Μακάρι να ήταν {LF}«το ΚΚΕ του Κέντρου»

Το βράδυ του Σαββάτου συζητούσα με μια παρέα φίλων για μια ελληνική ταινία που θα βγει στις αίθουσες την επόμενη Πέμπτη, λέγεται «Φαντασία» και δεν έχει σχέση με την ομώνυμη του Ντίσνεϊ. Εξηγούσα ότι μιλάει για τα μπουζούκια, τα όνειρα, τα μεγάλα σουξέ και τη δεκαετία του ’90 και όλοι μα όλοι με ρώτησαν αν μιλάει και για το ΠΑΣΟΚ (!), του οποίου ένα ακόμα συνέδριο ολοκληρώθηκε.

Πριν από λίγο καιρό δημιουργήθηκε στο Facebook μια σελίδα αμετανόητων οπαδών του Κινήματος, που διεκδικούσαν τη διαδικτυακή έστω νεκρανάσταση του «ΠΑΣΟΚ του Ορθόδοξου». Μολονότι ήταν φανερό πως οι τύποι έκαναν λίγο πλάκα η σελίδα κάποια στιγμή είχε περισσότερους ακόλουθους από την ανάλογη επίσημη σελίδα του τωρινού ΠΑΣΟΚ. Η επιτυχία της είχε σταθεί αιτία και για να διοργανωθούν «ΠΑΣΟΚ βραδιές» σε διάφορα μπαρ περιοχών της Αθήνας – είχα παρευρεθεί σε μια στο Περιστέρι. Ακούγονταν τραγούδια του ’80 και του ’90 – κυρίως ελληνικά λαϊκά. Στις οθόνες έπαιζαν αποσπάσματα από ομιλίες του Ανδρέα Παπανδρέου – κάπου εμφανίζονταν και πανέρια με λουλούδια μολονότι δεν ήμασταν σε μπουζούκια. Οι μερακλήδες φώναζαν και συνθήματα του τύπου «Σήκω Γέρο για να δεις τα παιδιά της Αλλαγής». Με όλο αυτό το γκροτέσκο κάποιοι γελούσαν και κάποιοι έμοιαζαν συγκινημένοι, αλλά όλοι ήταν χαρούμενοι. Το ΠΑΣΟΚ του παρελθόντος αποκτά ολοένα και περισσότερο μια cult διάσταση, ενώ το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος  δυσκολεύεται να βρει οπαδούς. Ισως γιατί για κάποιον, ακατανόητο σε μένα, λόγο αρνείται να υπερασπιστεί την περίοδο που κυβέρνησε τη χώρα. Οδηγώντας την μάλιστα σε μια (ακριβοπληρωμένη είναι αλήθεια) ευημερία, που όμοιά της δεν είχε υπάρξει ούτε πριν, ούτε μετά.

Το ΠΑΣΟΚ έχει αρνηθεί το παρελθόν του προσπαθώντας να αποφύγει τις όποιες ευθύνες του για τη χρεοκοπία της χώρας. Ετσι μένει εγκλωβισμένο στην περί ευθυνών συζήτηση, σβήνοντας την όποια προσφορά του. Θέλει να γίνει ένα κόμμα χωρίς παρελθόν και γι’ αυτό και αλλάζει συνεχώς ονόματα. Ενώ η μόνη ελπίδα του να πάρει τα πάνω του θα ήταν να θυμίσει στον κόσμο τις μέρες της ευημερίας και να υποσχεθεί ότι αυτές μπορεί να ξαναρθούν. Με λιγότερα δανεικά και περισσότερη σύνεση.

Πριν από λίγο καιρό ο Ευάγγελος Βενιζέλος, πληγωμένος ίσως από την αντιμετώπισή του από την ηγεσία του κόμματος, χαρακτήρισε κάπως υποτιμητικά αυτό το τωρινό ΠΑΣΟΚ, που τα στελέχη του και μόνο αποκαλούν ΚΙΝΑΛ, ως ένα είδος «ΚΚΕ του Κέντρου». Ο Βενιζέλος το είπε για να κάνει κατανοητό ότι το κόμμα έχει κολλήσει σε ένα 6-7% που του δίνει απλά τη δυνατότητα μιας κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και τίποτα περισσότερο. Μολονότι καταλαβαίνω το ευφυές λογοπαίγνιο, θα έλεγα ωστόσο ότι το ΠΑΣΟΚ το τωρινό θα ήταν πολύ τυχερό αν ήταν πραγματικά το «ΚΚΕ του Κέντρου». Το ΚΚΕ έχει μια ανθεκτικότητα αξιοθαύμαστη, αν σκεφτεί κανείς ότι έχει κάνει ελάχιστες εκπτώσεις στον λόγο του – ο λόγος του σημερινού ΠΑΣΟΚ ξεκάθαρος σίγουρα δεν είναι.

Το ΚΚΕ έχει σαφέστατο ιδεολογικό πρόσημο και όλοι σχεδόν γνωρίζουν τις θέσεις του – τις θέσεις του τωρινού ΠΑΣΟΚ αμφιβάλλω αν τις γνώριζαν οι σύνεδροι που συμφώνησαν για την αναγκαιότητά του το τελευταίο τριήμερο. Το ΚΚΕ έχει το κουράγιο να πάει κόντρα σε όλους και όλα – το τωρινό ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να παίξει ένα παιχνίδι ίσων αποστάσεων απέναντι στη ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ, καταργώντας σχεδόν μια απαραίτητη συνέπεια. Το ΚΚΕ τέλος έχει τη δύναμη να υπερασπίζεται τα καλά της πάλαι ποτέ Σοβιετίας, υπενθυμίζοντας σε κάθε ευκαιρία ότι παρά τα λάθη στις χώρες του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού υπήρχε μια πρόνοια για τους φτωχότερους και τους αδικημένους. Το ΠΑΣΟΚ αντιθέτως εγκατέλειψε το παρελθόν του – το χάρισε, όχι γιατί το αρνείται, αλλά γιατί το αντιμετωπίζει αμήχανα.

Σε μια χώρα όπου όλοι είναι λίγο ως πολλοί ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ θέλει να γίνει κάτι άλλο. Ο Ανδρέας θα έλεγε πως οι σύνεδροί του είναι κομμάτι αιθεροβάμονες…