Παραπλάνηση

Παραπλάνηση

Η επομένη της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου στην Κουμουνδούρου δεν ήταν μια καλή ημέρα. Ο πρόεδρος Αλέξης ο άχαστος, ο οποίος δεν είχε, λέει, καλή εικόνα την Κυριακή για την πυκνότητα και την ποσότητα του μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ, τα πήρε άσχημα διαβάζοντας εδώ κι εκεί (και σε εμένα) ότι οι συριζαίοι που τίμησαν την επέτειο δεν ήταν περισσότεροι από 1.000 άτομα. Και εκνευρίστηκε πολύ, παρά τα όσα περί του αντιθέτου έγραψε αργότερα στη σελίδα του στο Facebook ο λογογράφος του (αν κρίνω από την άριστη ορθογραφία, το ορθό συντακτικό και τη σωστή χρήση της γλώσσας, αποκλείεται να είναι δικά του, του Τσίπρα, τα κείμενα που αναρτώνται εκεί!).

Η πρώτη αντίδραση της γερουσίας που τον περιβάλλει ήταν πως «όπως πάντα λένε ψέματα» (τα μέσα ενημέρωσης) και πως «ήμασταν χιλιάδες». Η ουσία είναι ότι για άλλη μία φορά τον παραπλάνησαν ή αποπειράθηκαν τουλάχιστον να τον παραπλανήσουν. Χιλιάδες δεν ήταν, και η Αστυνομία που τους υπολόγισε σε 1.000 άτομα, πολύ σωστά έπραξε. Κάπως έτσι λοιπόν η γκρίνια του αρχηγού για τον λίγο κόσμο του μπλοκ ΣΥΡΙΖΑ άφησε σε δεύτερη μοίρα το γεγονός ότι εκείνος έπρεπε να προετοιμαστεί για τη συζήτηση επί της αναθεώρησης του Συντάγματος για να μην εκστομίζει πάλι ανοησίες…

Τι να γίνει, «έτσι είναι η ζωή και πώς να την αλλάξεις / άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή», που λέει και το τραγούδι της αξέχαστης Βίκυς Μοσχολιού…

Κατάθλιψη

Ας δούμε όμως λιγάκι τι ισχυρίζεται ο λογογράφος του Τσίπρα για λογαριασμό του στη σελίδα του στο Facebook. Αντιγράφω: «Οι αντιδράσεις τους σήμερα, στις ανακοινώσεις και στα πρωτοσέλιδά τους, δείχνουν ότι ξαφνιάστηκαν και ενοχλήθηκαν. Ορθώς θα έλεγα, γιατί είχαν στήσει σκηνικό πολέμου με “μπαχαλάκηδες”, αλλά ξαφνικά χθες τους προέκυψε η πρώτη μεγάλη μαζική και ειρηνική αντικυβερνητική διαδήλωση, τέσσερις μόλις μήνες μετά τις εκλογές». Οι έγκυροι αναλυτές της σκέψης Τσίπρα (αυτός και ο… Μάο!) υποστηρίζουν ότι σε εμάς εδώ στα «ΝΕΑ» και στον τίτλο μας «Αριστερός ξανά» αναφερόταν όταν έλεγε για «πρωτοσέλιδα» εκείνων που ενοχλήθηκαν.

Κατόπιν αυτού, πέσαμε, πρέπει να ομολογήσω με τη σειρά μου, σε βαθιά κατάθλιψη ύστερα από αυτές τις αναφορές Τσίπρα μέσω του λογογράφου του. Ορισμένοι εξ ημών αναζητούν από χθες θεραπεία σε ειδικούς επιστήμονες – σε τέτοια βρισκόμαστε. Αλλοι πάλι δεν έδωσαν μεγάλη σημασία. «Ο Τσίπρας λέει ότι ενοχληθήκατε από την παρουσία του στην πορεία». «Ποιος το λέει;». «Ο Τσίπρας!». «Α, εντάξει, δεν έχει την παραμικρή σημασία».

Εδώ που τα λέμε, σημασία θα είχε να μας επαινούσε. Τότε θα ανησυχούσαμε…

Αχαριστία

Στο μεταξύ, πέραν του προφανούς (ακατανόητου, ως και γελοίου, ο πιο φίλος των Αμερικανών πρωθυπουργός να πορεύεται στην αμερικανική πρεσβεία διαμαρτυρόμενος για την παρουσία των «φονιάδων των λαών, Αμερικάνων»), σοφή αποδεικνύεται η απόφαση Τσίπρα να την «κάνει» στην πλατεία Συντάγματος από την πορεία. Πολύ σοφή, αν σκεφτεί κανείς ότι όσοι εκ των συριζαίων συνέχισαν να πορεύονται προς την πρεσβεία έγιναν αντικείμενο χλεύης υπό του πλήθους που δεν ξεχνάει – «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει… συριζαριστερά»!

