Το μπαλάκι στους πολίτες;

Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα: μου αρέσουν τα πενταψήφια τηλέφωνα γιατί τις περισσότερες φορές δίνουν χρήσιμες/απαραίτητες πληροφορίες. Με ανησυχούσαν πάντοτε όμως τα τετραψήφια. Ειδικά όσα δέχονταν/δέχονται «ανώνυμες καταγγελίες». Γιατί να το κρύψουμε, άλλωστε, είμαστε πολίτες ανάδελφοι και επιρρεπείς!

Δόθηκαν αρμοδίως διαβεβαιώσεις ότι το 1142, το οποίο θα καλούμε επωνύμως («αλλά τα στοιχεία των πολιτών θα παραμένουν απόρρητα») δεν θα είναι άλλο ένα κέντρο… καρφωμάτων. Ομως οι πολίτες – δίκην χωροφύλακα – «θα αναφέρουν παραβάσεις που διαπιστώνουν» οι οποίες «θα ομαδοποιούνται και θα προωθούνται απευθείας στις Αρχές Ελέγχου ανά κατηγορία», προφανώς για τα περαιτέρω.

Πολλές λοιπόν οι επιφυλάξεις μου, ώστε ανοίγω εδώ μία παρένθεση: σύμφωνα με στοιχεία δημοσιευμένα, 200 κλήσεις την ημέρα λάμβανε η ειδική γραμμή για φορολογικές καταγγελίες (το περίφημο 1517), οι περισσότερες από τις οποίες αφορούσαν συγγενείς ή το διπλανό μαγαζί!

Την κοινωνία την εκπαιδεύεις από το σχολείο κιόλας. Να ξέρει τους πάσης φύσεως κινδύνους. Να συζητά, να παρεμβαίνει, να προλαβαίνει. Δεν επαναπαύεσαι ως Πολιτεία ότι της δίνεις έναν τετραψήφιο αριθμό για να «καρφώνει» ή έστω να ζητά (μονίμως) βοήθεια από τους άλλους και εν τέλει να κάνει τη δουλειά τη δική σου…

Να σταθώ με την ευκαιρία σε μερικά ακόμα ζητήματα. Με ενδιαφέρον καταγράφω ότι η κουβέντα περιστρέφεται (με σχεδόν όλους μας να συμφωνούμε) στους λεγόμενους «χώρους εστίασης». Ναι, το κάπνισμα καταστρέφει τη γεύση. Κάθε υφή του πιάτου, αν και όταν σταματάμε για ένα τσιγάρο. Αλλά η έξοδός μας, η διασκέδασή μας, δεν περιορίζεται μόνον στα εστιατόρια. Το αντίθετο.

Κι έχω (άλλη) μία απορία: Στα μπαρ, στα κλαμπ, στις πίστες, στα καζίνα, όπου απαξάπαντες οι θαμώνες είναι – αν μη τι άλλο – ομοιοπαθείς, και στα οποία δεν πειράζει που χαλάνε ίσως τα λεφτά τους, τα σπίτια τους και κάποιοι παίρνουν και κανέναν αμπάριζα επιστρέφοντας μεθυσμένοι, αλλά η πολιτεία ανησυχεί και παρεμβαίνει: χαλάστε εσείς τα συκώτια σας (δικαίωμά σας) εμείς θα σώσουμε τα πνευμόνια σας (δικαίωμά μας)!

Κλείνω. Προφανώς είμαι υπέρ μεγάλου, του μεγαλύτερου, μέρους του «αντικαπνιστικού νόμου». Σέβομαι κάθε μη καπνιστή και έχω τύψεις για όσους φλόμωνα χρόνια με τον καπνό μου. Χάρηκα άλλωστε που η συνύπαρξη σε ταράτσες, βεράντες και προαύλια με συναδέλφους, μου αποκάλυψε χαρές και λύπες τους που αγνοούσα όταν καπνίζαμε σε χωριστά γραφεία.

Ελπίζω, αφενός ότι θα βρεθεί λύση για χώρους διασκέδασης/συνάθροισης σαν αυτούς που προανέφερα και αφετέρου δεν θα προσφέρουν διάφοροι «λύσεις» (λέσχης, σωματείου κ.λπ.) όπως έκανε κατά την πρώτη εφαρμογή του νόμου, γιος τότε υπουργού, μετέπειτα εκτοξευθέντος…

Εγώ πάντως, όπως έλεγε και ο αμερικανός συγγραφέας Ουίλιαμ Φόκνερ, «τα εργαλεία που χρειάζομαι για τη δουλειά μου είναι χαρτί, καπνός, τροφή και λίγο ουίσκι».