πείτε. Ενδεχομένως. Αλλά δεν ξέρω αν συμφέρει να την προκαλούν.