Μάθημα

Εχω μια ερώτηση για το κοινό. Αναρωτήθηκε κανείς γιατί γίνεται πιστευτός ο Φρουζής;

Οχι απαραιτήτως επειδή είναι αξιόπιστος. Αλλωστε έχει κι αυτός έναν βαθμό εμπλοκής στην υπόθεση, ο οποίος τελεί υπό διερεύνηση.

Αλλά γίνεται πιστευτός για έναν απλό λόγο. Επειδή αφηγείται την ιστορία όπως την έχει αντιληφθεί η συντριπτική πλειοψηφία του κοινού.

Για να το πω απλά. Ολοι είχαμε καταλάβει ότι ένα δικαστικό κύκλωμα προσπάθησε να επισυνάψει ένα πολιτικό σκάνδαλο σε μια υπόθεση φαρμάκων.

Ακόμη κι η λίστα των δέκα πολιτικών που πήγε στη Βουλή καταρτίστηκε όχι με πειστικές μαρτυρίες ή στοιχεία, αλλά με αμιγώς πολιτικά κριτήρια. Είναι εκείνοι των οποίων η εμπλοκή ή η ομηρεία θα ευνοούσε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ and friends.

Το αφήγημα αυτό δεν σηκώνει πια ιδιαίτερη αμφισβήτηση.

Ηδη την προσεχή εβδομάδα θα κληθούν οι «κουκουλοφόροι» μάρτυρες να καταθέσουν αν οι μαρτυρίες τους ως προς τα πολιτικά πρόσωπα ήταν προϊόν αυθόρμητης συνεισφοράς ή πιέσεων του επίμαχου δικαστικού κυκλώματος.

Ούτως  Ή άλλως, η δικογραφία θα αφαιρεθεί σύντομα από τα χέρια των υπόπτων. Και η δικαστική έρευνα θα στραφεί πλέον σε βάθος εναντίον του κυκλώματος και των συνεργών του δικηγόρων, εκδοτών και δημοσιογράφων. Η Δικαιοσύνη οφείλει να ανακτήσει το κύρος της.

Η προανακριτική επιτροπή όμως έχει μια πρόσθετη δουλειά.

Πρώτον, πρέπει να ερευνήσει αν η σκευωρία που περιγράφεται ενορχηστρωνόταν από τον Παπαγγελόπουλο.

Δεύτερον, πρέπει να ερευνήσει αν ο Παπαγγελόπουλος ενεργούσε αυτοβούλως, αν εκτελούσε εντολές ή αν είχε συνεργούς στην κυβέρνηση.

Μακάρι το φιάσκο να γίνει μάθημα για το μέλλον.

Ηδη (και παρά τη συγκινητική στενοχώρια των «Financial Times»…) τροποποιήθηκε ο Ποινικός Κώδικας. Η δέσμευση λογαριασμών και περιουσιακών στοιχείων για άτομα που κατηγορούνται για απάτη ή ξέπλυμα χρήματος δεν μπορεί να υπερβαίνει τους δεκαοκτώ μήνες χωρίς δίκη.

Αν είναι ένοχοι, να τους πάρουν και τα σώβρακα. Αλλά όσο δεν έχουν κριθεί δικαστικά, τα όποια προσωρινά μέτρα εναντίον τους, από την προφυλάκιση έως τη δέσμευση, δεν γίνεται να μην έχουν εύλογο χρονικό όριο.

Υποθέτω ότι ζούμε σε κράτος δικαίου και όχι στο Φαρ Ουέστ. Δηλαδή σε ένα καθεστώς κανόνων και εγγυήσεων και όχι σε μια αλάνα αυθαιρεσίας.

Αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική διάσταση της υπόθεσης.

Και ένα ειλικρινές ζητούμενο: να χρησιμοποιηθεί η καταφανής εκτροπή για να διορθωθούν προφανείς παθογένειες. Οι οποίες πάντα υπήρχαν, αλλά στη δεκαετία της κρίσης και του λαϊκισμού κατέστησαν ανεξέλεγκτες.

Τότε τουλάχιστον θα πούμε ότι πάθαμε αλλά μάθαμε. Διότι ουδέν κακόν αμιγές καλού.