Θα είναι η μόνη που θα λείψει…

Η Εθνική μας ομάδα του ποδοσφαίρου ξεκίνησε τα προκριματικά του Euro του 2020 με μεγάλα όνειρα και τα τελειώνει αναζητώντας ελπίδα. Η πορεία της στη συγκεκριμένη διοργάνωση είναι μια από τις χειρότερες σε προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Η Εθνική μας είναι η μόνη ομάδα από όσες έχουν αγωνιστεί σε ημιτελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που θα λείψει από τα τελικά του Εuro του 2020. Αν σκεφτεί κανείς τον όμιλο στον οποίο βρέθηκε πρόκειται περί κατορθώματος.

Καταστροφή
Εχω μεγάλη περιέργεια να δω τι θα κάνει σήμερα η Εθνική μας αντιμετωπίζοντας στο Ερεβάν την Αρμενία. Θυμίζω ότι στο πρώτο ματς με τους Αρμένιους, αυτό που η Εθνική μας έχασε στο ΟΑΚΑ τον περασμένο Ιούνιο, η ήττα της ήταν και η οριστική καταστροφή της: εκείνο το βράδυ η Εθνική μας δεν είχε αποκλειστεί μαθηματικά από τα τελικά του Euro, όσα όμως είχαν συμβεί δεν άφηναν κανένα απολύτως περιθώριο αισιοδοξίας. Ο δημόσιος καβγάς του τότε ομοσπονδιακού προπονητή Αγγελου Αναστασιάδη με τον τότε αρχηγό της ομάδας Σωκράτη Παπασταθόπουλο είχε βγάλει στο φως ό,τι δυσάρεστο κυκλοφορούσε για τη σχέση του προπονητή με τους παίκτες: όποιος είχε ακούσει τις τοποθετήσεις τους είχε καταλάβει πως η ομάδα δεν έχει καμία τύχη στη συνέχεια. Το ματς με την Αρμενία έφερε το τέλος της σύντομης παρουσίας του Αναστασιάδη στην Εθνική: εκείνο το βράδυ έκλεισε ένας κύκλος. Μια νίκη και μια καλή εμφάνιση απόψε στο Ερεβάν μπορεί να ανοίξει έναν κύκλο: τον κύκλο της περιόδου του Τζον Φαν΄τ Σιπ.

Κύκλος

Κάποιος δικαίως θα επισημάνει ότι ο ολλανδός προπονητής είναι στην Εθνική καιρό τώρα – πολύ σωστό. Αλλά ο κύκλος ενός προπονητή (και μάλιστα ομοσπονδιακού) δεν ξεκινάει όταν αυτός αναλαμβάνει: ξεκινά όταν και εφόσον αυτός πείθει την ομάδα (και την πλειονότητα των ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων που την παρακολουθούν και την υποστηρίζουν) ότι μπορεί να κάνει κάτι της προκοπής. Ο κύκλος του Οτο Ρεχάγκελ π.χ. δεν ξεκίνησε όταν αυτός πήγε με την Εθνική του στη Φινλανδία και δέχτηκε πέντε γκολ: ξεκίνησε όταν η ομάδα του πήρε από τους Αγγλους μια ισοπαλία στο Μάντσεστερ και γύρισαν όλοι στην Ελλάδα με τη βεβαιότητα πως αν ακούνε τον Γερμανό κάτι καλό θα καταφέρουν. Η ομάδα του Φαν ‘τ Σιπ πρέπει πρώτα από όλα να πειστεί για τις δυνατότητές της και να πείσει και τον κόσμο για αυτό το ματς με την Αρμενία έχει ενδιαφέρον. Μια δεύτερη στη σειρά καλή εμφάνιση και μια νίκη θα δημιουργήσει μια χρήσιμη βεβαιότητα ότι τα χειρότερα πέρασαν. Μια ήττα και μια κακή εμφάνιση θα βάλει στο μυαλό των περισσότερων ότι το ωραίο ποδόσφαιρο που είδαμε από τους διεθνείς μας στο ματς με τη Βοσνία ήταν η εξαίρεση του κανόνα που θέλει εδώ και καιρό την Εθνική μας παγιδευμένη σε μια αδιέξοδη μετριότητα. Η Αρμενία στην έδρα της είναι αξιόμαχη και θα παίξει χωρίς το παραμικρό άγχος: μοιάζει ιδανικός αντίπαλος για να δείξεις μια κάποια πρόοδο: αρκεί βέβαια αυτή να υπάρχει.

Σπαθί
Πάντως για να λέμε την αλήθεια ένα ενδιαφέρον το κέρδισε με το σπαθί του ο Φαν ‘τ Σιπ: η επιλογή του να καλέσει στην Εθνική παίκτες που αγωνίζονται σε δυτικοευρωπαϊκά πρωταθλήματα και δεν τους γνωρίζαμε καλά (τον Χατζηδιάκο π.χ. αλλά και τον Παυλίδη), έχει ως αποτέλεσμα μια ομάδα γεμάτη εκπλήξεις. Προσωπικά περιμένω πώς και πώς το ντεμπούτο του πολλά υποσχόμενου Σεμπάστιαν Βασιλειάδη, του 22χρονου Ελληνογερμανού που μας έρχεται από την Μπουντεσλίγκα (αγωνίζεται στην Πάντερμπορν) και μοιάζει ένας πληρέστατος μέσος, που όμοιός του στην Εθνική δεν υπάρχει. Είναι και κοκκινομάλλης – πράγμα σπάνιο όταν μιλάμε για ελληνικής καταγωγής ποδοσφαιριστή.