Το κακό για το κόμμα της χαράς είναι ότι το ίδιο συνέβη και σε πόλεις της περιφέρειας, όπως ο Βόλος και τα Χανιά, πράγμα που σημαίνει ότι η άποψη «Αλέξη, δεν αρέσουμε πια» είναι μια γενικευμένη αντίληψη, θέμα για το οποίο είμαι βαθύτατα απογοητευμένος, οφείλω να ομολογήσω. Μα τι αχαριστία, τόσα έκανε ο Αλέξης ο άχαστος, είναι δυνατόν να του έχουν γυρίσει την πλάτη τόσο γρήγορα; Τέσσερις μήνες και κάτι ημέρες έχουν περάσει μόνο από την ημέρα που κυβερνούσε τη χώρα και τα ‘σπαγε…

Βούληση

Για να τελειώνω τώρα με τα του Πολυτεχνείου και όσων συνέβησαν την Κυριακή, αλλά και χθες, νομίζω ότι πρέπει να πούμε δυο καλά λόγια για τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και την ΕΛ.ΑΣ., που κατάφεραν να αποτρέψουν το σόου των προηγούμενων ετών, με τα όσα συνέβαιναν στην πορεία για το Πολυτεχνείο και τα… μεθεόρτια στα Εξάρχεια και στα πέριξ.

Με σχέδιο, με οργάνωση, αλλά περισσότερο από όλα με τη βούληση, την πολιτική βούληση η οποία ήταν εντελώς απούσα τα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ από τους υπουργούς Προστασίας του Πολίτη, όλα πήγαν καλά, με εξαίρεση κάτι επεισόδια που έμοιαζαν περισσότερο για την «τιμή των όπλων», παρά για να δημιουργήσουν πραγματικό πρόβλημα.

Τα εύσημα λοιπόν ανήκουν στον Χρυσοχοΐδη και την Αστυνομία, και ελπίζω να μην αφεθούν στην επιτυχία του Πολυτεχνείου. Αλλά ο ίδιος σχεδιασμός να εφαρμοστεί και στις 6 Δεκεμβρίου για να μην πάρουν οι «μπαχαλάκηδες» τη ρεβάνς στην επέτειο του θανάτου του Γρηγορόπουλου.

Αλλαγή

Από την άλλη, τώρα, οι πρώην σύντροφοι του Μιχάλη, και πολλών άλλων, οι πασόκοι, ετοιμάζονται για συνέδριο – εξπρές το προσεχές Σαββατοκύριακο, το οποίο και θα επιβεβαιώσει το πανθομολογούμενο, ότι ο φορέας της λεγόμενης Κεντροαριστεράς πνέει πλέον τα λοίσθια και αυτό που ακούγεται δεν είναι κάποια πολιτική πρόταση ή κάποιο σχέδιο να πάρει ο χώρος τα πάνω του. Είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του…

Γιατί στην πραγματικότητα κανείς από όλους αυτούς που ηγούνται του χώρου δεν τον αγαπάει, δεν τον σκέφτεται, δεν ασχολείται πραγματικά με το μέλλον του. Οι προσωπικές (μωρο)φιλοδοξίες τους είναι που κυριαρχούν σε ό,τι κάνουν και γνώμονάς τους είναι η διαιώνιση μιας εξουσίας που μοιάζει με αδειανό πουκάμισο.

Και ενώ όλοι ξέρουν τι πρέπει να γίνει, γιατί το ξέρουν, δεν είναι κουτοί, αποστρέφουν το βλέμμα από την πραγματικότητα, δαιμονοποιούν την αντίθετη άποψη, βλέπουν συνωμοσίες και δολοπλοκίες, καταγγέλλουν ό,τι μπορεί να ταράξει ή να ερεθίσει την τσιμεντωμένη σκέψη τους και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι θα παραμείνουν στην ηγεσία του χώρου εφ’ όρου ζωής, γιατί είναι ταγμένοι από μια ανώτερη δύναμη, η οποία και τους δείχνει συνεχώς τον δρόμο.

Γελοιότητες! Αν ο χώρος δεν αλλάξει όσο είναι καιρός, σαράντα συνέδρια τακτικά και έκτακτα να κάνει, το κοντέρ θα μηδενίζεται, μέχρι κάποια στιγμή να μείνουν μόνοι τους. Εκείνοι κι εκείνοι…

Παράδειγμα

Ενας άλλος κατεστραμμένος του χώρου, ο Σταύρος Θεοδωράκης, ήρθε να επιβεβαιώσει χθες ότι τα καλύτερα τα κάνει κανείς εκτός πολιτικής. Στην πολιτική έχει δεσμεύσεις, έχει αναλάβει δουλείες, υπηρετεί ορισμένες καταστάσεις – όταν είσαι εκτός, είσαι ελεύθερος να πράξεις πράγματα τα οποία έχουν θετικό πρόσημο και δείχνουν ποιος πραγματικά είσαι, όχι ποιος θα ήθελαν άλλοι να είσαι.

Ο Σταύρος, που κατέγραψε ως διάττων τη δική του πορεία στον αστερισμό της πολιτικής, τώρα που αποχωρεί κάνει πράγματα τα οποία συζητούνται, διότι πολύ απλά δεν τα έχει κάνει άλλος. Από την Κυριακή, με απόφαση του πολιτικού του συμβουλίου, δεν παύει μόνο να υπάρχει, αλλά παραδειγματίζει με τη στάση του και άλλα κόμματα: για παράδειγμα, επιστρέφει στο Δημόσιο την επιχορήγηση των 500.000 ευρώ που θα εισέπραττε ως τις ευρωεκλογές του 2024. Τι θα γίνουν αυτά τα χρήματα; Αν δεν υπάρχει τρόπος να τα εισπράξει το κράτος, ο Σταύρος θα τα δωρίσει στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών για να δοθούν σε υποτροφίες φοιτητών του ιδρύματος.

Ενα «μπράβο» λίγο είναι, νομίζω…