Ταμπού

Φαίνεται απίστευτο, αλλά θα έρθει μια μέρα που θα λέμε στα εγγόνια μας ότι υπήρχε μια εποχή που τα βενζινάδικα δεν έδιναν απόδειξη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά οι πρατηριούχοι τα έκλειναν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη σχετική κυβερνητική απόφαση.

Υπάρχει κάτι που θα ακούγεται ακόμη πιο απίστευτο: «Σοβαρά μιλάς τώρα; Επιτρεπόταν κάποτε το κάπνισμα στα εστιατόρια; Μαζί με το φαγητό σου δηλαδή ήσουν υποχρεωμένος να καταπίνεις και τον καπνό του διπλανού; Πλάκα κάνεις! Τι; Και δεν είναι μόνο αυτό; Πού είπες ότι κάπνιζαν ακόμα; Στα νοσοκομεία;;;».

Διαφόρων ειδών επιχειρήματα έχουν επιστρατευθεί κατά καιρούς για να δικαιολογήσουν την αντίσταση των Ελλήνων στην παγκόσμια τάση να καταπολεμηθεί η μάστιγα του καπνίσματος. Ο ατίθασος χαρακτήρας του Ελληνα, που δεν γουστάρει να του λένε τι θα κάνει. Ο φασισμός των μη καπνιστών, που δεν σκαμπάζουν γρι από ανθρώπινα δικαιώματα. Η αναξιοπιστία των επιστημόνων, που τη μια μέρα λένε το ένα και την άλλη το αντίθετο: εκκρεμές παραμένει στοίχημα δεκαετιών με συνάδελφο που έχει εκφράσει τη βεβαιότητα ότι αργά ή γρήγορα θα αποδειχθεί πως το κάπνισμα κάνει καλό στην υγεία. Και, φυσικά, η ρημάδα η κρίση: όλα μάς τα πήρανε, όλα μάς τα κόψανε, ε όχι να μας απαγορεύσουν ΚΑΙ το τσιγάρο…

Κάπως έτσι μείναμε τελευταίοι. Αλλά κάποτε όλα τα ταμπού πέφτουν. Χρειάζεται πρώτα απ’ όλα βούληση από την πολιτική ηγεσία. Κι ύστερα χρειάζεται η συνεργασία των πολιτών, είτε είναι επισκέπτες σε νοσοκομεία είτε νοσηλευτές, είτε είναι πελάτες σε χώρους εστίασης είτε επιχειρηματίες. Ο πρώτος όρος επιτέλους εκπληρώνεται: ο Πρωθυπουργός υποσχέθηκε προεκλογικά την απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους και ο υπουργός Υγείας δείχνει αποφασισμένος να εφαρμόσει αυστηρά τον νόμο. Για τον δεύτερο, υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες. Ολα δείχνουν όμως ότι έχουμε μπει σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό.

Και για να είναι αυτός ο δρόμος ομαλός, έχει σημασία να ξεκαθαριστoύν μέτωπα και στόχοι. Αριστα λοιπόν πράττει ο Βασίλης Κικίλιας όταν διακηρύσσει ότι πρόθεση της κυβέρνησης δεν είναι να στρέψει τους μη καπνιστές κατά των καπνιστών. Το ζητούμενο είναι εν τέλει να διαφυλαχθούν τα δικαιώματα και των δύο πλευρών. Το δικαίωμα των πρώτων να εργάζονται, να τρώνε, να ακούνε μουσική, χωρίς τις βλαβερές επιπτώσεις του τσιγάρου. Το δικαίωμα των δεύτερων ακόμη και να πεθάνουν από αυτό – αρκεί να μην παρασύρουν άλλους μαζί τους. Ας πούμε, τα παιδιά τους.

Το ίδιο ισχύει και για τη γραμμή 1142, που πρέπει να αποσυνδεθεί από την ανόητη κατηγορία του χαφιεδισμού. Ο χαρακτήρας της είναι ενημερωτικός (για το τι ισχύει), υποστηρικτικός (για όσους θέλουν να το κόψουν) και προστατευτικός (για τους επιχειρηματίες που τηρούν τον νόμο). Καιρός να πέσει κι αυτό το ταμπού.