Από επιθετικός χαφ, πρωταθλητής {LF}στον Μαραθώνιο

«Η στιγμή που τερματίζεις στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ειλικρινά δεν περιγράφεται με λόγια». Ο Κώστας Γκελαούζος, πρωταθλητής Ελλάδος για 3η συνεχόμενη χρονιά στον Μαραθώνιο (και 3ος στη γενική), όπως λέει μιλώντας στα «ΝΕΑ» «το τρέξιμο είναι για μένα το παν και μου γεμίζει με πολύ όμορφο τρόπο την καθημερινότητά μου. Οταν ξύπνησα την Κυριακή στις 4.30 το πρωί για να φάω κάτι και να φύγω για τον Μαραθώνα, ένιωθα μέσα μου μια απίστευτη χαρά. Πολύ απλά γιατί βλέπω όλη αυτή τη διαδικασία σαν ένα όμορφο ταξίδι».

Στον δρόμο προς τον τερματισμό τον περίμεναν και οι φίλοι του Παναθηναϊκού, όπου του είχαν φτιάξει εξέδρα! «Ηταν απίστευτο, είχαν δημιουργήσει ατμόσφαιρα γηπέδου. Ημουν στα τελευταία δέκα χιλιόμετρα και τους ευχαριστώ γιατί η κίνησή τους μου έδωσε την τελική ώθηση για τον τερματισμό».

Αμέσως μετά τον αγώνα, λίγη ξεκούραση και… «Απόλαυσα το ντέρμπι με έναν Παναθηναϊκό από τα παλιά. Ειλικρινά επειδή έβλεπα και λόγω του πατέρα μου την ομάδα, είχα απογοητευτεί με τις εξελίξεις και την απαξίωση. Ομως την τελευταία διετία κάτι κινείται με τα νέα παιδιά και την προσπάθεια που γίνεται» λέει ο Κώστας Γκελαούζος που θα μπορούσε να παίζει ίσως και ποδόσφαιρο στον Παναθηναϊκό;

«Οχι, δεν νομίζω. Αν και είχα ξεκινήσει με το ποδόσφαιρο και έπαιζα στον Φωκικό επιθετικό χαφ, περισσότερο ήταν επειδή ήμουν ταχύς. Ο πατέρας μου με… προσγείωσε κάποια στιγμή και μου είπε: “Κώστα άσε την μπάλα δεν σου ταιριάζει” και με έβαλε στον στίβο. Εκανε άγια, μου ταίριαξε και αφού έτρεξα σε όλες τις αποστάσεις από 1.500 μέχρι και 10.000 μέτρα, κατέληξα στον Μαραθώνιο.

Το 2016 ήμουν μπροστά μέχρι το Χίλτον και εκεί με πέρασε και με νίκησε ο Χριστόφορος Μερούσης. Τότε κατάλαβα πόσο πρέπει να ελέγχεις τον ρυθμό σου. Την Κυριακή μου φώναζε ο κόσμος να αυξήσω ταχύτητα γιατί δεν ήταν πολύ μπροστά οι δύο πρώτοι, αλλά δεν το επιχείρησα γιατί είναι επικίνδυνο να χάσεις τον ρυθμό. Οι πόνοι αυτήν τη στιγμή είναι μεγάλοι στα μετατάρσια, γιατί αναγκάστηκα στο κατηφορικό κομμάτι να πηγαίνω με το πόδι στο… φρένο για να μην παρασυρθώ.

Στην καλύτερή μου επίδοση στο Βερολίνο, ένιωσα απίστευτο βάρος στο 41ο χιλιόμετρο λίγο πριν από τον τερματισμό, γι’ αυτό με τον προπονητή μου τον Χρήστο Παπαχρήστο προσπαθούμε να έχουμε τον ρυθμό».

Τα όνειρα

Οι γονείς του Ιωάννης και Βασιλική ήταν και είναι οι βασικοί του χορηγοί από τότε που άφησε την Αμφισσα για την Αθήνα. «Με έχουν βοηθήσει αφάνταστα όπως και κάποιες εταιρείες που συνεργάζομαι για να μπορώ να συντηρούμαι. Ονειρο είναι η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς μέσω ranking. Ας πάω με το καλό και ας τρέξουμε όπου να ‘ναι, αρκεί να μας αφήσουν και λίγο στο Ολυμπιακό Χωριό». Ενα άλλο όνειρό του είναι: «Να μπορούσα να ζήσω ως θεατής αλλά από κοντά τον άθλο του Σπύρου Λούη το 1896, να δω αυτό το μοναδικό επίτευγμα». Θεωρεί επίσης ότι: «Η ιστορικότητα του Μαραθωνίου της Αθήνας είναι αυτή που έλκει τόσο κόσμο και αν υπάρξουν οι υποδομές, η αύξηση των δρομέων θα είναι ραγδαία. Θα γίνει χαμός».