Από τα θρανία στο στούντιο

Είναι πιθανότατα το ίδιο είδος διανοητικής οκνηρίας. Πώς το έλεγαν μωρέ εκείνο που ακούγαμε στην Κατοχή, Deutsche Welle ή BBC; Αντιστοίχως, πού να τρέχω τώρα να επανεφευρίσκω τον εαυτό μου; Ας τον κοπιάρω. Ποιος να καταλάβει την αντιγραφή; Ποιος να με πιάσει με το σκονάκι;

Ο τρόπος που την πάτησε ο Αλέξης Τσίπρας στο στούντιο του Open δεν είναι άγνωστος σε κανέναν μαθητή. Οσοι έχουν περάσει από τα μαθητικά θρανία ξέρουν πως συνδυασμός της διανοητικής οκνηρίας με την υπερβολική αυτοπεποίθηση μπορεί κάποια στιγμή να αποδειχθεί μοιραίος. Το πιθανότερο είναι πως θα πιαστείς – είτε έχεις απέναντί σου έναν παρατηρητικό δάσκαλο είτε μια χαρισματική δημοσιογράφο.

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς εάν ο μαθητής Τσίπρας είχε δασκάλους τόσο ανεπίδεκτους παρατηρητικότητας ώστε να μην υποχρεωθεί ποτέ ο ίδιος να εμπεδώσει στοιχειώδεις γεωγραφικές ή ιστορικές γνώσεις. Στην τηλεοπτική του συνέντευξη πάντως έγινε το μοιραίο. Το σκονάκι αποκαλύφθηκε. Ο πρόεδρος Τσίπρας ήταν κόπια του πρωθυπουργού Τσίπρα. Ο ίδιος καταγγελτικός λόγος, οι ίδιες υπόνοιες περί εξυπηρέτησης συμφερόντων, οι ίδιες λαϊκιστικές ευκολίες, η ίδια γκρίνια για τα μέσα ενημέρωσης, το ίδιο βαρύ χιούμορ – ο ίδιος και οι υπουργοί του, είπε, ήταν «Αρσακειάδες» στην υπόθεση Novartis, ενώ η πορεία του Πολυτεχνείου δεν είναι και κανένας μαραθώνιος για να πρέπει να φτάσει κανείς ως το τέρμα.

Μιλούσε ο πρόεδρος Τσίπρας αλλά θα μπορούσε να μιλάει το ολόγραμμα του πρωθυπουργού Τσίπρα. Πράγμα που δεν θα ήταν κακό εάν ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθούσε να είναι πρωθυπουργός. Στο μεταξύ, όμως, έχουν μεσολαβήσει μια, δυο, τρεις ήττες. Ακόμη και αν, εκτός από τον ίδιο τον Τσίπρα, δεν αμφισβητεί κανένας άλλος στον ΣΥΡΙΖΑ τον αρχηγό Τσίπρα, τις αλλεπάλληλες ήττες δεν μπορεί να τις αγνοήσει κανείς σε ένα κόμμα που επιχειρεί να διαμορφώσει μια νέα ταυτότητα. Αν θα έπρεπε να το πει κανείς σχηματικά, το κόμμα ψάχνεται. Αλλά ο αρχηγός του έδειξε στο στούντιο να επαναπαύεται στις δάφνες της αντιγραφής.  Εμοιαζε να αφήνεται στην καταφερτζίδικη μακαριότητα που εξασφαλίζει ένα σκονάκι – τι άλλο να χρειάζεται πέρα από λίγη καπατσοσύνη;

Ηταν αυτή η μακαριότητα που έκανε προχθές τον Αλέξη Τσίπρα να προδώσει τον χαρισματικό εαυτό του. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έδειχνε να μην αισθάνεται πια πως υπάρχει οποιαδήποτε ανάγκη να αποδείξει οτιδήποτε. Ηταν τόσα χρόνια αρχηγός, έγινε τόσο νέος πρωθυπουργός. Και μπορεί το κόμμα να έχασε μερικές φορές υπό την ηγεσία του αλλά δεν τραυματίστηκε σοβαρά. Κυρίως, δεν θυμίζει σε τίποτε εκείνο το κόμμα που, όχι πολλά χρόνια πριν, φυτοζωούσε γύρω στο 4% – και δεν πρόκειται να το θυμίσει όσο θα παραμένει αρχηγός εκείνος.

Αυτός ήταν ο τηλεοπτικός Αλέξης Τσίπρας. Ο Τσίπρας που πιστεύει πως μπορεί να ξεπετάξει μια συνέντευξη όπως θα ξεπέταγε άλλοτε ένα τεστ Γεωγραφίας – αν δεν το λέει το σκονάκι, γράψε στα νησιά του Αιγαίου τη Λέσβο και τη Μυτιλήνη, δεν έγινε και τίποτα. Ή μήπως γίνεται; Το ερώτημα τίθεται κι αλλιώς. Μπορείς να ξανακυβερνήσεις όπως περνούσες κάποτε τις τάξεις; Θα αρκεί πάντα το σκονάκι; Από το τραμπάλισμα ανάμεσα στην παράταξη και το κόμμα, τη θεσμική σοσιαλδημοκρατία και το λαϊκιστικό κίνημα του δρόμου, φαίνεται να μην το πιστεύει ούτε ο ίδιος. Τι του μένει; Να σταματήσει το σκονάκι. Και, ως χαρισματικός, να γίνει ο ίδιος δάσκαλος του εαυτού του.