Τάσης Χριστογιαννόπουλος

Στην Αρχαία Ελλάδα υπήρχαν στα ιερά του Ασκληπιού, όπως αυτό της Επιδαύρου, ειδικές αίθουσες για να κοιμούνται οι ασθενείς και οι προσκυνητές ώστε να δουν στον ύπνο τους τον θεό Ασκληπιό ή να λάβουν πληροφορίες, οδηγίες και εν τέλει θεραπεία μέσα από τα όνειρα που έβλεπαν.

Πολλές φορές χριστιανοί μαρτυρούν ότι είδαν στον ύπνο τους τους Αγίους Κοσμά και Δαμιανό, τους γιατρούς, να τους θεραπεύουν. Στην Αγία Γραφή οι Αγγελοι εμφανίζονται συχνά στα όνειρα και δίνουν στους ανθρώπους οδηγίες και συμβουλές.

Κάποιοι λένε ότι στον ύπνο και στα όνειρα μεταφερόμαστε σε άλλα επίπεδα συνείδησης και σε άλλες ενδεχομένως πραγματικότητες και ομολογώ ότι προσωπικά μού αρέσει πολύ να κοιμάμαι και ακόμα περισσότερο να ονειρεύομαι! Οχι γιατί η εδώ πραγματικότητα δεν μου αρέσει και θέλω να την αποφύγω, αλλά γιατί με τα ταξίδια αυτά τα ονειρικά μπορώ να την κατανοώ καλύτερα και να την εμπλουτίζω.

Ενα πρόσφατο όνειρο που μου έχει εντυπωθεί είναι ότι ήμουν στο Αγιον Ορος – λέει – και με παίρνουν δύο μοναχοί και πάμε στην άκρη του βράχου να δούμε την υπέροχη θέα στη θάλασσα και όπως κοιτάμε εκείνοι με σπρώχνουν ελαφρά και εγώ πέφτω! Στην αρχή τρομάζω και προσπαθώ να καταλάβω το γιατί το έκαναν, αλλά σιγά σιγά ο χρόνος γίνεται όλο και πιο αργός και δεν έχω καμία αίσθηση φόβου ή πανικού, απλώς πέφτω και όσο πέφτω και είμαι ανάμεσα ουρανό και θάλασσα αρχίζω να αποσυντίθεμαι. Βλέπω το σώμα μου να διαλύεται σε μικρά μικρά κομματάκια, να γίνεται σκόνη σαν μικρές μικρές κουκκίδες και στο τέλος να μην ξεχωρίζει από τον αέρα εκεί στο ανάμεσα ουρανού και θάλασσας. Να μην πέφτω πια αλλά να αιωρούμαι σαν να υπάρχω σε μικροστοιχεία! Αμέσως μετά βρίσκομαι μουσκεμένος στο έδαφος εκεί από όπου με έσπρωξαν οι μοναχοί και τους ακούω να λένε χαμογελώντας ότι πήγε πολύ καλά και τώρα θα χρειαστεί απλώς ένα διάστημα μέχρι να μπορέσω να ξαναμιλήσω γιατί θα πρέπει να ξεκουραστώ μετά από όλο αυτό. Δοκιμάζω να μιλήσω και φωνή δεν βγαίνει, αλλά δεν με στενοχωρεί και αποκοιμιέμαι μέσα στον ύπνο μου ενώ οι μοναχοί ανάβουν μια φωτιά δίπλα μου για να στεγνώσω.

Ιδού το όνειρό μου! Τι θέλει να πει δεν ξέρω. Ξέρω ότι μου άρεσε πολύ η αίσθηση του να βρίσκομαι ανάμεσα ουρανό και θάλασσα και να γίνομαι ένα με τον αέρα, ένα με όλα, χωρίς να χάνω την αίσθηση της προσωπικής ύπαρξης.

Από μικρός ονειρευόμουν να ανεβαίνω σε μια σκηνή, να τραγουδάω και να χάνομαι μέσα στο τραγούδι, να χάνομαι μέσα στους ρόλους και μέσα στη μουσική. Ονειρευόμουν μεγάλους ρόλους σε μεγάλα θέατρα. Τα όνειρα αυτά με αγώνα, εργασία και κόπο πραγματοποιήθηκαν και γέννησαν καινούργια, όπου φανταζόμουν αυτό όλο το χάσιμο, την παράδοση και παραίτηση μέσα στη μουσική να τα μοιράζομαι πλέον με τους άλλους ανθρώπους, ώστε να χανόμαστε και να ονειρευόμαστε παρέα.

Σήμερα είναι κι αυτό μια πραγματικότητα και τώρα ήρθε η ώρα για το ακόμα μεγαλύτερο και ακόμα πληρέστερο όνειρό μου. Η ένωση με τον άλλον άνθρωπο χωρίς τη μουσική, η σχέση χωρίς φόβο, η σχέση με πάθος, συνέπεια και αφοσίωση, η παράδοση και αυτοπαραίτηση στην κοινωνία με τον άλλον, η σχέση ως πληρότητα της  ύπαρξης. Αν στα όνειρα μας μιλάνε ο Θεός και οι Αγγελοι χωρίς τους υλικούς περιορισμούς της γήινης πραγματικότητας, εφόσον υπάρχει αυτή η ζωή χωρίς φόβο, να πέφτεις από τον βράχο και να αφήνεσαι να πετάς και να ενώνεσαι, θέλω να ζήσω αυτή τη ζωή της ελευθερίας από τους φόβους. Θέλω να ζήσω αυτή την ένωση. Τη Σχέση, την Κοινωνία με τον άλλον ή με τον Αλλον. Αραγε υπάρχει διαφορά;

Αυτό είναι το όνειρό μου με μάτια όχι ερμητικά κλειστά αλλά ορθάνοιχτα!

Ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος κάνει πρόβες για τον ρόλο του Ροδρίγο στον «Ντον Κάρλο» του Βέρντι (Δεκέμβριος – Ιανουάριος) και στη συνέχεια θα κάνει το ντεμπούτο του στον «Βότσεκ» του Μπεργκ (Ιανουάριος). Και οι δύο παραστάσεις ανεβαίνουν από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος.