Τσιτσι(που)πάς

Μετά τον τεμαχισμό και το μοίρασμα της επιτυχίας εν είδει αντίδωρου – κάποιοι πήραν περισσότερα απ’ όσα τους αναλογούν, λες και είναι για χόρταση -, ας αναλύσουμε με νηφαλιότητα το φαινόμενο «Τσιτσιπάς».

Η επιτυχία του στην O₂ Arena είναι αναμφισβήτητα τεράστια. Πρόκειται για ένα μεγάλο λιθάρι για να στηριχτεί ο μύθος του. Τον συγκεκριμένο τίτλο έχουν κατακτήσει οι μεγαλύτεροι τενίστες που εμφανίστηκαν μετά το 1970. Ναστάζε, Βίλας, Κόνορς, Μποργκ, ΜάκΕνρο, Λεντλ, Μπέκερ, Εντμπεργκ, Αγκάσι, Σάμπρας, Τζόκοβιτς, Φέντερερ. Παραδόξως ο Ναδάλ δεν έχει σηκώσει ποτέ την κούπα, γνωρίζοντας δύο φορές την ήττα στον τελικό από τα άλλα δύο μέλη της Αγίας Τριάδας του τένις.

Πρόκειται για μια σημαντική λεπτομέρεια της ιστορίας του αθλήματος. Από τη μία πλευρά βλέπουμε όλους τους γίγαντες του τένις να έχουν κατακτήσει τον τελευταίο τίτλο της χρονιάς και από την άλλη ο δυνάμει κορυφαίος τενίστας όλων των εποχών βάσει νικών σε γκραν σλαμ να αποτυγχάνει στο συγκεκριμένο τουρνουά.

Η νίκη του Τσιτσιπά στο Λονδίνο δεν αποτελεί λευκή επιταγή για το μέλλον του. Οπως βεβαίως και το αντίθετο – περίπτωση Ναδάλ.

Στο επίπεδο που αγωνίζεται πια ο Τσιτσιπάς το τένις μοιάζει περισσότερο με μονομαχία στο Κολοσσαίο από την οποία θα πρέπει να βγει μόνο ένας ζωντανός.

Το κίνητρο, η πνευματική και η ψυχική δύναμη είναι εξίσου σημαντικά στοιχεία στην αγωνιστική ταυτότητα του τενίστα. Η ανταπόδοση των χτυπημάτων δεν περιορίζεται στη μικρή σφαίρα. Η ανάλυση της σκέψης του αντιπάλου, ο πόλεμος νεύρων απαιτούν μια καλά προετοιμασμένη ψυχολογία. Ενας από τους λόγους που ο Μποργκ λατρεύτηκε και έγινε σημείο αναφοράς του αθλήματος ήταν η ψυχρηλασία του. Αυτή η μείωση της ολκιμότητας που του επέτρεπε να παραμένει συγκροτημένος και αρυτίδιαστος στις πιο δύσκολες καταστάσεις.

Ο Τσιτσιπάς έκανε το πρώτο βήμα προς την πεδιάδα της δόξας. Αντιλήφθηκε πως μπορεί. Το ζητούμενο είναι να συνεχίσει να θέλει.