Δεν έχει σημασία {CR}το πόσο, αρκεί να βγεις να τρέξεις

Οσo και να τρέχει κανείς, είναι καλό για εκείνον. Αυτό συμπεραίνει μια νέα έρευνα η οποία συνδέει το τρέξιμο με τη μείωση του κινδύνου πρόωρου θανάτου, ανεξάρτητα από το πόσες ώρες τρεξίματος μαζεύει κανείς κάθε εβδομάδα ή το πόσο γρήγορα πηγαίνει. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, περίπου 3,2 εκατομμύρια θάνατοι κάθε χρόνο αφορούν ανθρώπους που δεν κάνουν αρκετή σωματική άσκηση.

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι τα πλέον πρόσφατα ευρήματα ανατρέπουν συμπεράσματα από παλαιότερες μελέτες που υποδεικνύουν ότι τα οφέλη αυξάνονται όσο περισσότερο τρέχει κανείς, αλλά ενδέχεται να μειωθούν όταν ο δρομέας ξεφύγει υπερβολικά σε χιλιόμετρα. «Οσο και να τρέχει κανείς, ακόμη και μία φορά την εβδομάδα, είναι καλύτερο από το να μην τρέχει καθόλου· ωστόσο οι υψηλότερες “δόσεις” τρεξίματος δεν σχετίζονται απαραίτητα με μεγαλύτερα οφέλη σε σχέση με τη θνησιμότητα» γράφουν οι συντάκτες της μελέτης.

Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στη «Βρετανική Επιθεώρηση Αθλητικής Ιατρικής» (www.bjsm.bmj.com), επικεντρώνεται σε 14 προηγούμενες μελέτες βασισμένες σε έξι διαφορετικές ομάδες συμμετεχόντων (συνολικά 230.000 ατόμων), που παρακολουθήθηκαν κατά διαστήματα από πεντέμισι έως τριάντα πέντε χρόνια. Κάθε μελέτη ήταν ελαφρώς διαφορετική: κάποιες συνέκριναν μόνο εκείνους που ήταν μέλη δρομικών ομάδων με εκείνους που δεν έτρεχαν καθόλου. Αλλες ταξινομούσαν όσους έτρεχαν τουλάχιστον μία φορά τον μήνα ως «δρομείς». Συνολικά, 25.951 από τους συμμετέχοντες στις μελέτες πέθαναν κατά τη διάρκειά τους. Η ομάδα συνδύασε τα αποτελέσματα των πέντε από τις συμμετέχουσες ομάδες και συνέκριναν τα δεδομένα όσων έτρεχαν σε κάποιον βαθμό με εκείνα όσων δεν έτρεχαν καθόλου. Βρήκαν, λοιπόν, πως οι δρομείς είχαν 27% μικρότερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία κατά τη διάρκεια των περιόδων παρακολούθησης και 30% και 23% χαμηλότερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου από καρδιαγγειακά προβλήματα ή καρκίνο αντίστοιχα.

Στη συνέχεια, η ομάδα εξέτασε ένα υποσύνολο των μελετών σε τρεις από τις ομάδες των συμμετεχόντων, για να διερευνήσει κατά πόσο η διαφορετική συχνότητα προπονήσεων, διάρκεια ή ταχύτητα με την οποία έτρεχαν οι δρομείς συνδέονταν με διαφορετικό κέρδος όσον αφορά τους θανάτους από οποιαδήποτε αιτία. Δεν βρήκαν καμία ένδειξη μιας τέτοιας τάσης. Σημαντικά οφέλη παρατηρήθηκαν ακόμη και σε όσους έτρεχαν είτε λιγότερο από μία φορά την εβδομάδα, είτε λιγότερο από 50 λεπτά την εβδομάδα, είτε με ρυθμό πιο αργό από 6.20 (περίπου 9,5 χλμ./ώρα), χωρίς να μειώνεται περισσότερο ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου σε υψηλότερα επίπεδα τρεξίματος.

«Οποιοδήποτε τρέξιμο είναι πιθανώς καλό για την υγεία σας· μπορείτε να επιτύχετε αυτά τα οφέλη τρέχοντας μόνο μία φορά την εβδομάδα ή π.χ. τρέχοντας 50 λεπτά την εβδομάδα» δηλώνει ο δρ Ζέλικο Πέντισιτς, επικεφαλής των ερευνητών από το Πανεπιστήμιο της Βικτωρίας στην Αυστραλία. «Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποθαρρύνει όσους τρέχουν περισσότερο, που απολαμβάνουν να βγαίνουν 3-6 φορές την εβδομάδα».

Δεν μελετήθηκε

η «δοσολογία»

Ο δρ Πέντισιτς τονίζει ότι τα ευρήματα δεν σημαίνουν πως το τρέξιμο σε όποια δόση θα μπορούσε να οδηγήσει σε 27% χαμηλότερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία: η εξειδικευμένη ανταπόκριση στη «δοσολογία» εξετάστηκε σε μικρότερο αριθμό μελετών από όσο χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό του συνολικού αποτελέσματος στην υγεία. Επιπλέον, τα δεδομένα για τους λιγότερο δραστήριους δρομείς δεν θα μπορούσαν να αναλυθούν περαιτέρω, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχει ένα ελάχιστο που πρέπει να τρέχει κανείς πριν να αρχίσει να αποκτά οφέλη στην υγεία του.

«Ακόμη κι αν δεν μπορείτε να τρέξετε,
περπατήστε όσο μπορείτε»

Οι συγγραφείς της έρευνας σημειώνουν ότι οι τρέχουσες οδηγίες του βρετανικού Εθνικού Συστήματος Υγείας συνιστούν 75 λεπτά έντονης δραστηριότητας την εβδομάδα για τους ενηλίκους (ή 150 λεπτά μέτριας δραστηριότητας). Ωστόσο, ο Πέντισιτς λέει ότι η μελέτη υποδεικνύει ότι ακόμη και ο παραμικρός χρόνος που αφιερώνει κάποιος στο τρέξιμο θα μπορούσε να αποφέρει παρόμοια οφέλη όταν πρόκειται για τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου. Παρόλο που ένας αριθμός παραγόντων ελήφθη υπόψη κατά την ανάλυση της σχέσης ανάμεσα στο τρέξιμο και στον μειωμένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου, συμπεριλαμβανομένης της ηλικίας, του φύλου, της κατάστασης της υγείας, του υπερβολικού βάρους ή της παχυσαρκίας και του τρόπου ζωής, ο Ζέλικο Πέντισιτς παρατηρεί ότι τα ευρήματα μπορεί να είναι θολά σε κάποιον βαθμό εξαιτίας ακριβώς αυτών και άλλων παραγόντων. Η μελέτη έχει επίσης άλλους περιορισμούς: οι συμμετέχοντες στην έρευνα ανέφεραν από μόνοι τους το πόσο έτρεχαν, η δρομική τους ρουτίνα καταγράφτηκε μόνο σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ενώ δεν έλαβαν υπόψη όλες οι προηγούμενες έρευνες άλλες μορφές άσκησης τις οποίες ενδεχομένως έκαναν οι συμμετέχοντες. «Βρείτε τη δραστηριότητα που σας αρέσει περισσότερο και μείνετε προσηλωμένοι σε αυτή» λέει ο δρ Τσάρλι Φόστερ από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, ο οποίος προεδρεύει της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για τη σωματική άσκηση στο Ηνωμένο Βασίλειο, και καταλήγει. «Ακόμη κι αν δεν μπορείτε να τρέξετε, περπατήστε όσο μπορείτε».