Πρόοδος
Μιλώντας για πρόοδο εντυπωσιακή είναι αυτή που έχει δείξει ο Στέφανος Τσιτσιπάς στο ΑΤP Masters που γίνεται στο Λονδίνο. Ο έλληνας τενίστας ενθουσίασε κερδίζοντας την πρόκρισή του στον ημιτελικό του τουρνουά με δύο καθαρές νίκες κόντρα στον κακό του δαίμονα Ντανιίλ Μεντβέντεφ και στον φίλο του Αλεξάντερ Ζβέρεφ. Σήμερα θα δώσει ένα διαδικαστικό ματς με τον Ράφα Ναδάλ και θα πάει στον ημιτελικό να παίξει λογικά ή με τον Νόβακ Τζόκοβιτς ή με τον Ρότζερ Φέντερερ. Ανεξάρτητα με το τι θα συμβεί τελικά ο Τσιτσιπάς έδειξε στο Λονδίνο κερδίζοντας τους δυο σχεδόν συνομήλικούς του ότι θα είναι παρών (και με ρόλο κυρίαρχο…) στη μάχη της διαδοχής των τριών ιερών τεράτων του τένις που σύντομα θα ξεκινήσει. Η εποχή του Φέντερερ, του Τζόκοβιτς και του Ναδάλ δεν θα κρατήσει για πολύ ακόμα, καθώς ο Ελβετός είναι πιθανό να πει αντίο μέσα στο 2020 και οι άλλοι δύο υποφέρουν από τραυματισμούς όλο και συχνότερα.

Οκτώ
Το ΑΤP Masters είναι το πιο σημαντικό τουρνουά τένις μετά τα τέσσερα τουρνουά – δοκιμασίες που γνωρίζουμε ως «τουρνουά του Grand Slam». Παίζουν σε αυτό κάθε χρόνο οι οκτώ καλύτεροι παίκτες της παγκόσμιας κατάταξης και ο νικητής, εκτός από ένα μεγάλο χρηματικό έπαθλο, κερδίζει και 1.500 πόντους: περισσότερους (2.000 για την ακρίβεια) παίρνει μόνο ο νικητής ενός Grand Slam τουρνουά. Το ATP Masters ξεκινά με μια φάση ομίλων – σχηματίζονται δύο, ο όμιλος Αντρε Αγκάσι και ο όμιλος Μπιορν Μποργκ, με τέσσερις τενίστες που παίζουν μεταξύ τους: οι δυο πρώτοι περνούν στα ημιτελικά. Το τουρνουά έγινε για πρώτη φορά το 1970 στο Τόκιο και η έδρα του αλλάζει συνεχώς: στο Λονδίνο γίνεται τα δέκα τελευταία χρόνια και ο επόμενος σταθμός του είναι η Ιταλία καθώς από το 2021 θα γίνεται μάλλον στο Τορίνο. Το έχουν κερδίσει σχεδόν όλα τα ιερά τέρατα του παγκόσμιου τένις (έξι φορές ο Φέντερερ π.χ.), αλλά όχι ο Ναδάλ, γεγονός εντυπωσιακό. Ο Ισπανός θα θέλει οπωσδήποτε σήμερα τη νίκη, αλλά αυτό είναι δικό του πρόβλημα: όχι του Τσιτσιπά. Μάλιστα ο Ναδάλ μπορεί να αποκλειστεί ακόμα και αν κερδίσει: για να γίνει αυτό αρκεί ο Ζβέρεφ να κερδίσει τον Μεντβέντεφ, που όμως με έναν συνδυασμό αποτελεσμάτων έχει κι αυτός ελπίδες!

Τριάδα
Το ευχάριστο για τον έλληνα τενίστα είναι ότι τα τελευταία χρόνια σε αυτό το τουρνουά γίνονται μεγάλες εκπλήξεις: τα τρία τελευταία χρόνια δεν το έχει κερδίσει κανένα μέλος της ιερής τριάδας – ο τελευταίος από τους τρεις απλησίαστους θρύλους που το κέρδισε ήταν ο Τζόκοβιτς το 2015 και ήταν μάλιστα το τέταρτό του στη σειρά. Ακολούθησαν οι θρίαμβοι του Μάρεϊ, του Ντιμιτρόφ και του Ζβέρεφ: όλοι ήταν απλά αουτσάιντερ. Οποια κι αν είναι πάντως η φετινή κατάληξη ο έλληνας τενίστας έχει κάνει ένα σπουδαίο τουρνουά δείχνοντας ότι το μέλλον του ανήκει. Ο Μεντβέντεφ και ο Ζβέρεφ είναι οι πρώτοι που θα συμφωνούσαν…